Από την πλευρά του κράτους, έχει παρέμβει θεσμικά έτσι ώστε να μειώσει το αντίκτυπο που μπορεί να έχει στους ενήλικες αλλά κυρίως στους ανήλικους;

Το κράτος έχει παρέμβει κατά καιρούς θεσμικά στην τηλεόραση, ιδίως κατά τη Μεταπολίτευση. Οι νόμοι στην Ελλάδα γίνονται για να μένουν στα χαρτιά και όχι να τηρούνται. Το κάθε κανάλι ακολουθεί την πολιτική του και τα δικά του συμφέροντα.

Όσον αφορά στη σήμανση καταλληλότητας που έχει εφαρμοστεί είναι ένα υποκειμενικό και μη αποτελεσματικό μέτρο. Κι αυτό γιατί, για να μην θεωρηθεί λογοκρισία, οι ίδιοι οι παραγωγοί εκπομπών είναι αυτοί που χαρακτηρίζουν κατάλληλα ή μη τα συγκεκριμένα προγράμματα.

Πως μπορούν λοιπόν οι γονείς να προστατεύσουν τα παιδιά τους και να μειώσουν την έκθεσή τους σε τέτοιες σκηνές;

Ο ποιοτικός και ποσοτικός έλεγχος είναι η λύση. Όμως αυτό είναι μια κουβέντα καθώς είναι αδύνατον να υπάρξει επί της ουσίας έλεγχος στο χρόνο έκθεσης των παιδιών μπροστά από την τηλεόραση. Οι γονείς δεν θα έπρεπε να βασίζονται στη σήμανση καταλληλότητας των εκπομπών γιατί αφενός δεν έχουν αποφανθεί ειδικοί γι αυτή και αφετέρου διότι τα παιδιά αρέσκονται στο να παραβλέπουν τους κανόνες και να προσπαθούν να “αγγίξουν” και να δουν το απαγορευμένο.

Ποια είναι λοιπόν η κατάλληλη ώστε τα παιδιά να μείνουν μακριά από τις αρνητικές επιδράσεις της βίας;

Τελικά τι κάνουμε; Η λύση είναι να μην φοβόμαστε την τηλεόραση και να προτρέπουμε τα παιδιά μας να ασχολούνται με άλλες δραστηριότητες πέραν από το να βλέπουν εκπομπές και τηλεοπτικές σειρές. Επίσης, οι γονείς μπορούν να αναλάβουν δράση κάνοντας διάφορες ενέργειες όπως να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να υποβάλουν ερωτήσεις όταν βλέπουν μια σειρά η οποία έχει σκηνές επιθετικότητας και να τις συνδέουν με τη δική τους ζωή.

Αυτό βέβαια προϋποθέτει και τη συμμετοχή του γονιού στην θέαση των εκπομπών, όμως μπορεί να ενθαρρύνει ένα κλίμα διαλόγου και να διευκρινίσει κάποια σκοτεινά σημεία στο “μυαλουδάκι” των παιδιών.