Ένα άτομο με απολυτήριο Λυκείου γνωρίζει την ιστορία της χώρας μας και τη θέση της στον κόσμο;
«Εγώ θα έλεγα ναι, ότι μπορεί να την γνωρίζει, έχει διδαχθεί αρκετά την ιστορία. Το ερώτημα είναι τι από όλα αυτά του απομένει, βγαίνοντας κανείς από το Λύκειο τι του απομένει από αυτά που έχει διδαχθεί και είναι ένα κρίσιμο ερώτημα και αφορά και την ίδια τη λειτουργία του σχολείου. Όποιος τελειώνει το Λύκειο τι θυμάται μετά από φυσική, για να μη λέμε μόνο για την ιστορία, αν δεν πάει να γίνει φυσικός, από τη χημεία αν δε γίνει χημικός. Αλλά ότι διδάσκεται μια ύλη επαρκή για να κατανοήσει την ιστορία του τόπου του και τη θέση της Ελλάδας στο διεθνή χώρο νομίζω ότι αυτό γίνεται».
Πολύς κόσμος βλέπει το βιβλίο μέσα από τα ΜΜΕ. Ο τρόπος που προβάλλεται είναι ο κατάλληλος για να καταρτίσει τους αναγνώστες;
«Το βιβλίο το μαθαίνεις και το αγαπάς μέσα από τους φυσικούς του χώρους. Μπορείς και από διάφορους δρόμους να το συναντήσεις αλλά πρέπει να το αγαπήσεις από τους φυσικούς του χώρους που είναι η βιβλιοθήκη του σπιτιού, η δημόσια και το βιβλιοπωλείο. Μέσα από άλλα κανάλια είναι πολύ δύσκολο να ιδρύσεις μια σταθερή και ουσιαστική σχέση με το βιβλίο».
Πολλοί λένε ότι το διαδίκτυο μπορεί να υποκαταστήσει το βιβλίο, πιστεύετε ότι υπάρχει αυτός ο κίνδυνος;
«Ναι, υπάρχει αυτός ο κίνδυνος. Θα το δούμε, δεν το ξέρουμε ακόμα, είμαστε στην αρχή αλλά ενδέχεται να αλλοιωθεί η σχέση του νέου κοινού με το βιβλίο γιατί είναι τέτοια η εξοικείωσή του με την οθόνη τον υπολογιστή που σου δημιουργεί μια άλλη σχέση μαζί του, μια σχέση ταχύτητας. Το βιβλίο έχει βραδύτητα, θέλει το χρόνο του, είναι μια σχέση βραδύτητας ενώ η άλλη είναι ταχύτητας, άμεση, γρήγορη νομίζω ότι μπορεί να αλλάξει τις αναγνωστικές συμπεριφορές εις βάρος του βιβλίου. Για ένα διάστημα όσο αφορά το ορατό μέλλον θα συνυπάρχουν».
