Πόσο σας επηρέασε η επαφή σας με το Δημήτρη Σαριδάκη;
«Έχουμε μια πάρα πολύ στενή σχέση, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι ήταν αδελφός της μάνας μου, ουσιαστικά, ήταν ο πατέρας μου. Εκείνος μου άνοιξε το δρόμο, όχι μόνο στη ζωγραφική, αλλά και να μπω στο Πανεπιστήμιο. Είχα μία άμεση επαφή με το έργο του. Στην αρχή, σε μικρή ηλικία, είχα μια σχέση βλέποντάς το να ζωγραφίζει στο χωριό που ερχόταν τα καλοκαίρια, να ανακατεύει τα χρώματα, να αποτυπώνει φυσιογνωμίες στο χαρτί.. αυτό για μένα ήταν ένα μαγικό στοιχείο. Όταν μπήκα, όμως, στο Πανεπιστήμιο, και για λόγους βιοποριστικούς, ήρθα κοντά του, ήμουν στο εργαστήριό του τα καλοκαίρια κι εκεί έκανα ορισμένες δουλειές, όπως ήταν το σχέδιο, η χρησιμοποίηση του πρώτου χρώματος, να περάσω τις πρώτες επιφάνειες. Εκεί μυήθηκα σιγά- σιγά στη βυζαντινή τέχνη, η οποία, κατά τον Κόντογλου, θεωρείται η τέχνη των τεχνών. Είναι μια τέχνη καθαρά ελληνική, δημιουργήθηκε και μεγαλούργησε στα ελληνικά μοναστήρια και βοήθησε στην όλη δομή και συγκρότηση της Ορθοδοξίας».

