Μέσα από τα βιβλία σας μιλάτε για τους μετανάστες, την ανεργία, τη φιλία κ.α. Πώς προσλαμβάνουν τα μηνύματά σας τα παιδιά;
«Τα συγκινούν και τα προβληματίζουν. Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούω παιδιά να μου λένε «κυρία, εμένα ο πατέρας μου είναι άνεργος», ή «εγώ κυρία είμαι από την Αλβανία» ή «Εμένα κυρία δεν με παίζουν στο διάλειμμα τα παιδιά». Είναι τότε μια ευκαιρία να συζητήσουμε. Τότε το κείμενο του βιβλίου μου γίνεται ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο και μια αφορμή για να μιλήσουμε για κοινωνικά προβλήματα. Βλέπω την απήχηση της κουβέντας μας μέσα στο βλέμμα τους και λέω στον εαυτό μου : « Συνέχισε να γράφεις, Κατερίνα !»
Πιστεύετε πως πρέπει να ανυψώνουμε οχυρά γύρω από τα παιδιά για να τα προστατεύουμε από τα όσα άσχημα συμβαίνουν ή να τα φέρνουμε αντιμέτωπα με την πραγματικότητα; Πού υπάρχει η χρυσή τομή;
«Στα ΟΧΥΡΑ λέω ΟΧΙ. Στην ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ λέω ΝΑΙ, υπό προϋποθέσεις. Να μην ξεχνάμε ότι έχουμε απέναντί μας έναν μικρό πολίτη που τώρα παίρνει τα εφόδια για να βγει στο στίβο της ζωής.
Δεν πρέπει να του ψαλιδίσουμε τα φτερά με κουβέντες που θα τον γεμίσουν φόβο, δυσπιστία και εχθρότητα προς τον άνθρωπο. Με λόγο καθαρό, χωρίς εμπάθεια μπορούμε να του μιλήσουμε για τα διάφορα κοινωνικά προβλήματα. Πάντα όμως ο λόγος μας θα σέβεται την τρυφερή ψυχή του παιδιού. Η ανεργία, ο ρατσισμός, ο πόλεμος, η βία, η εγκληματικότητα, είναι φλέγοντα θέματα που μπορούμε να τα κουβεντιάσουμε με τα παιδιά μας. Να μην ξεχνάμε όμως και τους αισιόδοξους αντίποδες. Η πίστη στον άνθρωπο, η συνεργασία, η αποδοχή του διαφορετικού. Αυτό κάνει η λογοτεχνία. Αναπαράγει τη ζωή. Σε κάθε κείμενο υπάρχουν οι αντίρροπες δυνάμεις που συγκρούονται, κονταροχτυπιούνται ώσπου έρχεται η κάθαρση. Άλλοτε ξεκάθαρα κι άλλοτε αφήνεται η υποψία ότι αυτό θα συμβεί κάποια μελλοντική στιγμή. Άλλωστε και στη ζωή κάτι ανάλογο συμβαίνει.»

