
Με πολλές διακρίσεις, παρά τη μικρή- σε χρονική διάρκεια- πορεία της, η νέα συγγραφέας και συνεργάτιδα της «Π», Μαρία Δασκαλάκη, έχει πολλά κίνητρα για να συνεχίσει το έργο της.
Στη Μ. Δασκαλάκη απονεμήθηκε πρόσφατα το πρώτο βραβείο του 54ου Διαγωνισμού της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς στην κατηγορία του μυθιστορήματος με οικολογικό περιεχόμενο για παιδιά από 8-10 ετών, που αθλοθέτησε ο εκδοτικός οίκος ΜΙΝΩΑΣ, για το έργο της με τίτλο: «Περιπέτεια στο νησί του Ποσειδώνα».
«Μην ξεχνάμε πως στα παιδιά ανήκει το μέλλον κι όσο πιο γερές βάσεις τους φτιάξουμε, τόσο πιο φωτεινό θα είναι το αύριο για όλους μας», τονίζει, σε συνέντευξή της στην «Π».
Το κείμενο της συνέντευξης έχει ως εξής:
Τι σημαίνει για σας η διάκριση που αποσπάσατε;
«Σημαίνει πάρα πολλά. Η Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά μετρά πάνω από μισό αιώνα ζωής και πρόκειται για ένα πολύ σοβαρό –μη κερδοσκοπικό– σωματείο που ασχολείται με τη λογοτεχνία για παιδιά και νέους. Μέλη της είναι διακεκριμένες συγγραφείς, όπως η Αγγελική Βαρελλά, η Κατερίνα Μουρίκη, Η Ναννίνα Νικολακοπούλου – Σακκά, η Ζωή Κανάβα, η Λίτσα Ψαραύτη… Κείμενά τους βρίσκονται στα βιβλία του δημοτικού σχολείου, τα οποία μικρή διάβαζα, μου άρεσαν, ήθελα κι εγώ να γίνω συγγραφέας κι ευχόμουν κάποια στιγμή να γνωρίσω όλες αυτές τις κυρίες από κοντά. Και έγινε! Αυτή η βράβευση, λοιπόν, για μένα σημαίνει πάρα πολλά. Δεν είναι και μικρό πράγμα να βλέπεις ένα παιδικό σου όνειρο να πλησιάζει σιγά-σιγά στην πραγματοποίησή του!
Ακούω πολλούς να λένε: «Στην επαρχία είναι όλα πιο δύσκολα, στην Αθήνα είναι ανοιχτοί όλοι οι δρόμοι, κάνεις γνωριμίες, μπαίνεις στα κυκλώματα, ενώ εδώ ποιος να σε κοιτάξει…». Δε συμφωνώ καθόλου. Φτάνει να θέλεις κάτι πάρα πολύ, να παλεύεις γιʼ αυτό κι αν έχεις αξία –μαζί ίσως με λίγο από τον αστάθμητο παράγοντα που λέγεται «τύχη»–, απʼ όπου κι αν κατάγεσαι, από την Αθήνα ή από το πιο δυσπρόσιτο χωριό πάνω στα βουνά της Κρήτης, δεν πρόκειται να χαθείς».
Σας δίνει κίνητρα για να συνεχίσετε;
«Σαφώς. Πρώτη φορά πήρα μέρος στο διαγωνισμό της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς το 2006, οπότε κι έλαβα μια Εύφημη Μνεία για μυθιστόρημα με θέμα τον πολιτισμό. Το 2008 με έκαναν μέλος της Συντροφιάς. Φέτος, ήρθε το πρώτο βραβείο για το οικολογικό μυθιστόρημα. Σαν να θέλουν να μου πούνε πως προχωράω καλά και μου δίνουν ακόμη ένα κίνητρο για να συνεχίσω. Παράλληλα, όμως, μεγαλώνει και η ευθύνη που νιώθω μέσα μου απέναντι στις κυρίες της Συντροφιάς –καθώς μου δείχνουν την εμπιστοσύνη τους και περιμένουν από μένα πράγματα– αλλά και η ευθύνη απέναντι στο αναγνωστικό κοινό. Κι όπως ξέρουμε όλοι, τα παιδιά είναι ιδιαιτέρως απαιτητικό αναγνωστικό κοινό!»
Το βιβλίο περνάει οικολογικά μηνύματα σε παιδιά, θεωρείτε πως μέσα από έργα τέχνης, όπως λογοτεχνικά κείμενα, μπορούν τα παιδιά να γίνουν αυριανοί ενεργοί και ευαισθητοποιημένοι σε θέματα περιβάλλοντος πολίτες;
«Είναι αλήθεια πως από τη φύση τους τα παιδιά απορροφούν πολύ εύκολα τις πληροφορίες των οποίων γίνονται δέκτες είτε αυτές τις λαμβάνουν μέσω βιβλίων, είτε μέσω της τηλεόρασης. Από τη μια, λοιπόν, είναι πολύ εύκολο να τους περνά κανείς μηνύματα, από την άλλη –για τον ίδιο ακριβώς λόγο– είναι κι επικίνδυνο αν δεν υπάρχει ο σωστός έλεγχος από τους γύρω τους για το τι διαβάζουν και το τι βλέπουν. Τα βιβλία και τα λογοτεχνικά κείμενα γενικότερα, είναι ένας πολύ ωραίος τρόπος για να αφυπνίσουν στα παιδιά τις ευαισθησίες τους αναφορικά με τον κόσμο γύρω τους και να τους δημιουργήσουν παράλληλα την επιθυμία της προστασίας αυτού. Έτσι, μεγαλώνοντας, όχι μόνο θα γίνουν ενεργοί κι ευαισθητοποιημένοι πολίτες, μα και περισσότερο υπεύθυνοι ως ενήλικες.
Στις μέχρι τώρα γενιές, ακόμη και στη δική μας που είναι νεώτερη, δεν υπήρχε έντονη αφύπνιση σε θέματα περιβάλλοντος-ίσως επειδή παλαιότερα δεν υπήρχαν μεγάλοι οικολογικοί κίνδυνοι, που σήμερα βέβαια είναι περισσότεροι από ποτέ… Οπότε, εμάς η οικολογική μας συνείδηση δεν είναι δεύτερή μας φύση –όπως θα έπρεπε– αλλά κάτι για το οποίο πρέπει να προσπαθούμε καθημερινά. Δεν είναι λίγοι οι συμπολίτες μας που δεν έχουν χρησιμοποιήσει τους μπλε κάδους ποτέ στη ζωή τους κι αυτό ίσως είναι το πιο απλό, αλλά τρανταχτό παράδειγμα της μη ύπαρξης οικολογικής συνείδησης στις ως τώρα γενιές. Όμως, τα τελευταία χρόνια καταβάλλεται μεγάλη προσπάθεια από τα σχολεία και από την πολιτεία για να δημιουργήσουν στα παιδιά ευαισθησία σε θέματα σχετικά με το περιβάλλον κι αυτό πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Μην ξεχνάμε πως στα παιδιά ανήκει το μέλλον κι όσο πιο γερές βάσεις τους φτιάξουμε, τόσο πιο φωτεινό θα είναι το αύριο για όλους μας…».

