Πώς συνδυάζεται η ιατρική με τη ζωγραφική;

«Κατʼ αρχάς, για να ασχοληθεί κάποιος με την τέχνη, δε σηκώνεται το πρωί και λέει «θα γίνω ζωγράφος, ποιητής». Πρέπει να υπάρχει μια τάση μέσα σου. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ένα δρόμο εικαστικό, ο οποίος είναι δυνατόν να δώσει αποτελέσματα θετικά ή κανένα αποτέλεσμα.

Πάρα πολλοί συνάδελφοι γιατροί ασχολούνται με τέχνες, άλλος γράφει ποιήματα, παίζουν μουσική πάρα πολλοί, ζωγραφίζουν. Μάλιστα, υπάρχει και σύλλογος ιατρών καλλιτεχνών. Φαίνεται ότι το επάγγελμα είναι που δίνει το ερέθισμα. Ξέρω συναδέλφους οφθαλμίατροι, οι οποίοι είναι εξαίρετοι καλλιτέχνες, ζωγράφοι.»

Η φύση του επαγγέλματός σας είναι τέτοια που βιώνετε ακόμα και άσχημες καταστάσεις…

«Αυτό καμιά φορά είναι και ένα ερέθισμα. Όταν βλέπεις τη δυστυχία, την απώλεια της όρασης, της ευγενούς αίσθησης, είναι μια τραγική κατάσταση, η οποία μπορεί να δώσει ένα ερέθισμα να γράψει κάποιος ένα ποίημα ή να αποτυπώσει στο χαρτί την αγωνία. Το δικό μου έργο- αν μπορούμε να το πούμε έτσι- δεν έχει να δώσει μηνύματα. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να κάνω απλή ζωγραφική, η οποία να είναι κατανοητή, ακόμα κι ένα παιδί που να τη δει να μπορεί να την καταλάβει. Δεν χρειάζεται να ερμηνεύσει κανείς αυτό που ζωγραφίζω. Η ερμηνεία αφήνεται στον παρατηρητή.»