Τι έχει κερδίσει ένα παιδί από τη μουσική, ακόμα κι αν δεν ακολουθήσει επαγγελματική πορεία;

«Η διαδικασία είναι ένα πολύ μεγάλο άγγιγμα για την ψυχή του ανθρώπου, γενικά. Λέω στους γονείς ότι η καριέρα είναι το τελευταίο που πρέπει να σκέφτονται, είναι λάθος και μόνο αν αφήνουν τέτοια υπόνοια, τέτοιας κατεύθυνσης, τις περισσότερες φορές βάζουν σε λάθος δρόμο το μικρό. Είναι τραγικό λάθος να ξεκινήσεις με αυτή την προοπτική.

Είναι μια πολύ γόνιμη διαδικασία, πάντως, όπως και το να ακούς μουσική. Ένα όργανο σου προσφέρει πολλά, είναι καταπραϋντικό σε καταστάσεις δύσκολες. Είναι η ευλογία που έχει κάποιος που έχει επαφή με τη μουσική.

Η μουσική δεν είναι ένα κλουβί να βάλεις το παιδί μέσα για να μη λοξοδρομήσει, είναι λάθος σκέψη αυτή.

Είναι και θέμα κοινωνικοποίησης, μαθαίνει το παιδί να λειτουργεί σε μια κοινότητα και σε μουσικά σύνολα, πώς πρέπει να συνυπάρξει με τον άλλο, να αφήσει χώρο του άλλου να ακουστεί, ότι πρέπει να κάνω αυτό για να έχω σωστή ύπαρξη στο σύνολο.

Ο τρόπος που οι γονείς καθοδηγούν τα παιδιά, νομίζω ότι υπάρχει ένα πρόβλημα με το σύστημα. Όλοι έχουν μπει σε μια κατεύθυνση της φιγούρας, νομίζω ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη πληγή της μουσικής.

Εύχομαι να μεγαλώνει η μερίδα των παιδιών που παίζουν από νταλκά τη λύρα, τους αρέσει αυτό που κάνουν, έχουν βιώματα, γιατί η λύρα είναι 30% δεξιότητα και 70% βιώματα.

Η διαδικασία της μεταφοράς είναι το «κλειδί» στη μουσική μας. Έχουν τρελαθεί όλοι να πάμε όπου φυσά ο αέρας, νομίζω, όμως, ότι θα ανατραπούν όλα. Θα υπάρχει μια φοβερή μετάλλαξη τα επόμενα χρόνια. Τώρα ξεπουλάμε άδικα πολλά πράγματα και το όφελος μηδέν. Πιστεύω ότι και ο τρόπος που επεμβαίνουμε στη μουσική για να προσελκύσουμε μία μερίδα που εν πάση περιπτώσει δεν έχουν μάθει, μελετήσει το αντικείμενο να ερωτευτούν την πραγματική ομορφιά της κρητικής μουσικής, τους προσφέρει κάτι πατενταρισμένο, πιο λάιτ (κι εγώ έχω γράψει τέτοια τραγούδια). Δε νομίζω ότι μπορεί να συνεχιστεί άλλο αυτό, να προσπαθούμε να φέρουμε στα αυτιά τους τη μουσική, ας έρθουν αυτοί στη μουσική, άμα θέλουνε. Ούτως ή άλλως η μουσική είναι μια ελεύθερη διαδικασία, ακούγονται πράγματα και όσοι πιστοί προσέλθουνε. Είναι μια διαδικασία προπαγάνδας. Στο κάτω- κάτω, νομίζω ότι εμείς το διαμορφώνουμε τον κόσμο. Άμα του δώσεις κάτι καλό και του δώσεις τα περιθώρια να το μελετήσει και το αφομοιώσει, θα αγαπήσει, δεν υπάρχει περίπτωση, εμείς μπερδεύουμε τον κόσμο. Όταν κάτσεις και γράψεις κάτι που το έχεις σκεφτεί, υπάρχει ανάγκη να βγει, αυτό έχει περιεχόμενο, δεν υπάρχει περίπτωση. Μπορεί να μην ακουστεί αμέσως, θα ακουστεί αργότερα, δε θα χαθεί, θα βρεθούν άνθρωποι να το καταλάβουν. Αλλά όταν ξεκινάμε τη διαδικασία και σκεφτόμαστε πώς θα γράψουμε κάτι να πιάσει, δεν έχει ψήσιμο και δημιουργούμε κάποιες μόδες, εφήμερα τσάχαλα, διαδικασίες αποσπέρας και το πρωί δεν υπάρχουν.»