Σας έχει επηρεάσει το έργο στη ζωή σας;
«Με έχει επηρεάσει πάρα πολύ. Επειδή ήμουν και κάπως για πολλούς και διάφορους προσωπικούς λόγους, ήθελα κάτι να κάνω που να μιλάει απευθείας στην ψυχή μου. Είναι ένα έργο αληθινό, είναι αυτοβιογραφικό, είναι θέματα που έχουν σχέση και με την προσωπική μου ζωή. Είμαι ένας καπνιστής, έχασα τη μάνα μου από καρκίνο και υπάρχουν πράγματα που αναφέρονται ακριβώς έτσι μέσα. Άρα, ναι, πιστεύω ότι από αυτό το έργο ήταν ανάγκη μου να κάνω κάτι τέτοιο, βρήκα αυτό που πραγματικά με εκφράζει απολύτως και τώρα εγώ υπηρετώ αυτό το έργο και το έργο υπηρετεί εμένα. Υπάρχει μια τέτοια επικοινωνία με το έργο.»
Πιστεύετε ότι ο θεατής θα επαναπροσδιορίσει πώς βλέπει τη ζωή;
«Έχω την εντύπωση πως αν δεν το σκεφτεί φεύγοντας από το θέατρο και το βράδυ που θα γυρίσει σπίτι του, την άλλη μέρα και την παράλλη, νιώθω ότι έχω αποτύχει. Πραγματικά, πιστεύω ότι είναι ένα έργο που πρέπει να σε απασχολήσει, που από αυτό που έχω εισπράξει μέχρι τώρα από τις παραστάσεις και τον κόσμο, φεύγουν και λένε «ναι» κάπως αλλιώς είναι τα πράγματα και μάλλον πρέπει να δούμε το θέμα έτσι».
Ο κόσμος τι βάζει πρώτο, τα χρήματα και την επιτυχία;
«Το έργο είναι απολύτως επίκαιρο γιατί ζούμε σε μια άθλια εποχή. Δεν είναι απελπισία αυτό που λέω, δεν είναι μιζέρια ή απαισιοδοξία. Πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι, γιατί έχω και δυο παιδιά και πρέπει να είμαι αισιόδοξος τουλάχιστον για εκείνα. Αλλά, δυστυχώς, υπάρχει αυτός ο βομβαρδισμός της αθλιότητας που ξεκινάει από την πολιτική και τους πολιτικούς και φτάνει στο λαό, γιατί από κει ξεκινάνε πολλά πράγματα. Η τάση όλων να τα αρπάξουμε, να τα οικονομήσουμε, κι εδώ τι βγάζουμε, τι κερδίζουμε, πώς γινόμαστε πρώτη μούρη στην τηλεόραση, την κοινωνία και είμαστε οι κάποιοι, έχουμε ξεχάσει ότι είμαστε εφήμεροι, ότι υπάρχει ένας διπλανός μας που πονάει, που μας αγαπάει και πρέπει κάτι να του δώσουμε γιατί δεν είναι μόνο να παίρνουμε, είναι και να δίνουμε στη ζωή, μάλλον να δίνουμε είναι το σημαντικότερο. Έχουμε χάσει, λοιπόν, την επαφή μας και την επικοινωνία μας και αν κάποια στιγμή συνειδητοποιήσουμε ότι τι γίνεται εδώ, φεύγουμε άρα… Το έργο έχει αυτή τη δυνατότητα, είμαστε σε κακιά στιγμή, κοινωνική, όχι μόνο οικονομικά. Προσπαθούμε να διορθώσουμε δείκτες οικονομικούς, πράγματα, τη χώρα, να κάνουν ανάπτυξη.. Δε νομίζω ότι αφορά κανένα αυτή τη στιγμή το πώς νιώθει ο ένας ο άλλος, τι συμβαίνει στην ψυχή του, τι σχέση έχει αυτό με ένα πολιτισμό, που έχει η Ελλάδα πολιτισμό αλλά είναι στην άκρη. Αυτή τη στιγμή μιλάνε μόνο οι αριθμοί, έχουμε γίνει ένα κομπιουτεράκι πια λες και ακόμα και στη χειρότερη περίπτωση το να γυρίσουμε στις ρίζες και τις τρώγλες θα ζούμε χειρότερα απ ό, τι ζούμε τώρα. Νομίζω δε θα ζούμε χειρότερα, απλώς δε θα έχουμε αυτές τις μανίες και τους εφιάλτες, θα ζούμε πολύ πιο ουσιαστικά, αυτό πιστεύω.»

