
Οι εξομολογήσεις πίσω από τα κάγκελα της φυλακής
Ο ιερέας των φυλακών της Αλικαρνασσού αποκαλύπτει στην “Π”
Οι τύψεις και οι ερινύες είχαν κυριεύσει Ρουμάνο κρατούμενο των φυλακών Αλικαρνασσού, ο οποίος τις νύχτες ξυπνούσε από τους εφιάλτες. Ακόμα και οι συγκρατούμενοι του τον συμπονούσαν, συναισθανόμενοι το βαρύ φορτίο που κουβαλούσε.
Ένιωθε ότι η λύτρωση είχε μόνο ένα δρόμο, αυτόν της εξομολόγησης. Όμως δεν γνώριζε Ελληνικά για να …ανοίξει την ψυχή του και να ζητήσει άφεση αμαρτιών. «Εξομολογήθηκε με διερμηνέα. Και αμέσως ένιωσε να ηρεμεί. Ανακουφίστηκε» λέει στην «Π» ο πατέρας Ανδρέας Τσικνάκης, ο ιερέας που τα τελευταία δέκα χρόνια είναι ο εξομολόγος των κρατουμένων στις κλειστές φυλακές Αλικαρνασσού.
Πρόκειται για έναν πνευματικό άνθρωπο που οι κρατούμενοι σήμερα δείχνουν να εμπιστεύονται. Και αυτήν την εμπιστοσύνη την κέρδισε με τα χρόνια. «Στη φυλακή πρέπει να προσέχεις ακόμα και το βλέμμα σου για να μην παρεξηγηθείς» επισημαίνει και περιγράφει την πρώτη ημέρα που πέρασε τη βαριά πόρτα του σωφρονιστικού καταστήματος. « Είχα την επιθυμία να επισκεφθώ κρατουμένους, όμως δεν έβρισκα την ευκαιρία. Ένα πρωί ήρθε ένα έγγραφο από την Αρχιεπισκοπή που με όριζε να αναλάβω την εξομολόγηση των κρατουμένων. Ένιωσα χαρά αλλά και συναισθήματα αναξιότητας γιατί είχα ελάχιστη εμπειρία στις εξομολογήσεις. Ο τομέας αυτός είναι ζωτικής σημασίας για κάθε ψυχή που είναι φυλακισμένη. Νιώθεις ότι τα βλέμματα ζητούν κάτι από σένα. Άλλοι ελπίζουν. Κάποιοι σε αντιμετωπίζουν με καχυποψία και ορισμένοι με απαξίωση για όσα συμβολίζεις. Ζητούν οικονομική βοήθεια, πνευματική στήριξη και κάποιοι ζητούν να προσευχηθώ για εκείνους και τα παιδιά τους.
Κάθε φορά που επισκέπτομαι τις φυλακές, ανοίγονται πέντε πόρτες στα ενδότερα. Νιώθω σαν να πηγαίνω σε άλλο κράτος, να φεύγω από την Ελλάδα και να πηγαίνω στο κράτος των κρατουμένων. Όλη η φυλακή έχει κάμερες. Και αυτοί γνωρίζουν καλά ότι παρακολουθούνται. Για να μην αισθάνονται άσχημα, τους λέω: «Εμένα δεν με βλέπουν οι κάμερες των ανθρώπων αλλά με βλέπει το μάτι του Θεού».
Ο πατέρας Ανδρέας τονίζει ότι κάθε επίσκεψη του στη φυλακή είναι σαν την πρώτη φορά. «Κάθε εξομολόγηση είναι συγκλονιστική. Το πιο μικρό αμάρτημα που βασανίζει κάποιον κρατούμενο, είναι το μεγαλύτερο για μένα. Και το πιο μεγάλο έχει το ίδιο βάρος για την σωτηρία της ψυχής».
Όπως ομολογεί, ως άνθρωπος ούτε και τα δικά του προβλήματα μπορεί να αντιμετωπίσει. «Όταν όμως φορέσω το πετραχήλι, αισθάνομαι τη Θεία χάρη. Είναι αυτή που δίνει δύναμη σε μένα και στον εξομολογούμενο. Αυτό είναι κάτι το Θεϊκό. Είναι πολύ όμορφο αυτό το συναίσθημα» περιγράφει.

