Υπήρχαν δημιουργοί και σύγχρονοι, οι οποίοι υπηρετούν με μεγάλη σοβαρότητα και συνέπεια τη φωτογραφία στις διαφορετικές της χρήσεις, μία από τις χρήσεις είναι και η καλλιτεχνική

Ορισμένοι θεωρούν πως η Ελλάδα δεν έχει παράδοση στη φωτογραφία (όπως πχ στην ποίηση), τι τους απαντάτε;

«Πιθανόν να μη γνωρίζουμε αρκετά πράγματα για την ιστορία της ελληνικής φωτογραφίας. Είναι μια τέχνη που αναγνωρίστηκε πολύ πρόσφατα, δεν έχουν γίνει μεγάλες ιστορικές έρευνες, δεν υπήρχαν πολλοί θεσμοί σαν το δικό μας ή το φωτογραφικό αρχείο του Μουσείου Μπενάκη που να προσπαθούν να καλλιεργούν την ευαισθησία του κοινού για αυτό το σκοπό και φυσικά έχει να κάνει με την παιδεία μας που άργησε να ασχοληθεί με τη φωτογραφία. Όμως, υπήρχαν δημιουργοί και σύγχρονοι, οι οποίοι υπηρετούν με μεγάλη σοβαρότητα και συνέπεια τη φωτογραφία στις διαφορετικές της χρήσεις, μία από τη χρήση είναι και η καλλιτεχνική».

Σημείο αναφοράς αποτελεί το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, ποιοι είναι οι στόχοι σας;

«Το Μουσείο, κατ αρχάς, θέλει να υπηρετήσει το σκοπό του μουσείου πολιτισμού και όχι μόνο τέχνης. Αυτή τη διττή έννοια, τη φωτογραφία σαν ίχνος, ντοκουμέντο, επιστημονικό εργαλείο και ταυτόχρονα και σαν έργο τέχνης, προσπαθεί να υπηρετήσει το μουσείο μέσα από διάφορες εκθέσεις που διοργανώνει, μέσα από μια πολύ μεγάλη κρατική συλλογή φωτογραφίας, τα πέντε φωτογραφικά αρχεία που αυτή τη στιγμή διαχειρίζεται και τη διοργάνωση φεστιβάλ που λέγεται Photobienalle, φωτογραφικά προγράμματα, τη συγκρότηση μιας βιβλιοθήκης… προσπαθεί να υπηρετήσει όσο γίνεται καλύτερα και ανάλογα κάθε φορά με τους πόρους, τις ενέργειες και το έμψυχο δυναμικό που διαθέτει, να δώσει τη σωστή θέση που αξίζει στη φωτογραφία στο σκηνικό είτε του πολιτισμού είτε της τέχνης».

Ποια είναι η θέση της χώρας μας στο διεθνές σκηνικό;

«Είναι αλήθεια ότι στο εξωτερικό δεν γνώριζαν πολύ καλά τη φωτογραφίας μας, τα τελευταία 20 με 25 χρόνια σιγά- σιγά και η δουλειά της Βούλας Παπαιωάννου έχει αναγνωριστεί στο εξωτερικό και του Νίκου Οικονομόπουλου και άλλων σύγχρονων δημιουργών. Σιγά- σιγά είτε μέσα από ένα δίκτυο φεστιβάλ είτε μέσα από γκαλερί αρχίζουν και γίνονται γνωστοί στην ευρωπαϊκή σκηνή, όχι τόσο άνετα και εύκολα. Είναι δύσκολα τα πράγματα διότι ο,τι γίνεται κάτω από τη Ζυρίχη είναι πολύ πιο δύσκολο γιατί αν σήμερα ένας καλλιτέχνης δε ζει ή δεν έχει κάποιο δίκτυο με γκαλερί του Βερολίνου, της Νέας Υόρκης, του Παρισιού είναι πολύ δύσκολο να υπάρξει, ιδίως αν έχει ελληνικό επίθετο. Παρόλα αυτά, οι δημιουργοί μας και έργο έχουν και έχουν αρχίσει να κάνουν σημαντικές φωτογραφικές εργασίες, έχουν βγάλει βιβλία, εκδόσεις και έχουν μια θέση στο διεθνές σκηνικό».