Η αισθητική ανισορροπία συνεχίστηκε και στις φουτουριστικές «Παράξενες μέρες» όπου ο Ρέιφ Φάινς δίνει μία από τις πιο αδύναμες ερμηνείες της καριέρας του, σε αντίθεση με την Άντζελα Μπάσετ που αναδεικνύεται σε μια ακόμη ανεξάρτητη, μαχητική ηρωίδα στο σύμπαν της σκηνοθέτριας. Εδώ η Μπίγκελοου στήνει πολύ επιμελημένα πλάνα με σιγουριά και δεξιοτεχνία, με τα οποία πλαισιώνει μια ιστορία σπάνιας κοινωνικής ευαισθησίας για το είδος της επιστημονικής φαντασιας, αφού στο επίκεντρο της πλοκής βρίσκονται οι φυλετικές διακρίσεις και η κατάχρηση της αστυνομικής εξουσίας στο σύγχρονο Λος Άντζελες- θέμα πάντα επίκαιρο για την τοπική κοινωνία που σε συνδυασμό με την τεχνική επιμέλεια διευκολύνει τη διαχρονική θέαση της ταινίας.

Πιθανότατα η καλύτερη ταινία στην καριέρα της Μπίγκελοου ήρθε έξω από το προσφιλές της είδος της δράσης, όταν το 2000 διασκεύασε το μυθιστόρημα «The weight of water» της αμερικανίδας Ανίτα Σριβ, μια πολυεπίπεδη ιστορία χωρισμένη σε δύο βασικές υπο-πλοκές. Η πρώτη αφορά την ερωτικά φορτισμένη συνύπαρξη δύο ζευγαριών πάνω σʼ ένα ιστιοπλοϊκό σκάφος, και η δεύτερη την αληθινή δολοφονία σε μια απομονωμένη νησίδα του Νιού Χάμσαϊρ στα μέσα του 19ου αιώνα. Η Μπίγκελοου πλέκει τα διάφορα τμήματα της ιστορίας με σαφήνεια και συνέπεια προς τους χαρακτήρες και τις διασταυρούμενες τροχιές τους, πετυχαίνοντας ένα παράλληλο σχόλιο για τη δεσποτική πατριαρχία (η επιβολή του γάμου στη Μάρεν), τον ρόλο των γυναικών (τα αντίστοιχα γυναικεία ζεύγη του χτες και του σήμερα), την απρόβλεπτη φύση της σεξουαλικότητας (η αιμομιξία σκιαγραφημένη με αθώα τρυφερότητα) και τα μοιραία πάθη (η ζήλεια και η κτητικότητα). Έχοντας στη διάθεσή της ένα ετερόκλιτο καστ (από τον Σων Πεν μέχρι την Ελίζαμπεθ Χάρλεϊ) αποσπά μια εκπληκτική ερμηνεία από την καναδή Σάρα Πόλεϊ, η οποία το 2006 θα έγραφε και θα σκηνοθετούσε το υποψήφιο για δύο Όσκαρ «Υστερόγραφο μιας σχέσης» («Away from her»).

Το 2002 επιστρέφει στο αγαπημένο της είδος με το «Υποβρύχιο Κ-19», που ουσιαστικά αποτελεί παραλλαγή του «Crimson tide», γυρισμένο από τον Τόνυ Σκοτ το 1995. Από τη μία η υπερβολική ομοιότητα με εκείνο το φιλμ, από την άλλη η υποθετική απροθυμία του αμερικανικού κοινού να ταυτιστεί με τη ρωσική πλευρά, οδήγησαν την ταινία στην εμπορική καταδίκη παρά τα ηχηρά ονόματα και τη στιβαρή σκηνοθεσία, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχες αντρών δημιουργών (οι παγκόσμιες εισπράξεις της έφτασαν τα 65 εκατομμύρια δολάρια, όταν ο προϋπολογισμός της άγγιζε τα 100). Η αίγλη του υποβρυχίου αποδίδεται με όλη την αρμόζουσα μεγαλοπρέπεια, ενώ η επικίνδυνη ισορροπία ανάμεσα στους αξιωματικούς προσφέρει αγωνία, ανταποκρίνεται στο αξιακό βάρος των χαρακτήρων, και τελικά εξελίσσεται σε κριτική ενάντια στον ψυχροπολεμικό ανταγωνισμό των δύο υπερδυνάμεων, καθώς η αναξιοπιστία του κράτους αντιπαρατίθεται στον ιδεαλισμό των απλών ναυτών.

Δυστυχώς, το πλήγμα ήταν πολύ μεγάλο για την εμπορική αξιοπιστία της Μπίγκελοου, που ολʼ αυτά τα χρόνια σκηνοθέτησε μονάχα μία ακόμα μικρού μήκους ταινία με τίτλο «Mission zero». Η φετινή, ξαφνική, σχεδόν ομόφωνη αναγνώριση με το «The Hurt locker» την οδήγησε από το επίσημο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βενετίας, σε βραβεία από διάφορες ενώσεις κριτικών ανά τον κόσμο, σε τρεις υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα, και τελικά σε εννέα υποψηφιότητες για Όσκαρ, ανάμεσά τους Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Ταινίας. Η ταινία αφηγείται τις περιπέτειες και τις αγωνίες των μελών μιας αμερικανικής στρατιωτικής ομάδας εξουδετέρωσης βομβών στο σημερινό Ιράκ. Ας ελπίσουμε μόνο, η διανομή της στην Αθήνα να μην την κρατήσει μακριά από το Ηράκλειο μέχρι τις 7 Μαρτίου, ημέρα των βραβείων, καθώς η Μπίγκελοου είναι η μόνη ικανή να στερήσει από τον πρώην σύζυγό της το δεύτερο συνεχόμενο Όσκαρ του.