Τέσσερα χρόνια πριν η Παγώνα Μαρκάκη ήταν μια ευτυχισμένη μητέρα που ζούσε για το μονάκριβο αγγελούδι της, το Μανόλη. Χθες στην αίθουσα του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ηρακλείου κάποιος αντίκριζε την …σκιά της.
Ο χρόνος που έχει παρέλθει από την τραγική ημέρα οπότε και ο 10χρονος γιος της έχασε τη ζωή του σε μια επέμβαση ρουτίνας αφαίρεσης αμυγδαλών, δεν έχει γιατρέψει τις πληγές της.
Η καλύτερη της …φίλη είναι η κατάθλιψη. Όπως ομολογεί στο δικαστήριο «στέκει στα πόδια της και αναπνέει μόνο με τα ψυχοφάρμακα».
Είναι μια κατάθεση ψυχής που είναι φυσικό να φορτίζει συναισθηματικά όσους την παρακολουθούν.
Κρατά στα χέρια τη φωτογραφία του αγαπημένου της Μανόλη. «Έχω εμπιστοσύνη στο δικαστήριο, μα περισσότερη έχω στο Θεό» λέει στους δικαστές. Όση ώρα μιλάει, τρέμει. Κλαίει, φωνάζει, χτυπιέται. Βρίσκεται σε κατάσταση τρομακτικής συναισθηματικής υπερδιέγερσης. «Είχα μόνο ένα παιδί και τώρα δεν έχω τίποτα. Η ζωή μας έχει καταστραφεί. Βρίσκεται στο μηδέν. Γιατί άφησαν αβοήθητο επί μιάμιση ώρα το παιδί μου;
Ο γιατρός που ήταν θείος του αφού είδε την κατάσταση του παιδιού, έπρεπε να το πάρει στα χέρια του και να το μεταφέρει στο νοσοκομείο. Αν ήταν το δικό του παιδί, θα αντιδρούσε με αυτόν τον τρόπο;
Χρειάστηκε να την σύρουν από τα χέρια για να αποχωρήσει από την αίθουσα.
Λίγο πριν φύγει όμως γύρισε προς τους δύο κατηγορούμενους και γεμάτη ένταση, τους φώναξε: «Να έχετε τύψεις για όλη σας τη ζωή. Εσείς φταίτε που χάθηκε το παιδί μου».
Πολύ νωρίτερα κατέθεσε ο σύζυγος της, Γιάννης Μαρκάκης, ο οποίος κατέβαλε υπεράνθρωπες προσπάθειες για να κρατήσει την ψυχραιμία του. «Όταν αισθάνομαι δίπλα μου τους ανθρώπους που μου κατέστρεψαν τη ζωή για πάντα, δεν μπορώ να είμαι σε ήρεμη ψυχική κατάσταση» είπε στους δικαστές.
Ο πατέρας εξιστόρησε τα όσα συνέβησαν τη μοιραία ημέρα. Την αγωνία που έζησε με την σύζυγο του όσο καθυστερούσε να βγει από το χειρουργείο το μοναχοπαίδι τους. Περιέγραψε την στιγμή που εισήλθε στο χώρο της επέμβασης και αντίκρισε το Μανόλη. «Το παιδί ήταν μπλε. Είχε σπασμούς και έβγαζε κάτι σαν επαναλαμβανόμενο βρόγχο».
Στην συνέχεια αναφέρθηκε στην σκηνή από το νοσοκομείο όπου του ανακοινώθηκε πια ότι όλα είχαν τελειώσει. «Ακούμπησα το παιδί. Ήταν παγωμένο. Μου είπε η γιατρός ότι αν το έφερναν νωρίτερα, το παιδί θα είχε σωθεί».

