
Αν ξαναγεννιόμουν πάλι, το ίδιο θα έκανα. Είχα και έχω αυτό το ψώνιο”
“Κάποια στιγμή θα φύγω και θα πρέπει να έρθουν άνθρωποι να βοηθήσουν”
Σε μια εποχή όπου οι παράγοντες είναι είδος προς εξαφάνιση ο Στράτος Γεωργιάδης έχει να επιδείξει 50 χρόνιας συνεχούς προσφοράς στην… οικογένεια που όπως ο ίδιος λέει με περίσσια ειλικρίνεια είναι μόνο ο ΠΟΑ.
Από το 1957 που πέρασε για πρώτη φορά το κατώφλι του γηπέδου του Ατσαλένιου ως ποδοσφαιριστής μέχρι και σήμερα, ο πιο έμπειρος ίσως παράγοντας της χώρας είναι σχεδόν καθημερινά στον ίδιο χώρο και προσφέρει τις ανεκτίμητες υπηρεσίες του. Σήμερα μέσω της “Π” ξετυλίγει το (αμέτρητο) κουβάρι των αναμνήσεων του και μιλά για όλους και για όλα. Από την περίοδο που τον ανάγκασαν να σταματήσει το ποδόσφαιρο, την είσοδο του στα διοικητικά της ομάδας, τις χαρές, τις λύπες, τα πάντα…
“Από 12 ετών είμαι στην ομάδα και δεν το έχω μετανιώσει ποτέ. Αν ξαναγεννιούμουν πάλι το ίδιο θα έκανα. Είχα και έχω αυτό το ψώνιο. Δεν έκανα οικογένεια γιατί έχω τον… ΠΟΑ”, λέει αρχικά ο Στράτος Γεωργιάδης που στέκεται αρκετά την εποχή του 1977 όταν οι τότε διοικούντες τον ανάγκασαν να σταματήσει το ποδόσφαιρο. “Ήμουν 35 χρονών και μου έλεγαν να σταματήσω γιατί ήμουν μεγάλος, αλλά εγώ δεν ήθελα. Τελικά έβαλαν το όνομα μου στην λίστα με τις αποδεσμεύσεις και παρόλο που μου έλεγαν ότι θα κάνουν ανανέωση πήραν δύο παίκτες πιο μεγάλους από μένα. Στενοχωρήθηκα αφάνταστα αλλά αυτούς τους ανθρώπους του στεναχωρώ με τον τρόπο μού και εγώ τριάντα χρόνια τώρα. Μου έγινε μάθημα μάλιστα και όσα χρόνια είμαι στην ομάδα δεν σταμάτησα κανένα παιδί χωρίς τη θέλησή του. Όπως για παράδειγμα ο Ρωμανάκης που έπαιζε μέχρι 39 ετών και ήταν και επαγγελματίας”.
Όσο για την ενασχόληση του με τα διοικητικά ο έμπειρος παράγοντας θυμάται…”Το 1980 είχε γίνει μια εκλογική διαδικασία και είχα βγει πρώτος σε σταυρούς. Την επόμενη περίοδο στο περιβόητο μπαράζ με τον Εργοτέλη είχαμε πέσει από το περιφερειακό και ο νεαρός τότε γιατρός Γιάννης Καλέμπουμπας που μόλις είχε έρθει από την Ιταλία μου ζήτησε να αναλάβουμε την ομάδα κάτι που δέχτηκα αλλά με ένα όρο. Να φύγουν όλοι. Είχα πει μάλιστα την χαρακτηριστική ατάκα, να φύγουν όλοι με την… φωλιά. Έτσι και έγινε. Χτίσαμε μια καλή ομάδα από την αρχή με παίκτες καλούς όπως ο Αντώνης ο Καφούσης, ο Κώστας ο Βάβουλας, ο Σουγιάς, ο Ματθαίος, ο Καστρινάκης κ.α. Διεκδικήσαμε μέχρι και άνοδο στην Βʼ Εθνική, ενώ την περίοδο 1984-85 παίξαμε και στον τελικό του Κυπέλλου στο ΟΑΚΑ όταν χάσαμε στα πέναλτι από τη Νίκη Διοικητηρίου. Μάλιστα για μένα ήταν μεγαλύτερη η χαρά αυτή γιατί ήμουν και ο προπονητής της ομάδας. Την περίοδο 1989 ήρθαν κάποιοι άλλοι να αναλάβουν αλλά γρήγορα έφυγαν χωρίς να αφήσουν στην ομάδα ούτε ένα δελτίο. Και τότε ο Καλέμπουμπας μου είπε να αναλάβουμε αλλά δεν ήθελα γιατί θεωρούσα ότι είχε κλείσει ο κύκλος μου. Μεσολάβησε όμως και τότε ο Γιώργος ο Βλάχάκης και ενώ είχαν γίνει 14 γενικές συνελεύσεις σε μια βραδιά η ομάδα απέκτησε διοίκηση. Από τότε συνεχίζω μέχρι και σήμερα”.
