Την Κρήτη την έχετε αποθανατίσει;

«Στην Κρήτη έχω έρθει την ένδοξη εποχή της. Θυμάμαι την Κρήτη τη δεκαετία του 70, έχω ξανάρθει λίγο τη δεκαετία του 80, μετά δεν ξαναήρθα. Πήρε μια κατεύθυνση που δε με ενδιέφερε πια».

Λόγω του τουρισμού;

«Ναι, άλλαξε πολύ μετά. Ναι, όταν έχεις γνωρίσει ένα τόπο σαν την Κρήτη τη δεκαετία του 70 αν έρθεις το 90 ή το 2000, σε απογοητεύει, λογικό είναι. Και στην Ισπανία και τη Νότια Ιταλία μου έχει συμβεί αυτό. Είναι λογικό όταν έχεις βιώσει μια εποχή που τα πάντα είναι αυθεντικά, οι άνθρωποι είναι εξαιρετικά αυθεντικοί και στην Κρήτη ήταν, δεν ξέρω αν είναι πια, υποθέτω όχι όπως ήταν. Θυμάμαι τα χωριά των Χανίων, ακόμα και στις παραλίες αλλά κυρίως μέσα ήταν απίθανοι οι άνθρωποι, ήταν καζαντζακικοί αλλά δεν είναι πια έτσι και λογικό είναι».

Σε κάποιες πόλεις της Ελλάδας, η φωτογραφία αντιμετωπίζεται όπως της αξίζει, υπάρχουν μουσεία κ.α. Στο Ηράκλειο γίνονται προσπάθειες αλλά είναι στα σκαριά. Πιστεύετε ότι γενικότερα η τέχνη της φωτογραφίας έχει τη θέση που της αξίζει στην χώρα μας;

«Δε μου αρέσει να γκρινιάζω με αυτά τα πράγματα καθόλου. Πιστεύω ότι η Ελλάδα, αντικειμενικά μιλώντας, δεν έχει την παράδοση που έχουν άλλες χώρες. Έχει παράδοση στην ποίηση, όχι στη φωτογραφία, ελπίζω να την αποκτήσει και κατά συνέπεια τους θεσμούς, την αξιολόγηση… το ότι υπάρχει ένα μουσείο στη Θεσσαλονίκη δε μου λέει και πολλά πράγματα. Πιστεύω ότι έχει να κάνει με την πορεία ενός μέσου επικοινωνίας όπως είναι η φωτογραφία που στην Ελλάδα για χιλιάδες λόγους δεν είχε παρελθόν, αρχίζει να έχει μέλλον. Υποθέτω με το ίντερνετ είναι μια πολύ εύκολη πρόσβαση για τους νέους ανθρώπους να δουν τι γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο, λογικά, νομοτελειακά στο μέλλον θα υπάρξουν πιο πολλά πράγματα. Αυτή τη στιγμή γίνονται πράγματα δεν πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικά.»