
Φιλοδοξούμε και με άλλες εκθέσεις, οι οποίες θα συμπληρώσουν άλλες περιόδους, από το 1970 ως το 1995, να δείξουμε τι συμβαίνει στην ελληνική φωτογραφική σκηνή
Εικόνες από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Εμφύλιο, την ύπαιθρο, τα μεγάλα αστικά κέντρα… Η ιστορία της Ελλάδας από το 1923 ως το 1969 αποτυπώνεται στην έκθεση φωτογραφίας Ρεύματα κλασικής δημιουργίας που φιλοξενείται στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου ως τις 31 Οκτωβρίου.
Πρόκειται για μια παραγωγή του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης και αποτελείται από 190 έργα έντεκα σημαντικών Ελλήνων φωτογράφων - Ανδρέας Εμπειρίκος, Κωνσταντίνος Ζημέρης, Σωκράτης Ιορδανίδης, Δημήτρης Λέτσιος, Σπύρος Μελετζής, Nellyʼs, Θεόδωρος Νικολέρης, Βούλα Παπαϊωάννου, Γιάννης Στυλιανού, Δημήτρης Χαρισιάδης, Μαρία Χρουσάκη.
Η έκθεση, η οποία επιχειρεί να σκιαγραφήσει τάσεις που αναπτύχθηκαν στην ιστορία της ελληνικής φωτογραφίας από το μεσοπόλεμο μέχρι τη δεκαετία του 1970, παρουσιάζει τα έργα μέσα από πέντε ενότητες: «Μάσκα και Σώμα», «Ύλη και φόρμα», «Άνθρωπος και τοπίο», «Πορτρέτο και μνήμη», «Ίχνη και μαρτυρίες».
Το μεγαλύτερο μέρος των έργων που παρουσιάζονται ανήκει στη συλλογή του ΜΦΘ, ενώ άλλα ανήκουν στο Φωτογραφικό Κέντρο Σκοπέλου, την Εθνική Πινακοθήκη και το Φωτογραφικό Αρχείο του Μουσείου Μπενάκη. Η επιμέλεια της έκθεσης είναι της Νίνας Κασσιανού (ανεξάρτητη επιμελήτρια-ιστορικός φωτογραφίας) και του Βαγγέλη Ιωακειμίδη (Διευθυντή του ΜΦΘ).
Για την έκθεση, τη θέση της ελληνικής φωτογραφίας στο διεθνές σκηνικό μιλά στην «Π» ο διευθυντής του ΜΘΦ, κ. Βαγγέλης Ιωακειμίδης.
Η έκθεση ονομάζεται «Ρεύματα κλασικής δημιουργίας». Τι σηματοδοτεί ο τίτλος της έκθεσης;
«Η λέξη ρεύματα έχει να κάνει με αυτό που λέμε και τάσεις. Το μουσείο διοργανώνει ένα κύκλο εκθέσεων που το λέμε «Διάλογος, Έλληνες και ξένοι δημιουργοί». Υπάρχει κι ένας άλλος κύκλος που λέγεται «Έλληνες σύγχρονοι και Έλληνες κλασικοί». Προσπαθήσαμε, επιλέγοντας ένα μικρό σώμα έργου των δημιουργών, να σκιαγραφήσουμε τις τάσεις άρα και τα ρεύματα της ιστορίας της ελληνικής φωτογραφίας. Πρόκειται, λοιπόν, για μικρές ιστορίες της ιστορίας της ελληνικής φωτογραφίας. Είναι πολύ δύσκολο να πει κανείς ότι πάμε να κάνουμε κάτι εγκυκλοπαιδικό, δηλαδή, να καλύψουμε πλήρως την περίοδο, άρα βασιζόμαστε πάντα σε υποκειμενικά κριτήρια. Για αυτό επιλέξαμε αυτό τον τίτλο που έχει να κάνει με τη λέξη κλασικός που αντιπροσωπεύει εκείνη την περίοδο και τα ρεύματα έχει να κάνει με τις τάσεις μικρές- μικρές επιλεγμένες για να σκιαγραφήσουμε τι συμβαίνει εκείνη την περίοδο στη φωτογραφική σκηνή. Διαλέξαμε ηθελημένα δημιουργούς, οι οποίοι να έχουν γεννηθεί πριν το 1940 και να καλύψουμε μια περίοδο από το 1925 ως το 1970. Οι δημιουργοί που επιλέξαμε ορισμένοι ήταν και επαγγελματίες άλλοι όχι και κατά κάποιο τρόπο κάνουμε ένα μικρό ταξίδι στην ιστορία της φωτογραφίας. Φιλοδοξούμε και με άλλες εκθέσεις, οι οποίες θα συμπληρώσουν άλλες περιόδους, από το 1970 ως το 1995, να δείξουμε τι συμβαίνει στην ελληνική φωτογραφική σκηνή».
Η έκθεση καλύπτει μια μεγάλη χρονική περίοδο 43 χρόνων, τι μαθαίνει ο επισκέπτης για την ιστορία της χώρας μας εκείνης της εποχής;
«Παραδείγματος χάρη, υπάρχει μια ενότητα που λέγεται ίχνη και μαρτυρίες, στην οποία μετέχουν δημιουργοί σαν τη Βούλα Παπαϊωάννου, το Δημήτρη Χαρισιάδη, τη Μαρία Χρουσάκη, το Σπύρο Μελετζή που μας δείχνουν κατά κάποιο τρόπο πράγματα που είχαν συμβεί κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, του Εμφυλίου, τι συνέβαινε στην ελληνική ύπαιθρο, τις μεγάλες αστικές πόλεις και κατά κάποιο τρόπο γνωρίζουμε την ιστορία της Ελλάδας. Όπως και πριν από αυτή την περίοδο, που ο Κωνσταντίνος Ζημέρης φωτογράφιζε σε στούντιο πορτρέτα από ανθρώπους που ζούσαν στο Βόλο ή και στρατιώτες… Είναι μια μικρή ιστορία της Ελλάδας».

