
“Είναι ευλογία να έχει κάποιος επαφή με τη μουσική”
Η αλλοτρίωση, η προσπάθεια να «κατακτήσει» κανείς το κοινό, αποτελούν τους μεγαλύτερους κινδύνους της κρητικής μουσικής.
«Η μουσική είναι μια διαδικασία ανταλλαγής. Από κει και πέρα, όμως, πρέπει να υπάρχει μια βάση, πάνω στην οποία να μπορούμε να πούμε ότι ανήκουμε», τονίζει, σε συνέντευξή του στην «Π», ο λυράρης και τραγουδιστής κ. Μιχάλης Ξενάκης, και προσθέτει πως «όλοι έχουν μπει σε μια κατεύθυνση της φιγούρας, νομίζω ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη πληγή της μουσικής».
Η συνέντευξη έχει ως εξής:
Ποια ήταν τα πρώτα όμως ερεθίσματα;
«Μεγάλωσα σε ένα σπίτι, σε ένα περιβάλλον που ήταν πολύ διάχυτα τα ερεθίσματα όμως κρητικής μουσικής. Κλασικά ακούσματα, δηλαδή, κατά βάση. Είχα και την τύχη να παίζει ο πατέρας μου μαντολίνο, όποτε θυμάμαι τον εαυτό μου άκουγα κρητική μουσική. Ο πατέρας μου ήταν από τους παλιούς μερακλήδες, όπως ανθρώπους που έπαιζαν όργανο, την εποχή που δεν ασχολούνταν με το όργανο βιοποριστικά, έπαιζε λίγα πράγματα και ουσιαστικά. Άκουγε λίγα και τα είχε αφομοιώσει πάρα πολύ καλά. Νομίζω ότι αυτοί οι άνθρωποι άνηκαν σε μια πολύ χαρακτηριστική σχολή.»
Όμως έχει αφήσει κάποια σημάδια για τη δική σας πορεία;
«Κάποια χρώματα, ναι, αυτό συμβαίνει μοιραία. Αυτά τα πράγματα που θα ακούσεις, καταγράφονται και μοιραία μετά μπαίνουν στον τρόπο σκέψης όμως μουσικής, στα χέρια σου, το λαιμό σου, υπάρχουν.»
Υπάρχει πληθώρα καλλιτεχνών, πώς μπορεί κάποιος να ξεχωρίσει;
«Αυτή είναι δύσκολη ερώτηση, είναι πολύ συγκεχυμένη η κατάσταση. Υπάρχει δισκογραφικός καταιγισμός, βγαίνουν πάρα πολλοί νέοι, ορισμένοι λένε ότι είναι λόγω σχολών και ωδείων, δε νομίζω ότι είναι όμως ο λόγος, επειδή τυχαίνει να κάνω μαθήματα. Είναι, νομίζω, άλλα τα φώτα που τραβάνε και δελεάζουν τα παιδιά και ασχολούνται με τα όργανα.»
Από τα χίλια άτομα, οι δύο που αξίζουν πώς ξεχωρίζουν;
«Ο χρόνος νομίζω ότι θα κάνει αυτό το ξεκαθάρισμα. Από κει και πέρα με απλή στατιστική, μέσα σε τόσους που βγαίνουν και τόσα τραγούδια που γράφονται, σίγουρα θα υπάρχουν πολλά. Οπότε, ξεκινάμε με ένα καλό δεδομένο.
Η κρητική μουσική θέλει βιώματα. Εκ των πραγμάτων, τα σημερινά παιδιά είναι γενετικά πιο ανεπτυγμένα από προηγούμενους, ο εγκέφαλος μπορεί να δώσει πιο γρήγορα μηνύματα στα χέρια για να έχει μια φράση μεγαλύτερη ακεραιότητα, αρτιότητα. Από κει και πέρα, αυτό που προέχει σήμερα είναι το ύφος.
Ακούγοντας εσύ αυτό που γράφει ο Ξενάκης, να φέρει τη φρεσκάδα, χρώματα της εποχής που διανύουμε, αλλά πρέπει αυτομάτως να σε παραπέμπει ότι αυτό είναι συνέχεια εκείνου που υπήρχε, αυτή νομίζω είναι η επιτυχία στην παραδοσιακή μουσική. Θα αναφερθώ σε ένα αστείο περιστατικό με δόση σοβαρότητας. Μου είπε κάποιος ότι πήρε ένα cd, το έβαλε και ξεκίνησε η εισαγωγή του κομματιού και ξαφνικά νόμιζε ότι μπήκε το ράδιο κατά λάθος. Θέλοντας να πει ο άνθρωπος ότι ο τρόπος που τοποθετούμε τα όργανα, ο τρόπος και το γενικότερο ύφος, καμιά φορά σε παραπέμπει αλλού. Αυτή η αλλότρια κατάσταση είναι νομίζω ο μοναδικός κίνδυνος που απειλεί τη μουσική.»

