
Όταν το ταλέντο και η ωριμότητα συναντούν το ελεύθερο πνεύμα ενός εφήβου, ο θαυμασμός είναι η μοναδική, πιθανή αντίδραση.
Ο 17χρονος Μάνος Κριτζάς, τελειόφοιτος του 3ου Γενικού Λυκείου Ηρακλείου, έχει σίγουρα ταλέντο ή τάλαντο, όπως έλεγαν οι πρόγονοί μας. Ταλέντο στο σκίτσο, ταλέντο στη μουσική, την Τέχνη, στη συνολική της μορφή.
Γράφει μουσική και στίχους κομματιών ενώ σε πολύ μικρή ηλικία κατάφερε να παίξει σε ένα παιδικό αρμόνιο τον ήχο που άκουγε από ένα καμπανάκι, δώρο της βάπτισής του! Οι γονείς και οι γύρω του έμειναν «άφωνοι» και κατάλαβαν ότι «αυτό το παιδί έχει κάτι ξεχωριστό».
Όσο περνούσαν τα χρόνια και ο ίδιος αναζητούσε κάτι να κατασταλάξει, ήρθε η απόφαση, να δηλώσει ως πρώτη επιλογή τη σχολή Γραφιστικής, για να έχει την τύχη να ασκήσει ένα επάγγελμα που θα αγαπά. «Η Γραφιστική είναι μια εφαρμοσμένη τέχνη, όπου μπορείς να αποτυπώσεις στο χαρτί μία ιδέα σου. Είναι κάτι δημιουργικό και όχι τόσο συμβατικό όσο η αρχιτεκτονική», αναφέρει.
Μετά από ελάχιστα μαθήματα, ο Μάνος είναι σε θέση να σχεδιάσει μορφές ατόμων που θαυμάζει, όπως ο Γούντι Άλεν, ο Καβάφης και ο Αΐνστάιν, και να αποτυπώσει στο χαρτί εικόνες από το περιβάλλον του. «Ζωγραφίζω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Η σχέση αυτή ξεκίνησε από τον παππού μου, Μανώλη Δάκκα, ο οποίος ήταν πολιτικός μηχανικός αλλά είχε ταλέντο στη ζωγραφική», περιγράφει.
Δεν ξεχνά να ευχαριστήσει, επίσης, το δάσκαλό του, Βασίλη Βασιλειάδη. Σιγά- σιγά, και μετά από παρότρυνση κοντινού του προσώπου, άρχισε να σχεδιάζει πρόσωπα. «Σχεδιάζω ανθρώπους που θαυμάζω και έχω ως πρότυπα. Μου αρέσουν οι τέχνες, ο κινηματογράφος, η μουσική και η ζωγραφική, μου αρέσουν τα μαθηματικά και η φυσική, για αυτό έφτιαξα τα σκίτσα των Γ. Άλεν και Αϊνστάιν», αναφέρει.
Όσο για τον Καφάβη, ο Μάνος διατηρεί μία ιδιαίτερη σχέση με τη λογοτεχνία. Θυμάται, μάλιστα, πως το «Σκέφτομαι και Γράφω» ήταν από τα αγαπημένα του μαθήματα. Δεν θα ξεχάσει, ακόμα, όταν εκνεύρισε τη δασκάλα του: είχε ζητήσει από την τάξη να γράψουν κάτι για την Επανάσταση του 1821. Ο Μάνος άρχισε να γράφει για αυτό το θέμα σε μία στήλη κόλλας Α4, στη συνέχεια, ήθελε να προσθέσει κάποια στοιχεία και τα συμπλήρωσε στην αριστερή πλευρά της σελίδας, κάτι που εξόργισε τη δασκάλα. Όμως, αυτός ο «καυγάς» είχε αίσιο τέλος αφού, τελικά, το αποτέλεσμα, το κείμενό του, δημοσιεύτηκε στην «Π» και η δασκάλα του τον συνεχάρη! «Κάπως έτσι ήρθε η λύτρωση για μένα», λέει χαρακτηριστικά. Σήμερα γράφει κείμενα για ό, τι τον ενδιαφέρει και απασχολεί, από τις ανθρώπινες σχέσεις, την οικογένεια, τους δεσμούς των εφήβων. «Τα κείμενά μου δεν είναι σαν τα παραμύθια, «και ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα», δεν είναι πάντα έτσι στη ζωή, το θέμα είναι να κάνω κάτι που να είναι πραγματικότητα, αν κάποιος διαβάσει δέκα πράγματα, τα δύο να τα έχει στη ζωή του, να μην είναι όλα ρόδινα και ανθόσπαρτα», περιγράφει.

