
Το κοσμικό και το απόκοσμο, ο ηλεκτρονικός υπολογιστής και το πινέλο… ένας συνδυασμός φαινομενικά αταίριαστων στοιχείων παρουσιάζεται στην έκθεση ζωγραφικής του γνωστού οφθαλμίατρου, Μιχάλη Τσαπάκη, που άνοιξε τις πύλες της στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου την περασμένη Δευτέρα.
Η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή ως τις 31 Ιανουαρίου και τελεί υπό την αιγίδα του Ιατρικού Συλλόγου Ηρακλείου.
«Παίρνουμε από τη φύση κάτι που έχει φτιάξει, εμείς το τροποποιούμε, του δίνουμε χρώμα, κυρίως, και δημιουργείται ένα τελικό εικαστικό αποτέλεσμα, το οποίο είναι μια αφηρημένη σύνθεση, όπου κυρίαρχο ρόλο παίζει το χρώμα», εξηγεί ο κ. Τσαπάκης για τη νέα του δουλειά.
Ο κ. Τσαπάκης μιλά στην «Π» για την επαφή του με το Δημήτρη Σαριδάκη, την καλλιτεχνική του διαδρομή αλλά και τη σχέση που έχουν, τελικά, η ιατρική με την τέχνη.
Τι βλέπει ο επισκέπτης της έκθεσής σας;
«Βλέπει μια σειρά έργων, τα οποία αρχίζουν από την περίοδο που είχα μεγάλη ενασχόληση με τη βυζαντινή τέχνη, ακολουθεί μια περίοδος ενασχόλησης με το πορτρέτο, τη νεκρή φύση, τα τοπία και τα τελευταία τρία τέσσερα χρόνια είναι που ασχολούμαι κυρίως με μια μικτή τεχνική, δηλαδή, χρησιμοποιώ την τεχνολογία, τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές σε συνδυασμό με το πινέλο. Είναι μια προσπάθεια να γίνει μια ενσωμάτωση, ένας συνδυασμός της βυζαντινής τέχνης μέσα σε κοσμικά στοιχεία».
Αναφερθήκατε στις περιόδους με χρονολογική σειρά; Πώς προχωρήσατε στα θέματά σας;
«Σιγά- σιγά, σκαλοπάτι- σκαλοπάτι. Τελευταία, ασχολούμαι με αυτό το αντικείμενο. Η χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών έχει γίνει από πολύ παλιά, από διάφορους ασχολούμενους με την τέχνη. Η διαφορά είναι το αντικείμενο με το οποίο κανείς ασχολείται. Εγώ έχω ασχοληθεί με κάτι που δεν έχει ξαναγίνει, με την επιφάνεια της πέτρας και συγκεκριμένα με πέτρες από τα κρητικά βουνά, πάνω στα οποία έχουν αναπτυχθεί λειχήνες που δημιουργούν μια αφάνταστη ποικιλία χρωμάτων. Αυτό το υλικό χρησιμοποιείται σαν πρότυπο και με την χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών, των διαφόρων προγραμμάτων, δίνεται χρώμα και σύνθεση πάνω σε αυτό το αντικείμενο».
Εικαστικά σας κίνησε το ενδιαφέρον το συγκεκριμένο αντικείμενο ή συναισθηματικά, λόγω Κρήτης…;
«Τυχαία. Πηγαίνοντας στο βουνό είδα αυτά τα σχήματα που έχουν μια αφάνταστη ποικιλία και σαν ολότητες, σα σχήματα μου έδωσαν την ιδέα ότι εδώ μπορεί κάτι να γίνει. Παίρνουμε από τη φύση κάτι που έχει φτιάξει, εμείς το τροποποιούμε, του δίνουμε χρώμα, κυρίως, και δημιουργείται ένα τελικό εικαστικό αποτέλεσμα, το οποίο είναι μια αφηρημένη σύνθεση, όπου κυρίαρχο ρόλο παίζει το χρώμα».
Διαπιστώνετε ότι στη φύση, τη ζωή μας, βρίσκουμε εικαστικά ερεθίσματα εκεί που δεν το περιμένουμε;
«Βεβαίως μπορούμε. Αυτό ήταν μια τυχαία συνάντηση με τη φύση. Βγαίνουμε στο βουνό, βλέπουμε την πέτρα αλλά δεν ξέρουμε τι κρύβει κάτω. Η επιφάνεια της πέτρας, αυτό το ευτελές και άφθονο υλικό, μπορεί να σου δώσει την ιδέα να φτιάξεις κάτι. Βέβαια, το εικαστικό αποτέλεσμα δεν είναι αποδεκτό πάντοτε από όλους. Βλέπουν μια αφηρημένη σύνθεση, στην οποία κυρίαρχο ρόλο παίζει το χρώμα».

