Θεωρείτε δηλαδή ότι η βία και η προβολή της είναι ένας από τους παράγοντες που κατέστησαν την τηλεόραση μέσο μαζικής θέασης;
Σαφώς. Και την ευθύνη γι αυτό την έχουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και ιδιαίτερα τα δελτία, τα οποία προβάλλουν εκτενώς τα διάφορα είδη των βίαιων εγκλημάτων, που γίνονται στον πλανήτη και μάλιστα αφιερώνουν αρκετό χρόνο στην προβολή τους προκειμένου να αυξήσουν το ποσοστό τηλεθέασης. Οι δημοσιογράφοι προβάλλουν θέματα που κινούνται γύρω από τον πυρήνα του σεξ, του ερωτισμού και της βίας. Δηλαδή, η τηλεοπτική βία, ως ένα θέμα που “γαργαλάει”ς το ανθρώπινο ένστικτο γίνεται θεμιτή από το κοινό και συμβάλλει στο να γίνει η τηλεόραση ένα μέσο μαζικής θέασης. Το σοβαρό λάθος είναι ότι οι πληροφορίες που διαχέονται από τα Μ.Μ.Ε. δε διασκευάζονται ειδικά για το παιδί, δε διέπονται από καμιά θεωρία για την ανάπτυξη του παιδιού, δε διαχωρίζουν το σημαντικό από το ασήμαντο, δεν ενδιαφέρονται για τη διανοητική και συναισθηματική ετοιμότητα του παιδιού και κυρίως επιτρέπουν να εκτεθεί το παιδί στην πιο ολοκληρωμένη και άγρια αποκάλυψη ασύστολης βίας. Όμως την ευθύνη για τα προγράμματα που περιλαμβάνουν “γαργαλιστικά θέματα” δεν την έχει μόνο η τηλεόραση. Η βίαιη συμπεριφορά ενός ατόμου είναι αποτέλεσμα μάθησης από το οικογενειακό και έξω-οικογενειακό περιβάλλον. Γι αυτό το λόγο, και ο ίδιος ο θεατής έχει την ευθύνη των εκπομπών που παρακολουθεί ο ίδιος και το παιδί του. Πρακτικά, όταν έναν θεατής αρέσκεται να παρακολουθεί θεάματα που περιέχουν βία ή σεξουαλικά υπονοούμενα, η τηλεόραση “απλώς” του τα παρέχει σε μια προσπάθεια να ικανοποιήσει τα γούστα του και να κερδίσει υψηλότερα νούμερα τηλεθέασης.
Σύμφωνα με μια μαρξιστική θεωρία, η βία είναι προϊόν της αστικής , καπιταλιστικής κοινωνίας η οποία έχει στην κατοχή της την εξουσία και τα Μ.Μ.Ε. Για τους υποστηρικτές αυτής της θεωρίας, η αποφυγή της τηλεοπτικής βίας είναι άσκοπη τη στιγμή που οι κάτοχοι των τηλεοπτικών σταθμών είναι από τη φύση τους βίαιοι και αναπαράγουν μέσω των εκπομπών τα δικά τους πρότυπα. Η μόνη λύση θα ήταν το προλεταριάτο να έπαιρνε στα χέρια του αυτά τα μέσα έτσι ώστε να υπερισχύσει ένα κλίμα ευδαιμονίας και μη- βίας. Βεβαίως, όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι κάτι τέτοιο είναι απολύτως ουτοπικό, ωστόσο ενέχει και μια δόση αλήθειας.

