
Είναι γεγονός ότι οι ανήλικοι εκτίθενται σε ένα απίστευτο κοκτέιλ βίας και επιθετικότητας μέσω της τηλεόρασης
Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες η ανάπτυξη της τεχνολογίας επέφερε πολλές αλλαγές στην ζωή μας. Μία από αυτές είναι και η κυριαρχία της τηλεόρασης στην καθημερινότητα μας αλλά και στην καθημερινότητα των παιδιών μας. Σήμερα η τηλεόραση μπαίνει από πολύ νωρίς στην ζωή των παιδιών και επιδρά κατασταλτικά στην προσωπικότητά τους.
Ο κ. Βασίλης Βουϊδάσκης, καθηγητής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστήμιου Κρήτης και συγγραφέας του βιβλίου «Η τηλεοπτική βία και επιθετικότητα και η επίδρασή της στα παιδιά και τους νέους», μιλάει στην «Π» για το φαινόμενο τηλεόραση και το πώς αυτό εντάχθηκε στην ελληνική πραγματικότητα.
«Η τηλεοπτική βία στους νέους και τα παιδιά είναι ένα θέμα που απασχολεί εντόνως γονείς, παιδαγωγούς και την κοινωνία ευρύτερα, τη στιγμή μάλιστα που η αντανάκλαση αυτής της θέασης έχει άμεσο ή έμμεσο αντίκτυπο στην ψυχοσύνθεση και στη διαμόρφωση του χαρακτήρα των νέων» αναφέρει.
Χαρακτηριστικά, τα παιδιά που μεγαλώνουν στην κυριολεξία μπροστά στην τηλεόραση βομβαρδίζονται από τις εικόνες ενός βίαιου κόσμου. Έχει εκτιμηθεί ότι το μέσο παιδί έχει δει 8.000 φόνους στην τηλεόραση μέχρι να αποφοιτήσει από το δημοτικό. Η συνεχόμενη έκθεση στη βία, μέσω της τηλεόρασης, συμβάλλει στην αύξηση της επιθετικότητας και των φόβων του παιδιού, ενώ από την άλλη το απευαισθητοποιεί και μειώνει τη συμπόνια του για τον πόνο των άλλων.
Τα παιδιά που παρουσιάζουν ψυχολογικές διαταραχές, τείνουν να έχουν άγχος ή φόβους από τη φύση τους, αλλά και αυτά με μαθησιακές δυσκολίες είναι τα πιο επιρρεπή στις αρνητικές επιδράσεις της τηλεόρασης, καθώς δυσκολεύονται να φιλτράρουν τις πληροφορίες που παίρνουν και να κατανοήσουν αυτό που βλέπουν και τις συνέπειές του. Οι σκηνές βίας εμποτίζουν ακόμα και τα πολύ μικρά παιδιά, ενός ή δύο ετών, τα οποία δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το πραγματικό από το φανταστικό. Η συνεχής έκθεση στην τηλεοπτική βία είναι πιο καταστρεπτική σε σχέση με την περιστασιακή.
Ο κ. Βουϊδάσκης αναλύει στους αναγνώστες της «Π» τη βίαιη πτυχή της φύσης του ανθρώπου και την τάση του να αρέσκεται σε θεάματα που βασίζονται στο ένστικτο και τις ζωώδεις τάσεις του όπως το σεξ και τη βία.
Το βιβλίο σας με θέμα «Η τηλεοπτική βία και η επίδρασή της στα παιδιά και τους νέους» έχει ήδη 14 χρόνια στην “πλάτη” του, παρόλα αυτά είναι ακόμη επίκαιρο. Ποια είναι η γνώμη σας;
Τις τελευταίες δεκαετίες είμαστε μάρτυρες περιστατικών βίας στα οποία ολοένα και συχνότερα ενέχονται ανήλικοι . Τα περιστατικά τυφλής βίας από ανηλίκους κατακλύζουν τα ΜΜΕ. Οι βίαιες αυτές εκδηλώσεις ανηλίκων αυξάνουν τον προβληματισμό ως προς τους παράγοντες που πιθανόν συμβάλλουν στην συμπεριφορά αυτή. Ένας από τους παράγοντες που μελετώνται τα τελευταία χρόνια είναι και η τηλεόραση. Είναι γεγονός ότι οι ανήλικοι εκτίθενται σε ένα απίστευτο κοκτέιλ βίας και επιθετικότητας μέσω της τηλεόρασης. Το θέμα του βιβλίου αναφέρεται ακριβώς στις αιτίες και στις συνέπειες της έκθεσης των νέων γιʼ αυτό και παραμένει πάντα επίκαιρο.
Είμαι σίγουρος ότι θα συνεχίσει να είναι στο προσκήνιο για όσο θα υπάρχει τηλεόραση στο σπίτι μας. Όσο αυτό το κουτί βρίσκεται τοποθετημένο στο σαλόνι και την κρεβατοκάμαρά μας, δεν υπάρχει περίπτωση να μειωθεί η βία και η επιθετικότητα μεταξύ των ανθρώπων. Το χειρότερο είναι ότι αποκτά ακόμα ισχυρότερη θέση με την πάροδο του χρόνου. Με τον πλουραλισμό που υπάρχει στην κοινωνία μας, θα έπρεπε κανείς να χαίρεται για το γεγονός ότι ακούγονται πολλές απόψεις και πολλές φωνές γύρω από ένα θέμα. Στην τηλεόραση όμως δεν υπάρχει αρμονική πολυφωνία μεταξύ των υποκειμένων, όπως θα έπρεπε, αλλά οχλαγωγία και θόρυβος. Δυστυχώς και εγώ προσωπικά είμαι λιγότερο αισιόδοξος σήμερα, για την παρούσα κατάσταση, παρά όταν έγραφα το βιβλίο μου.

