Η φήμη του Βενιζέλου έχει περάσει τα σύνορα της Ελλάδος, έχει πλέον καθιερωθεί ως διεθνής προσωπικότητα.
Έτσι, όταν γίνεται το 1909 η επανάσταση των αξιωματικών στο Γουδί, τον καλούν να αναλάβει την πρωθυπουργία.
Όταν λοιπόν το καράβι έφευγε παίρνοντας μαζί του τον Βενιζέλο, οι παλιοί του σύντροφοι έκλαιγαν σαν μικρά παιδιά, όχι από λύπη, αλλά από χαρά που έβλεπαν τον Μεγάλο αυτόν Άνδρα να τραβά το δρόμο του και να παίρνει την τύχη του ελληνισμού στα χέρια του.
Στη γέφυρα του καραβιού που τον πήγαινε να εκπληρώσει όσα η μοίρα του είχε τάξει, χάιδεψε με τη λαμπερή του ματιά, τους βράχους του Ακρωτηρίου που είχε δοξάσει, τη Μαλάξα κοίταξε κατά πού πέφτει το Θέρισσο, αλλά γύρεψε να ξεχωρίσει τα δύο κυπαρίσσια που ʼχε φυτέψει στον τάφο της αγαπημένης του γυναίκας σαν ύστατο χαιρετισμό. Φτάνοντας στην Αθήνα παίρνει την κατάσταση στα χέρια του και κάνει εκλογές, γίνεται πρωθυπουργός για να κάνει τη μικρή Ελλάδα, τη ντροπιασμένη από τον πόλεμο του 1897, την Ελλάδα της Μελούνας Μεγάλη και Δοξασμένη.Την Ελλάδα των δύο Ηπείρων και των πέντε θαλασσών.
Για το καλό του έθνους συμφιλιώνεται με το παλάτι, χρήζει τον Διάδοχο τότε και μετέπειτα Βασιλιά Κωνσταντίνο, Αρχιστράτηγο και τραβά για τη δόξα.
Η δόξα όμως που απολάμβανε ο Βενιζέλος δεν επηρέασαν την αδιαμφισβήτητη ακεραιότητα του χαρακτήρα του, όπως αποδείχθηκε περίτρανα από ένα περιστατικό που έλαβε χώρα στον πόλεμο του 1912. Το χρονικό εκείνο διάστημα τον επισκέφθηκε μια επιτροπή για να του προτείνει να μη λάβει μέρος ο Σοφοκλής στη μάχη που επρόκειτο να γίνει την επομένη, επειδή φοβόταν ότι εάν σκοτωθεί ο γιός του Σοφοκλής, ο οποίος ήταν Αξιωματικός, ο Βενιζέλος δε θα μπορούσε από τη θλίψη του να διεκπεραιώσει τα του πολέμου. Αξίζει να σημειωθεί ότι την ίδια πρόταση είχαν κάνει προηγουμένως και στον ίδιο το γιο του Βενιζέλου τον Σοφοκλή, ο οποίος με περισσή παρρησία αρνήθηκε να ασπαστεί την άποψή τους αυτή και δήλωσε ότι δε θα εγκαταλείψει τη θέση του στη μάχη.
Ο Βενιζέλος στο άκουσμα της προτάσεως αυτής της επιτροπής τους ρώτησε εάν ο γιος του είχε ερωτηθεί σχετικώς. Εκείνοι του αποκρίθηκαν ότι είχαν συζητήσει την πρόταση αυτή με τον Σοφοκλή αλλά εκείνος απάντησε ότι εάν δεν λάμβανε μέρος στη μάχη θα αυτοκτονούσε.
Ο Βενιζέλος τότε αναφώνησε με περηφάνια για το γιο του «Α! διαφορετικά δεν θα ήταν γιος μου» και συνέχισε λέγοντας ότι εάν ο Πρωθυπουργός δεν δείξει το καλό παράδειγμα και δεν στείλει το γιο του να θυσιαστεί για την Πατρίδα, τότε πώς θα είχε απαίτηση να πάνε τα άλλα παιδιά.
Αυτός ήταν ο μεγάλος Βενιζέλος που από μικρό παιδί χάραξε τα σύνορα στο χάρτη του Αίμου και να τώρα που τα εφηβικά του όνειρα έγιναν πραγματικότητα.
Αλλά την μεγαλύτερη εθνική περηφάνια και συγκίνηση αισθάνθηκε, όταν στις 6 Δεκεμβρίου του 1913 που έγινε η Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα ύψωσε τη Σημαία της Ελλάδος στο Φρούριο του Φρικά.
Έκλαιγε από συγκίνηση και μαζί με αυτόν και όλος ο Κρητικός Λαός, που από την Μεγάλη Νύκτα του έτους 1645 επιτέλους ανέτειλε και πάλι για το Νησί ο ήλιος της Λευτεριάς.
