Ο Σάββας Πετράκης στην εισαγωγή του βιβλίου του γράφει μεταξύ άλλων: «..Θα έλεγα ότι, μετά το 1985, άρχισε να με διακατέχει μια ανησυχία για την ποιότητα της κρητικής μουσικής. Η μουσική δραστηριότητα γενικά και κυρίως η καλλιτεχνική συμπεριφορά ως επί το πλείστον νέων μουσικών άρχισε ευρύτατα να χάνει τα χαρακτηριστικά που θα μαρτυρούσαν τον τόπο ή την ταυτότητα του μουσικού-οργανοπαίκτη. Η κραυγαλέα άμβλυνση των τοπικών και ατομικών ιδιαιτεροτήτων είναι κυρίαρχο φαινόμενο. Τη διαπίστωση αυτή κάνουν οι ίδιοι οι λαϊκοί καλλιτέχνες. Ένας απʼ αυτούς μου είπε ότι, όταν τη δεκαετία του ʽ65-ʼ75 άκουγε στο ραδιοφωνικό σταθμό των Χανίων εκπομπές με κρητική μουσική, καταλάβαινε από την πρώτη ανοικτή δοξαριά ποιος ήταν αυτός που έπαιζε. Ενώ σήμερα, …ισοπέδωση. Συνειδητοποιώντας αυτήν την αλήθεια, μου ήταν πάντα πολύ ελκυστικό να ανακαλύπτω άγνωστα για μένα στοιχεία απʼ αυτόν το χώρο αλλά που είχαν κάτι το ξεχωριστό και το ενδιαφέρον.

...Σε ηλικία 58 χρόνων σήμερα μπορώ να ισχυριστώ ότι πρόλαβα καλές στιγμές της κρητικής μουσικής. Έζησα εκείνα τα χρόνια όπου οι κοινωνικές συνθήκες και τα ήθη υπαγόρευαν την πηγαία έκφραση των ανθρώπων και την ανεπιτήδευτη συμπεριφορά τους όσες φορές χρησιμοποιούσαν την κάθε λογής λαϊκή τέχνη στις ανάγκες της κοινωνικής τους ζωής και την καθημερινότητά τους.

...Στις μουσικές ηχογραφήσεις που πραγματοποίησα στην ως άνω περιοχή, από το Μάιο του 1999, καταγράφεται η τέχνη αξιόλογων καλλιτεχνών της παλιάς καλής γενιάς της κρητικής μουσικής, με ένα πολύ διακριτό τοπικό ηχόχρωμα, πράγμα που καθιστά επώνυμη τη μουσική του τόπου τους. Φαντάζομαι ότι το ίδιο συμβαίνει και στον ευρύτερο γεωγραφικό χώρο της Μεσσαράς. Συνάντησα σημαντικούς εκφραστές της κρητικής μουσικής. Με απλότητα και άνεση έχουν να δώσουν μια ιδιαίτερη ομορφιά σε ό,τι παίζουν. Χωρίς περιττές εξάρσεις αλλά πολύ ζωντανός, ο ήχος που βγάζουν προκαλεί εκείνο το συναίσθημα και τη συγκίνηση που συναντάμε σε παλαιότερους μουσικούς ερμηνευτές, σε κάθε είδος και τομέα της μουσικής».