Περιμένοντας το «Hurt locker» που έχει προγραμματιστεί για τις 18 Φεβρουαρίου, εδώ θα επιχειρήσουμε μια σύντομη αναγνωριστική ματιά στην υπόλοιπη φιλμογραφία της Μπίγκελοου από το 1989 κι εξής, περίοδο με την οποία είμαστε περισσότερο εξοικειωμένοι. Συγκεκριμένα, εκείνη τη χρονιά η σκηνοθέτρια κάνει το «Blue steel», που σήμερα κυκλοφορεί στα ελληνικά βίντεο-κλαμπ με τον απαράδεκτο και άσχετο με την υπόθεση τίτλο «Ληστεία στη Νέα Υόρκη». Η ταινία παρακολουθεί τις πρώτες μέρες μιας νεόκοπης αστυνομικού, της Μέγκαν Τέρνερ, που υποδύεται η Τζέιμι Λη Κέρτις σʼ έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς ρόλους της καριέρας της, η οποία αφού έχει χάσει την αξιοπιστία της από έναν υποτιθέμενα επιπόλαιο πυροβολισμό, πέφτει θύμα ενός διεστραμμένου γιάπη της Γουόλ Στριτ. Η Μπίγκελοου θεμελιώνει εδώ ένα από τα πιο ευδιάκριτα γνωρίσματά της: τη δυναμική, αυτόνομη ηρωίδα, που επιλέγει τη ζωή της με πλήρη ευθύνη και είναι ικανή νʼ αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις χωρίς τη βοήθεια των αντρών. Η ετεροφυλοφιλία της Μέγκαν δεν αμφισβητείται ποτέ, αλλά η σκηνοθέτρια είναι αρκετά έξυπνη για να παίξει με την ʽαρρενοποιημένηʼ εικόνα της (η απόλαυση του θαυμασμού των κοριτσιών καθώς περπατάει με τη στολή της), άλλοτε φετιχοποιώντας τη προκαλώντας αντιδράσεις από τους κριτικούς (το όπλο στους τίτλους αρχής θυμίζει την αντίστοιχη σκηνή στη δεύτερη ταινία του επιθεωρητή Κάλαχαν, «Magnum force», το 1973) κι άλλοτε ενεργοποιώντας την προς όφελος μιας πιο θετικής γυναικείας αναπαράστασης, ναρκοθετώντας την επαγγελματική επιλογή της ηρωίδας με πολλαπλά εμπόδια, τα οποία όμως εκείνη καταφέρνει να ξεπεράσει και να δικαιώσει την απόφασή της.
Οι σχέσεις με τον πατέρα και τον συνάδελφό της αξιοποιούνται για να ενδυναμώσουν τον ρόλο της ως γυναίκα, παρότι στην πορεία εγείρουν ζητήματα για την έλξη της προς την εξουσία του όπλου. Επίσης, το φιλμ είναι ενδεικτικό της υφολογικής ανισορροπίας που χαρακτηρίζει και κατοπινούς τίτλους της σκηνοθέτριας, η οποία φαίνεται να ενδιαφέρεται περισσότερο για την επιμελημένη εικόνα, τη σφιχτή δομή και τον σταθερό ρυθμό, παραμελώντας τους διαλόγους και την αιτιότητα της πλοκής που συχνά χαρακτηρίζονται από επιπολαιότητα και κοινοτοπία (π.χ. είναι σχεδόν αδύνατο να εκληφθεί το περιστατικό στο σούπερ-μάρκετ ως βάσιμη αφορμή για την απαξίωση της Μέγκαν).
Όμως, αν η απεικόνιση της Μέγκαν είναι αρκετά δυναμική για να εξισορροπήσει τα ελαττώματα της αφήγησης, αυτό δυστυχώς δε συμβαίνει στον ίδιο βαθμό με την «Κόψη του κύματος» δύο χρόνια αργότερα, που εμφανίζει ακόμη πιο χαλαρή αιτιότητα, στερεότυπους διαλόγους, προβλέψιμη πλοκή και επιφανειακή ηθοποιία. Ο τότε ανερχόμενος Κιάνου Ριβς και ο καθιερωμένος Πάτρικ Σουέιζυ αντεπεξέρχονται ικανοποιητικά στους ρόλους τους, αλλά η ταινία μνημονεύεται σήμερα περισσότερο για τη λανθάνουσα ομοφυλοφιλική ένταση ανάμεσα στους δύο κεντρικούς ανταγωνιστές (τουλάχιστον κατά μία εκδοχή της βρετανής θεωρητικού Ιβόν Τάσκερ, και παρά την παρουσία της όμορφης και δυναμικής Τάιλερ ανάμεσά τους) και για τις εξαιρετικά γυρισμένες σκηνές δράσης με ιλιγγιώδη υποκειμενικά πλάνα καταδίωξης από κάμερα στο χέρι, μια δεκαετία πριν από την εμφάνιση των ταινιών Μπορν.