Η προφητεία του γέρο Μοναχού Ιερόθεου βγήκε αληθινή.
«Βαπτίζεται ο δούλος του Θεού Ελευθέριος, όστις θα ελευθερώσει την Κρήτη από τους Τούρκους».
Αλλά και μια άλλη ανθρώπινη συγκίνηση τον συνεπήρε. Μια συγκίνηση, που την ένιωσε μόνο αυτός που βλέποντας από το Φρούριο του Φρικά, αντικρύζει το παλαιό του σπίτι του πεθερού του, του Κατελούζου και θυμάται τη γυναίκα του, την αγαπημένη του Μαρία, που σʼ αυτό το μπαλκόνι την πρωτογνώρισε, που από εκεί μαζί τόσες φορές κοιτάζοντας το Κρητικό Πέλαγος έκαναν τόσα όνειρα.
Που όμως η μοίρα άδικα του τα στέρησε και δεν του επέτρεψε να νιώσει για πολύ τη θαλπωρή της οικογένειας, την τύχη να έχει δίπλα του έναν άνθρωπο που να αγαπά, να νοιάζεται και να φροντίζει μόνο το Λευτέρη.
Κοιτάζοντας λοιπόν προς το μέρος εκείνο που οι αναμνήσεις διαδέχονται η μία την άλλη, βλέπει μόνο άγνωστα άτομα να τον χειροκροτούν.
Αλλά καθώς τα δάκρυα τρέχουν από τα μάτια του και μες από τη θαμπάδα των γυαλιών του, η φαντασία του φέρνει για λίγο την αγαπημένη του Μαρία, μόνη αυτή τη φορά, να τον χαιρετά.
Αλλά γρήγορα συνέρχεται νιώθοντας ότι κάνει ιεροσυλία, γιατί ο πόνος είναι μόνο δικός του, δεν έχει δικαίωμα κανείς άλλος να τον μοιραστεί μαζί του.
Σκουπίζει τα μάτια του, ορθώνει το ανάστημά του, για να τραβήξει και πάλι τον Δοξασμένο του δρόμο. «Αχ Θεέ μου» είναι η μόνη επωδός που δεν θα μπορέσει να κρύψει ακόμα και στις πιο ευχάριστες στιγμές του.
Σε λίγες μέρες ανεβαίνει στην Αθήνα για να συνεχίσει τους Αγώνες του, αλλά έρχεται σε σύγκρουση με το Παλάτι. Ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος θέλει να εφαρμόσει την πολιτική που του επιβάλλει η γυναίκα του Σοφία και το περιβάλλον της.
Νέα επανάσταση
Το 1916 λοιπόν η λεγόμενη τριανδρία Βενιζέλος – Δαγλής – Κουντουριώτης πηγαίνουν στη Θεσσαλονίκη και σχηματίζουν επαναστατική Κυβέρνηση. Ο Κωνσταντίνος αναγκάζεται να φύγει και γίνεται βασιλιάς ο Αλέξανδρος. Ο Βενιζέλος συνεχίζει τους νικηφόρους πολέμους στη Θράκη και την Μικρά Ασία. Τα Ελληνικά Στρατεύματα αποβιβάζονται και στην Κωνσταντινούπολη.
Και ο ιερέας του 34ου Συντάγματος ο παπά - Μουφράκης από της Αζώνες βάζει το πετραχήλι του και αρχίζει την δέηση στο Ναό της Αγίας Σοφίας.
Το όνειρο του Ελληνισμού γίνεται πραγματικότητα, υπογράφει τη Συνθήκη των Σεβρών στις 10 Αυγούστου του 1920 και αναγγέλλει τηλεγραφικώς από το Παρίσι:
«Το Έθνος κατάγει θρίαμβον όμοιον του οποίου σπανίως αναφέρει και αυτή η μακραίωνη και ένδοξη ιστορία του».
Και πάνω στο μεσουράνισμα του Έθνους και, ενώ έχει υπογράψει την συνθήκη που έκανε την Ελλάδα ολόκληρη και ξανάστηνε την Βυζαντινή Αυτοκρατορία, δύο αξιωματικοί του Ναυτικού ο Κυριάκης και ο Τσερέπης στις 12 Αυγούστου 1920 τον τραυμάτισαν στον Σιδηροδρομικό Σταθμό της Λυών.
