Η μουσική είναι ζωντανός οργανισμός, όμως. Έχουμε την παράδοση… είναι δυσδιάκριτα τα όρια όμως εξέλιξης και αλλοτρίωσης;
«Ακόμα κι αν πάρεις κάτι, μια εκτέλεση ένα τραγούδι 150 ετών και ακριβώς το ίδιο πράγμα παίξεις σήμερα, δεν υπάρχει ο κίνδυνος στασιμότητας. Δεν μπορείς να πεις το ίδιο που έλεγε η γιαγιά σου και να είναι ακριβώς το ίδιο. Όσο και να προσπαθείς, δηλαδή, αυτό υπάρχει μέσα, η εποχή, ο τρόπος σκέψης, οπότε δεν υπάρχει όμως ο κίνδυνος. Να πεις ότι μένουμε στα ίδια και τα ίδια, τα χρώματα όμως κάθε εποχής θα τα κουβαλήσεις. Το παίξιμο δεν είναι μια μηχανική διαδικασία, έχει πολύ περισσότερα πράγματα, φαίνονται τα πάντα. Ακόμα και ο χαρακτήρας αυτού που παίζει. Επειδή έχω γράψει πράγματα, τα οποία δεν είναι κλασικά και μέσα στα καθαρόαιμα δικά μας όμως πράγματα, τέτοιες παρενθέσεις μπορούν να γίνονται και ίσως πάντα γινόταν και κάποτε η μουσική όμως είχε μεγάλη επιρροή και αυτό φαίνεται και σε κάποιες κατηγορίες τραγουδιών, έχουν επιρροή από το ρεμπέτικο και επιρροές ανατολικές. Ούτως ή άλλως, η μουσική είναι μια διαδικασία ανταλλαγής. Από κει και πέρα, όμως, πρέπει να υπάρχει μια βάση, πάνω στην οποία να μπορούμε να πούμε ότι ανήκουμε.»
Υπάρχει όρεξη των παιδιών να μάθουν μουσική;
«Αυτό το μαρτυρά η προσέλευση των παιδιών στα ωδεία, δεν μπορείς να πας κάπου ένα παιδί όσο και να το προτρέψεις, θα φύγει. Ο αριθμός των παιδιών και ειδικά σε μια τόσο δύσκολη οικονομικά εποχή, δείχνει ότι υπάρχει πολύ μεγάλη όρεξη. Νομίζω ότι παρακινεί το ένα παιδί το άλλο.»

