
Φωτογραφίες Jannik Weylandt
Η πρώτη μας επαφή με το έργο τους, μας σύστησε σε μια οπτική στρατευμένη, τολμηρή κι ειλικρινή προς το αντικείμενό της, που συνδυάζει την ατομική αναζήτηση ταυτότητας με την καταγραφή κοινωνικών συνθηκών
Το προηγούμενο σαββατοκύριακο στον Άγιο Νικόλαο χαρήκαμε μια ευχάριστη έκπληξη απʼ αυτές που σπάνια μας δίνει το ελληνικό σινεμά. Οι καλεσμένοι της τοπικής κινηματογραφικής λέσχης, Γιώργος Κόρρας και Χρήστος Βούπουρας, αποτελούν βεβαίως ένα σκηνοθετικό δίδυμο παρόν στην ελληνική κινηματογραφία πάνω από τριάντα χρόνια, αλλά με μια αραιή φιλμογραφία που μεταξύ άλλων αριθμεί μόνο τρεις ταινίες μυθοπλασίας μεγάλου μήκους: «Τα παιδιά του Κρόνου» (1985), «…λιποτάκτης (το βασίλειο των περιστεριών)» (1988) και «Mirupafshim» (1997).
Η πρώτη μας επαφή με το έργο τους, μας σύστησε σε μια οπτική στρατευμένη, τολμηρή κι ειλικρινή προς το αντικείμενό της, που συνδυάζει την ατομική αναζήτηση ταυτότητας με την καταγραφή κοινωνικών συνθηκών. Τρία φιλμ με ξεκάθαρο διαχρονικό προβληματισμό και ευδιάκριτο ιδιόμορφο ύφος που φέρνουν κάθε φορά ένα άτομο αντιμέτωπο μʼ ένα ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο, βάσει του οποίου το πρόσωπο επιχειρεί να οριστεί και να δράσει. Αυτό που κάνει τις διαδρομές των ηρώων ακόμη πιο ενδιαφέρουσες, είναι ο ʽανοιχτόςʼ χαρακτήρας των ιστοριών: η κάμερα από απόσταση, η χαλαρά συνδεδεμένη πλοκή, το απότομο τέλος που αφήνει το άτομο μετέωρο, σαν ανήμπορο να διαχειριστεί τη διαμάχη όπου επέλεξε να εμπλακεί.
Το voice-over του ήρωα είναι χαρακτηριστικό των δύο πρώτων ταινιών, αυξάνοντας την απόσταση από τα γεγονότα, προσδίδοντας ειρωνεία και προδιαγράφοντας τη ματαιότητα της αναζήτησης. Καθώς το σεναριακό σχήμα της σύγκρουσης του ατόμου με το σύνολο επαναλαμβάνεται (πολλά σύνολα, στην περίπτωση του «Mirupafshim»), το voice-over θα ταίριαζε απολύτως και στην τρίτη, αν οι δημιουργοί δεν επέλεγαν να το παραλείψουν για δικούς τους λόγους. Είναι μάλιστα ειρωνικό το ότι ένα από τα πιο κρίσιμα γνωρίσματα των ταινιών είναι η φωνή του ήρωα, καθώς υπονομεύεται από την απογοητευτική ηχοληψία, κοινό σύμπτωμα του ελληνικού κινηματογράφου της μεταπολίτευσης.
Σενάρια φτιαγμένα από επί τόπου καταγεγραμμένα βιώματα των δημιουργών, προσφέρουν διαλόγους, χαρακτήρες και καταστάσεις πρωτοποριακής, διεισδυτικής αληθοφάνειας (ακόμα και σήμερα σπανίζουν τόσο ώριμες απεικονίσεις όσο του αμφισεξουαλικού Άρη στα «Παιδιά του Κρόνου»). Η ελεύθερη σεξουαλικότητα στα αστικά Εξάρχεια, η καταπίεση και τα απωθημένα στην ʽκαταραμένηʼ επαρχία, οι επιδιώξεις και τα αδιέξοδα στις κοινότητες των Aλβανών μεταναστών. Τρεις τόποι σε διαφορετικά χρονικά σημεία της Ελλάδας, καίριες απεικονίσεις που παραμένουν απροσδόκητα σύγχρονες μέχρι σήμερα, ζωντανές μέσα από ερμηνείες μερικών από τους καλύτερους ηθοποιούς του μεταπολιτευτικού σινεμά: Τούλα Σταθοπούλου, Τάκης Μόσχος, Στέλιος Μάινας, Μηνάς Χατζησάββας σε συνδυασμό με ερασιτέχνες υπό τον έξυπνο χειρισμό των σκηνοθετών (η ερμηνευτική διαφορά ανάμεσα στα μέλη του πρωταγωνιστικού ζευγαριού του «…λιποτάκτη» αντανακλά τους διαφορετικούς χαρακτήρες και κόσμους τους).
Στην εκδήλωση της Κινηματογραφικής Λέσχης Αγίου Νικολάου ήταν επίσης καλεσμένος ο αειθαλής κριτικός κινηματογράφου Γιάννης Μπακογιαννόπουλος, ο άνθρωπος που δικαιολογημένα έχει ταυτιστεί με το επάγγελμα περισσότερο απʼ οποιονδήποτε άλλο στη χώρα μας, αφού το υπηρετεί πάνω από 50 χρόνια με υποδειγματική συνέπεια και αξιοπρέπεια. Ο κ. Μπακογιαννόπουλος μίλησε για το έργο των δύο σκηνοθετών, αναλύοντας το αισθητικό και ιστορικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται. Το τριήμερο ήταν γεμάτο καλό σινεμά, πλούσιο φαγητό, εξαιρετική παρέα, και για μάς τελείωσε με μια σύντομη συζήτηση που είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε με τους δύο δημιουργούς.