Αυτοί οι μικρόψυχοι μαζί με την παρέα τους δεν μπορούσαν να ανεχθούν το μεγαλείο της φυλής μας. Πολλοί ίσως νόμισαν ότι οι σφαίρες αυτές ήταν για τον Βενιζέλο. Σφάλλουν όμως διότι οι σφαίρες αυτές δεν στόχευαν μόνο τον Βενιζέλο, αλλά και ολόκληρη την Ελλάδα, μιας και από κείνη τη στιγμή άρχισαν να την δολοφονούν και στο τέλος τα κατάφεραν.
Πικραμένος και απογοητευμένος ο Βενιζέλος γυρίζει στην Ελλάδα, προκηρύσσει εκλογές για τις 14 Νοεμβρίου 1920. Η προπαγάνδα που γίνεται και πάλι εναντίον του έχει ως αποτέλεσμα και να χάσει τις εκλογές και να μην εκλεγεί ούτε βουλευτής.
Μετά από λίγες μέρες αναχωρεί για το εξωτερικό. Ορισμένοι φίλοι που έχουν συγκεντρώσει για λογαριασμό του κάποια χρήματα για να του αγοράσουν ένα σπίτι, του τα δίνουν φεύγοντας για το εξωτερικό. Φεύγει μόνο και μόνο για να μη φέρει εμπόδια στη νέα κυβέρνηση.
Μόνο ζήτησε από την κυβέρνηση να την αντιπροσωπεύσει στη διάσκεψη του Λονδίνου το 1921, αίτημα όμως που δεν έγινε δεκτό.
Τι να πρωτοθαυμάσει λοιπόν κανείς από τον Μεγάλο αυτόν Άνδρα… Τι μεγαλείο έκρυβε πράγματι μέσα στη ψυχή του.
Στο Παρίσι εν συνεχεία, όπου ζει, το 1921 πανδρεύεται για δεύτερη φορά με την Έλενα Σκυλίτση, μια πλούσια Ελληνίδα που ζούσε μόνιμα στο εξωτερικό. Ο γάμος αυτός τον βοήθησε πολύ στην βελτίωση της ψυχολογικής και οικονομικής κατάστασης που βρισκόταν.
Εν τω μεταξύ λαμβάνει χώρα η Μικρασιατική καταστροφή. Ο Στρατός, προδομένος και ταπεινωμένος, οπισθοχωρεί. Η καταστροφή είναι γεγονός.
Οι Αξιωματικοί επαναστατούν και πάλι το 1922 και ζητούν από τον Βενιζέλο να σώσει ό,τι είναι δυνατό να περισωθεί. Αυτός ανταποκρίνεται στην πρόσκληση, αντιπροσωπεύει την Ελλάδα στο εξωτερικό και υπογράφει τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923 με την Τουρκία.
Αυτός που νικητής επέβαλε τους όρους του στη Συνθήκη των Σεβρών, τώρα υπογράφει τη νέα Συνθήκη ταπεινωμένος.
Οριστικά γυρίζει στην Ελλάδα στις 20 Μαρτίου του 1927. Γίνονται εκλογές τον Αύγουστο του 1928 και ο Λαός φέρνει παμψηφεί το κόμμα των Φιλελευθέρων με αρχηγό τον Βενιζέλο στην εξουσία.
Και αμέσως αναλαμβάνει την αναδιοργάνωση του κράτους.
Επί πρωθυπουργίας του ιδρύονται οργανισμοί που λειτουργούν μέχρι σήμερα, όπως η Αγροτική Τράπεζα, ο Οργανισμός Τουρισμού, η Στατιστική Υπηρεσία. Επίσης, θέτει τις βάσεις για την Ασφάλιση των εργαζομένων, ιδρύει 3.167 νέα σχολεία, οργανώνει την αεροπορική εταιρία, ιδρύει το Συμβούλιο Επικρατείας, αλλά επίσης θωρακίζει στρατιωτικά ολόκληρη τη χώρα.
Αλλά και πάλι οι αντίπαλοί του αρχίζουν την πολεμική εναντίον του.
Το 1932 προκηρύσσονται και γίνονται εκλογές, τις οποίες το κόμμα των Φιλελευθέρων χάνει.
Τότε βρίσκουν οι αντίπαλοί του τη στιγμή κατάλληλη για να τον δολοφονήσουν.
Έτσι, στις 6 Ιουνίου του 1933 στην Κηφισιά, γίνεται απόπειρα ανθρωποκτονίας εναντίον του. Η σύζυγός του Έλενα τραυματίζεται και ο οδηγός του θανατώνεται.
Μετά την απόπειρα έρχεται στα Χανιά για να ιδιωτεύσει. Βρίσκει ξανά τα γνώριμά του μέρη και τους φίλους του.
Την 1 Μαρτίου 1935 γίνεται το Κίνημα και του ζητούν να δώσει πολιτική κάλυψη, πράγμα που κάνει. Το Κίνημα όμως μετά από λίγες ημέρες αποτυγχάνει.
