“Πιστεύω ότι οι ανάγκες κάποια στιγμή θα οδηγήσουν εκεί ώστε να μειωθούν ραγδαία τα θέατρα, όχι για να γίνουν πιο σοβαρές και καλές δουλειές, πιστεύω ότι οι δουλειές γίνονται με καλή πρόθεση”

Το θέατρο περνάει δύσκολες στιγμές;

«Τα πράγματα είναι απελπιστικά. Οι Έλληνες ζούσαμε με δανεικά, χαλάγαμε περισσότερα από όσα βγάζαμε. Κάποια στιγμή κλείσανε οι στρόφιγγες, δεν υπάρχουν χρήματα και περνάει ο καθένας τον εφιάλτη του γιατί και αυτά που έχει πάρει σε μορφή δανείων, καρτών, πρέπει να τα δώσει. Από πού να τα δώσει; Επομένως, αρχίζουν και κόβονται πράγματα. Λέγαμε παλιά ότι οι Έλληνες όλα θα τα κόψουν, το φαγητό και τα μπουζούκια όχι. Τα μπουζούκια κόβονται, δουλεύουν Σάββατο και Παρασκευή ίσως, τα φαγάδικα έχουν πέσει πολύ. Έχω ένα εστιατόριο κρητικό στο Καλαμάκι που έχει πτώση. Είναι φανερό ότι οι άνθρωποι μειώνουν τα έξοδά τους. Είναι πίκρα το να σκέφτεσαι ακόμα και το φαγητό σου, αλλά βρισκόμαστε σε αυτό το επίπεδο. Άρα, η διασκέδαση, η ψυχαγωγία, που είναι το θέατρο, αυτά βάλλονται πρώτα, στη συνέχεια είναι η ένδυση και υπόδηση και τελικά καταλήγουμε στο φαγητό.»

Οι καλλιτέχνες πρέπει να κάνουν λίγες και καλά προσεγμένα δουλειές;

«Έχουμε μπει κι εμείς σε μια λάθος διαδικασία. Το Λονδίνο έχει τριάντα θέατρα και είκοσι off Broadway σκηνές και η Αθήνα έχει 160 θέατρα που σημαίνει ότι πληθυσμιακά τουλάχιστον είμαστε αστείοι. Συμβαίνουν κι αυτά, φταίμε κι εμείς. Ακόμα και αυτό έχει να κάνει με την αδυναμία της επικοινωνίας γιατί όταν πέντε συνάδελφοι δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας, επειδή ο καθένας κουβαλάει το ψώνιο ή το μπαϊράκι του που προέρχεται από μια ολόκληρη συμπεριφορά, και σε αυτό φέρουμε ευθύνη εμείς. Πιστεύω ότι οι ανάγκες κάποια στιγμή θα οδηγήσουν εκεί ώστε να μειωθούν ραγδαία τα θέατρα, όχι για να γίνουν πιο σοβαρές και καλές δουλειές, πιστεύω ότι οι δουλειές γίνονται με καλή πρόθεση. Η επιτυχία και η αποτυχία είναι πολύ κοντά αλλά υπάρχουν πάρα πολλά θέατρα.»