Ο Φραντσέσκο Μοροζίνι, που κατηγορήθηκε πολύ για τον τρόπο της παράδοσης του Χάνδακα το 1669, εκλέχθηκε ξανά 'Capitano Generale' το 1683, όταν για τη Βενετία φαινόταν ότι είχε έρθει η στιγμή να πάρουν τη ρεβάνς.

Την ίδια χρονιά οι Πολωνοί και οι Αυστριακοί είχαν αποτρέψει την τουρκική εισβολή στην Βιέννη. Αυτοί, μαζί με τον Πάπα, σ'ένα ανανεωμένο πνεύμα σταυροφορίας, προσκάλεσαν τη Βενετία να ενώσει τις δυνάμεις της για να εξολοθρεύσει για πάντα τον κοινό εχθρό.

Στη Βενετία κυριάρχησε αμέσως το κόμμα που υποστήριζε τον πόλεμο και στην αντι-τουρκική συμμαχία προσχώρησε και η Ρωσία, εκκολαπτόμενη δύναμη, που προσπαθούσε να ανοίξει το δρόμο της προς τη Μαύρη Θάλασσα.

Μέσα σε τέσσερα χρόνια, ο Francesco Morosini ανέκτησε όλα όσα είχε απωλέσει η Βενετία στο Μοριά και στο Ιόνιο Πέλαγος και γεννιόταν ξανά γι' αυτήν ο μύθος της παλιάς μεσογειακής δύναμης.

Το 1687 ο βενετσιάνικος στρατός με τον Μοροζίνι πολιορκεί τους Τούρκους που βρίσκονταν στην Ακρόπολη.

Μια οβίδα έπεσε στον Παρθενώνα, που χρησιμοποιούταν ως πυριτιδαποθήκη και προκάλεσε έκρηξη με αποτέλεσμα την ανατίναξη του κτιρίου, μεγάλα τμήματα του οποίου καταστράφηκαν ή εκσφενδονίστηκαν.

Ο Μοροζίνι τελικά κυρίευσε την Ακρόπολη και στην προσπάθειά του να κλέψει κάποια γλυπτά προκάλεσε κι άλλες ζημιές. Τον επόμενο χρόνο ο Μοροζίνι εγκατέλειψε την Αθήνα και επέστρεψαν οι Τούρκοι. Οι ζημιές από την έκρηξη πρέπει να ήταν οι εξής: έπεσαν τρεις (3) τοίχοι του σηκού, η πρόσταση του προνάου, έξι (6) κίονες της νότιας και οκτώ (8) της βόρειας πλευράς.

Μετά από μια αποτυχημένη επίθεση στο Negroponte και μια φοβερή επιδημία που είχε αποδεκατίσει το στόλο, ο Morosini αποφάσισε να αποσυρθεί στο Μοριά: η δημοτικότητά του βρισκόταν τόσο ψηλά ώστε ως το θάνατό του (1693) κατείχε το αξίωμα του Δόγη μαζί με εκείνο του Capitano Generale.