Ο Βενιζέλος ετοιμάζεται να φύγει και πάλι στο εξωτερικό. Ήδη ένα πολεμικό πλοίο, ο Αβέρωφ, τον περιμένει στη Σούδα και οι βαλίτσες ετοιμάζονται για αποχώρηση. Μάλιστα αποχαιρετά τους φίλους του σαν κάτι να του έλεγε πως δεν θα τους ξανάβλεπε. Κάποια στιγμή που βρίσκει μια ανάπαυλα παίρνει τον οδηγό του και πηγαίνει προς το Ακρωτήρι. Θέλει να κάνει ένα προσκύνημα στα ιερά εκείνα μέρη, αλλά μετά από λίγο τραβά για τις Κορακιές, όπου βρίσκεται η Παρασκευούλα. Δε μπορεί να φύγει και να μην την χαιρετήσει, ποιος ξέρει σκέπτεται ίσως ότι δε θα την ξανάβλεπε ποτέ.
Η Παρασκευούλα που πάντα διακριτικά παρακολουθεί τη ζωή του, έχει μάθει ότι φεύγει και τον περιμένει. Δεν είναι δυνατόν να φύγει και να μη τον αποχαιρετήσει.
Και πράγματι ο Βενιζέλος την επισκέφθηκε, κάθισε λίγο και μετά έφυγε.
Στο καλό Λευτέρη και ο Θεός μαζί σου. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που την έβλεπε.
Σε λίγο βρίσκεται στο πολεμικό καράβι. Θα φύγει για την Κάσσο και από εκεί στην Ιταλία. Τελευταίος σταθμός του η Γαλλία, όπου θα πεθάνει στις 18 Μαρτίου 1936 από εγκεφαλικό επεισόδιο, σε ηλικία 72 ετών.
Από κείνη την ημέρα έπαψε να υπάρχει ο Μέγας Ελευθέριος Βενιζέλος. Τον κέρδισε η Αθανασία.
Έπαψε να υπάρχει αυτός που μισήθηκε από λίγους, αλλά αγαπήθηκε και λατρεύτηκε σαν Θεός, από τους πολλούς.
Οι ενδείξεις μίσους και αγάπης είναι πασιφανείς.
Από τη μία πλευρά, δέκα φορές αποπειρώνται να τον θανατώσουν΄ τον Δεκέμβριο του 1916 ο όχλος ρίχνει το λίθο του αναθέματος στο πεδίο του Άρεως κατά του Προδότου Βενιζέλου. Ο Μητροπολίτης Θεόκλητος λέει: «Κατά του Ελευθερίου Βενιζέλου επιβουλευθέντος την Βασιλείαν και την ΠΑΤΡΙΔΑ ανάθεμα έστω».
Από τη άλλη πλευρά και λίγα χρόνια αργότερα, στις 25 Αυγούστου του 1920, κατόπιν υπογραφής της Συνθήκης των Σεβρών, η ελληνική Βουλή δια ψηφίσματός της τον ανακηρύσσει Άξιον της Ελλάδος και αποφασίζει να τοποθετήσει στη Βουλή μαρμάρινη στήλη, στην οποία θα αναγράφεται το ψήφισμα ως ένδειξη θαυμασμού και ευγνωμοσύνης.
Αλλά και ο Δήμος Αθηναίων, στις 14 Σεπτεμβρίου του 1920, στεφάνωσε με δάφνινο χρυσό στεφάνι τον Βενιζέλο στο Πεδίο του Άρεως.
Η θλιβερή είδηση του θανάτου του Βενιζέλου σκόρπισε ρίγη συγκίνησης σε όλο τον κόσμο.
Παρʼ όλη την προσφορά του Βενιζέλου όμως στη Πατρίδα, κατά την μεταφορά της σωρού του από τη Γαλλία δεν επετράπη στο πολεμικό καράβι, που την επέστρεφε στα πάτρια εδάφη προς ταφή, να πλευρίσει τον Πειραιά.
Έτσι το πρωί της Παρασκευής 27 Μαρτίου το πολεμικό καράβι με τον ένδοξο νεκρό φθάνει στα Χανιά και θάβεται στο αγιασμένο του Ακρωτήρι για να αγναντεύει από εκεί αιώνια το Κρητικό πέλαγος.
Η ζωή του και η ταφή του αποτυπώνονται χαρακτηριστικά στο αγαπημένο του τραγούδι του Διγενή:
«Κι ο κάτω κόσμος άνοιξε και τρίζουν τα θεμέλια
Κι η πλάκα τον ανατριχιά πως θα τόνε σκεπάσει.
Πώς θα σκεπάσει τον αητό τση γης τον αντρειωμένο».
Ας είναι αιωνία η μνήμη του.