Τόσα χρόνια στην ομάδα ο Στράτος Γεωργιάδης έχει συνεργαστεί με πολλούς παράγοντες, ωστόσο στο ερώτημα για τους καλύτερους από αυτούς δεν διστάζει να απαντήσει. “Καταρχήν ο Γιάννης Καλέμπουμπας που ό,τι και να πει κάποιος για αυτόν είναι λίγο. Πολύ μεγάλη προσφορά όμως είχε και ο Γιάννης Καφούσης που συνέδεσε το όνομα του και με τη διαμόρφωση του γηπέδου. Επίσης ιδιαίτερη εντύπωση μου είχε κάνει και ο Δημήτρης Μουτσελάκης που έμεινε τρία χρόνια στο συμβούλιο, δεν έχασε συνεδρίαση, ήταν ευγενέστατος, πολύ έξυπνος ενώ βοήθησε και οικονομικά”.
Στην παρόμοια τώρα ερώτηση σχετικά με τους προπονητές που έχει ξεχωρίσει στα 50 χρόνια που ήταν στην ομάδα “ψηφίζει” ανεπιφύλακτα Παύλο Δερμιτζάκη. “Με όλους είχα καλή σχέση και ουδέποτε έβαλα θέμα να φύγει κάποιος. Μπορώ όμως να ξεχωρίσω τον Παύλο Δερμιτζάκη που είχε καλές σχέσεις με τους παίκτες και την διοίκηση, ήταν προσωπικότητα, όπου πηγαίναμε είχε φίλους και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έφτασε την ομάδα ένα βήμα πριν την Βʼ Εθνική και την είχε για 2,5 χρόνια αήττητη στο γήπεδο μας. Σαν παίκτης που ήμουν είχα ξεχωρίσει τον Γιώργο τον Στρατάκη, ενώ καλύτερος συμπαίκτης μου ήταν ο Γιώργος Καφούσης που αν έπαιζε τώρα θα έβγαζε πολλά λεφτά από το ποδόσφαιρο. Όσοι έπαιζαν δίπλα του αισθάνονταν τυχεροί”.
Ο Στράτος Γεωργιάδης στην μόνη ερώτηση που διστάζει είναι στον καλύτερο παίκτη που είχε ποτέ ως παράγοντας: “είναι πολλοί και ίσως αδικήσω κάποιον. Ίσως να μπορούσα να αναφερθώ στον Αργέντη που είναι στην ομάδα από 8 χρονών”, λέει χαρακτηριστικά, ενώ αντίθετα θυμάται με χωρίς καθυστέρηση τις καλύτερες και τις χειρότερες στιγμές που έχει ζήσει στα 50 χρόνια που είναι στον ΠΟΑ. “Οι καλύτερες μου στιγμές ήταν την χρονιά του τελικού στο Κύπελλο Ερασιτεχνών, όταν βγήκαμε στην Γʼ Εθνική που ήταν ένα όνειρο και πρόπερσι όταν πήγαμε στην Πάτρα νικήσαμε την Θύελλα και σωθήκαμε. Θυμάμαι όταν μπήκε το γκολ που έχασα τις αισθήσεις μου και δεν θυμόμουν τι έγινε. Η χειρότερη μου στιγμή στον ΠΟΑ την πέρασα ως παίκτης όταν παίζαμε στο γήπεδο του Ηροδότου με τον Ποσειδώνα, θέλαμε νίκη ή ισοπαλία για να πάρουμε το πρωτάθλημα και στο 90 σε ένα κόρνερ ο τερματοφύλακας μας ο Πετράκης έλεγε άουτ, άουτ και τελικά μπήκε γκολ και χάσαμε 1-0”.
Πώς μπορεί ένας παράγοντας και με τέτοια οικονομική κρίση να μένει τόσα πολλά χρόνια σε μια ομάδα; “Είναι πολύ δύσκολο και εγώ καταλαβαίνω απόλυτα αυτούς που έρχονται και σε λίγο χρόνο φεύγουν. Εγώ αντέχω γιατί είμαι ψώνιο αλλά κυρίως γιατί δεν δημιούργησα οικογένεια αλλά αφιερώθηκα στον ΠΟΑ. Όταν έχεις γυναίκα και παιδιά δεν σου μένει ούτε χρόνος ούτε χρήμα. Μένω και μπορώ να υπερηφανευτώ ότι για τριάντα χρόνια δεν έχει γίνει ποτέ λάθος που να στοιχήσει στην ομάδα. Αλλά κάποια στιγμή θα φύγω και θα πρέπει να έρθουν άνθρωποι να βοηθήσουν. Όπως ο Γιώργος ο Βλαχάκης που είναι έμπειρος, βοηθάει και τώρα είναι πιο απαραίτητος από μένα. Αυτή η χρονιά θα βγει αλλά από τώρα θα πρέπει να ετοιμάζονται κάποιοι για να μην έχουμε τα περυσινά”.

