
“Οι άνθρωποι ζουν σα να μην πρόκειται να πεθάνουν ποτέ και πεθαίνουν σα να μην έχουν ζήσει καθόλου”. Είναι μια φράση του έργου και αυτό λέει πάρα πολλά”
“Επειδή έχει να κάνει με την ψυχή μου περισσότερο αυτό το έργο και επειδή
η Κρήτη για μένα είναι τα πάντα, εκτός από τα παιδιά μου, που έχω δυο γιους, θεωρώ ότι η Κρήτη είναι ο τόπος μου, γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Κρήτη, και οι άνθρωποι που είναι σε αυτό το νησί είναι δικοί μου άνθρωποι.
Ήθελα να μοιραστώ με αυτούς τους ανθρώπους, ακριβώς αυτή μου τη στιγμή που θεωρώ ότι είναι ουσιαστική, αληθινή”
Yμνο στη ζωή μέσα από την πορεία προς το θάνατο, αποτελεί το έργο «Το Τελευταίο Τσιγάρο» των Σάϊμον Γκρέϊ και Χιου Γουαϊτμορ.
Η παράσταση, με πρωταγωνιστή τον Γιώργο Παρτσαλάκη, ανεβαίνει στο κινηματοθέατρο Αστόρια απόψε στις 9.
Την παράσταση παρουσιάζει το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης σε συνεργασία με την Εταιρεία «ΑΤΤΙΚΗ ΑΥΛΑΙΑ».
«Έχουμε την αίσθηση ότι είμαστε αιώνιοι και ζούμε μέσα σε μια ασημαντότητα», λέει ο Γ. Παρτσαλάκης, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην «Π».
Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο έργο;
«Ήθελα να κάνω ένα έργο που να είναι πιο εσωτερικό, στην ψυχή μου. Δεν ήθελα να κάνω κωμωδία- κωμωδία. Οτιδήποτε έχω κάνει το σέβομαι, αγαπώ και εκτιμώ. Αυτό που κάνω φέτος ήταν μια ανάγκη ψυχική περισσότερο. Βρέθηκε αυτό το έργο με το Θανάση Θεολόγη, με κάλυψε απολύτως. Στην Αθήνα, έχουμε ξεκινήσει εδώ και δυο μήνες, και παίζουμε Τετάρτη και Πέμπτη, και το χαίρομαι γιατί δεν κουράζομαι και το νιώθω πολύ καλά. Μαζί μου είναι η Ιωάννα Δελάκου που είναι συμβολικά πρόσωπα, η μοίρα του, η μνήμη του και στη συνέχεια γίνεται ο θάνατός του. Το έργο είναι αυτοβιογραφικό, είναι του Σάιμον Γκρέι που πέθανε πέρσι από καρκίνο του πνεύμονα και καταπιάνεται με αυτό το θέμα. Σα συγγραφέας είχε αναφερθεί πολλές φορές στο τσιγάρο, ήταν καπνιστής δεινός. Είναι μια αληθινή ιστορία το έργο και ακριβώς επειδή είναι αληθινό καταθέτουμε με τη Δελάκου την αλήθεια μας και νομίζω ότι βγαίνει κάτι πολύ σημαντικό, όχι ως προς τις ερμηνείες αλλά ως προς το μήνυμα που έχει το έργο. «Οι άνθρωποι ζουν σα να μην πρόκειται να πεθάνουν ποτέ και πεθαίνουν σα να μην έχουν ζήσει καθόλου.» Είναι μια φράση του έργου και αυτό λέει πάρα πολλά. Όταν νιώθεις ότι είσαι αιώνιος κάνεις πολλές ηλιθιότητες, όταν νιώθεις και ξέρεις ότι είσαι εφήμερος και δεν ξέρει κανείς το αύριο, το μόνο που του μένει είναι να ζήσει το σήμερα, να το ζήσει σαν άνθρωπος και να σέβεται τους γύρω του και να εισπράττει ακριβώς αυτό το θεϊκό που είναι το να ζούμε, να βλέπουμε τα χρώματα, την ψυχή μας, να νιώθουμε πράγματα, αισθήματα, κάτι που κάποια στιγμή τελειώνει και το ξέρουμε μόνο που νιώθουμε κάποια στιγμή ότι είμαστε αιώνιοι και κάνουμε του κόσμου τα πράγματα. Το μήνυμα του έργου είναι αυτό και αρχίζει και το συνειδητοποιεί ο ήρωας από τη στιγμή που του λένε ότι έχεις 18 μήνες ζωής ακόμα, οπότε εκεί καταλαβαίνει ότι αυτοί οι 18 μήνες είναι όλη του η ζωή. Και πράγματι μπορεί ένας άνθρωπος αυτό το διάστημα να ζήσει μια ολόκληρη ζωή σε αντίθεση με κάποιον που μπορεί να ζήσει 100 χρόνια και να μην καταλάβει ότι έζησε.»
