“Χριστούγεννα, Πρωτούγεννα πρώτη γιορτή του χρόνου, για βγείτε, δέτε, μάθετε, πως ο Χριστός γεννάται. Γεννάται κι αναθρέφεται με μέλι και με γάλα, το μέλι τρών οι άρχοντες, το γάλα οι αφεντάδες και το μελισσοβότανο, το νίβονται οι κυράδες”. Παραδοσιακά κάλαντα που λέγονταν παλιότερα από τα παιδιά τις μέρες που έρχονται. Μου τα έμαθε η δασκάλα της μουσικής στο σχολείο πριν αρκετά χρόνια, ας είναι καλά. Τα θυμάμαι κάθε χρόνο και πολύ χαίρομαι που δεν τα έχω ακόμα ξεχάσει. Φυσικά εμείς πια δεν περνάμε μόνο με μέλι και με γάλα. Ειδικά τις γιορτές θα φάμε κάτι παραπάνω και θα γλυκαθούμε ακόμη περισσότερο.

Στο τραπέζι των Χριστουγέννων κυριαρχούσαν παραδοσιακά τα χοιρινά μεζεδάκια. Τώρα πια τρώμε τη γεμιστή γαλοπούλα που μας ήρθε από τα ξένα. Αλλάζουν οι εποχές και μαζί τους οι γαστρονομικές συνήθειες. Κουραμπιέδες, μελομακάρονα συντροφεύουν και δίνουν γλύκα στις οικογενειακές μας στιγμές τότε και τώρα. Εκτός όμως από τούτα τα γλυκά, κάθε περιοχή της Ελλάδας έχει και πιο ιδιαίτερες συνταγές, που δίνουν ένα ξεχωριστό χαρακτήρα στο γιορτινό τοπικό τραπέζι. Τα κοινά χαρακτηριστικά αυτών των γλυκών είναι το φύλλο, τα καρύδια και τα αμύγδαλα, που υπάρχουν σε αφθονία στην Ελληνική ύπαιθρο, ως κύριο συστατικά της γέμισης. Το έθιμο της παρασκευής των ʽτυλιχτώνʼ γλυκών με καρύδια, αμύγδαλα και το απαραίτητο σιρόπι, έχει κοινό συμβολισμό. Το τύλιγμα του φύλλου συμβολίζει τα σπάργανα του Χριστού, τα πανιά που ήταν τυλιγμένο το Θείο Βρέφος στη γέννηση του. Τα κάλαντα της Ηπείρου λένε μεταξύ άλλων ʽ... τα σπάργανα για το Χριστό, ελάτε όλες σας εδώ, τα σπάργανα να φιάσουμε και το Χριστό να αλλάξουμε ...ʼ. Ο μπακλαβάς φυσικά θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα τέτοιο γλυκό, που φτιάχνεται τούτες τις μέρες σχεδόν σε όλη τη χώρα. Ακολουθούν όμως και πολλά άλλα πιο ξεχωριστά.