Κατηγορούμε τα νιάτα για αλαζονεία. Τελικά, είμαστε όλοι αλαζόνες;
«Σε όποια ηλικία και να είμαστε, ακριβώς επειδή όλοι το λέμε «ποιος ζει, ποιος πεθαίνει, αύριο δεν ξέρουμε πού είμαστε», κανένας μας δεν το εννοεί. Για να το εννοήσεις θα πρέπει να σεβαστείς τον εαυτό σου, το διπλανό σου, να αφήσεις ένα χνάρι φεύγοντας από αυτό τον κόσμο θετικό και όχι αρνητικό. Κάποια στιγμή φεύγουμε, το ότι το ξεχνάμε, με την αίσθηση ότι είμαστε αιώνιοι, κάνουμε του κόσμου τις ηλιθιότητες και ζούμε μέσα σε μια ασημαντότητα και περνάμε μια καθημερινότητα που δεν τη βιώνουμε, δεν τη ζούμε, γιατί περιμένουμε τις μεγάλες στιγμές. Ναι, μπορεί να υπάρξουν μεγάλες στιγμές στη ζωή αλλά να είμαι μία, δύο, τρεις, πέντε. Αλλά μια ζωή δεν είναι μεγάλες στιγμές. Άρα, η καθημερινότητα, το πώς μπορείς να δεις με καινούργια μάτια το διπλανό σου, τον άνθρωπό σου, το παιδί σου, αυτό ξεκινάει με τη σκέψη ότι αύριο δε θα υπάρχω. Αν, λοιπόν, αυτό υπάρχει μέσα στο μυαλό, ότι δεν είμαστε αιώνιοι, τότε η ζωή μας γίνεται πιο ουσιαστική, και αυτό είναι το έργο. Επειδή έχει να κάνει με την ψυχή μου περισσότερο αυτό το έργο και επειδή η Κρήτη για μένα είναι τα πάντα, εκτός από τα παιδιά μου, που έχω δυο γιους, θεωρώ ότι η Κρήτη είναι ο τόπος μου, γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Κρήτη, και οι άνθρωποι που είναι σε αυτό το νησί είναι δικοί μου άνθρωποι. Ήθελα να μοιραστώ με αυτούς τους ανθρώπους, ακριβώς αυτή μου τη στιγμή που θεωρώ ότι είναι ουσιαστική, αληθινή.
Δε θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο, εκτός από την Κρήτη. Για αυτό έκανα τέσσερις παραστάσεις στα Χανιά, υπό την αιγίδα του ΔΗΠΕΘΕΚ, όχι μόνο γιατί είμαστε φίλοι με το Μιχάλη Αεράκη, όχι μόνο γιατί έχουμε συνεργαστεί πέντε φορές αλλά γιατί πιστεύει σε αυτή την παράσταση, την είδε, του άρεσε και πιστεύει πραγματικά ότι έχει ενδιαφέρον. Δεν είναι μια εμπορική δουλειά. Κατεβήκαμε, κάναμε τέσσερις παραστάσεις στα Χανιά που ήταν το θέατρο γεμάτο και αναγκαστήκαμε, με την καλή έννοια, να κατεβούμε την Δευτέρα και Τρίτη στα Χανιά, τώρα στο Ηράκλειο και 21, 22 Μαρτίου στο Ρέθυμνο. Δεν είναι περιοδεία, αυτές οι παραστάσεις στην Κρήτη. Δεν πρόκειται να παίξω αλλού γιατί ήθελα να μοιραστώ με εσάς αυτή μου τη δουλειά. Το έργο συνεχίζεται στην Αθήνα μέχρι τέλος Απριλίου.»

