Η επιτυχημένη σύμπραξη λοιπόν της σάλτσας και των μακαρονιών είναι που μπορεί να απογειώσει το πιάτο και να κάνει τη μακαρονάδα εύγευστη, απολαυστική και απαλλαγμένη από συνειδησιακά βάρη. Ένα πιάτο που δεν θα είναι απλά εντάξει, όπου η pasta και η σάλτσα δεν θα είναι δύο ξεχωριστά πράγματα αλλά ένα και κάθε επιφάνεια, μικρή κοιλότητα θα έχουν τυλιχτεί και διαποτιστεί από γεύση.

Υπάρχουν βέβαια και άλλες προυποθέσεις που συμβάλλουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Το πρώτο είναι η ποιότητα του σιταριού που είναι φτιαγμένα τα ζυμαρικά. Καλή ποιότητα σκληρού σιταριού συνεπάγεται μια ʽάλληʼ γευστική απόλαυση. Αυτό μπορεί να το καταλάβει όποιος έχει φάει σπιτικά φτιαγμένα ζυμαρικά, βιολογικά, ή από μικρούς παραγωγούς, που η πρώτη ύλη των ζυμαρικών τους είναι σιτάρια δικής τους παραγωγής. Αν οι υδρατμοί που αχνίζουν τα μακαρόνια μετά το μπάνιο τους στο βραστό νερό έχουν τη μυρωδιά του σιταριού, τότε η καλή αρχή έχει γίνει. Το επόμενο βήμα είναι το άφθονο νερό που θα πρέπει να βράσουν και το μπόλικο αλάτι που θα προστεθεί. Συγκεκριμένα για κάθε 100γρ ζυμαρικού περίπου ένα λίτρο νερό (ειδικά για τα μακρυά μακαρόνια) και 10γρ αλάτι. Τα ζυμαρικά κακοποιούνται όταν βράσουν πολύ. Χρειάζονται συνήθως λιγότερα λεπτά από αυτά που γράφει η συσκευασία. Μην φύγεται από πάνω τους λεπτό (τι θα προλάβετε να κάνετε σε 6 λεπτά), δοκιμάστέ τα συχνά και αποσύρετε από τη φωτιά όταν ʽκρατάνε στο δόντιʼ, κοινώς ʽal denteʼ. Είναι και πιο ευκολοχώνευτα έτσι. Μην τα κάνετε δεύτερο μπάνιο σε κρύο νερό, είναι σαν να τα ξεβγάζεται. Απλά στραγγίστε τα και ρίξτε τους λίγο ελαιόλαδο ή λίγη από τη σάλτσα που θα τα συνοδεύσετε. Μην ξεχάσετε να κρατήσετε λίγο από το νεράκι που έβρασαν (50ml ανά μερίδα) και προσθέστε το ανάλογα, όταν θα έρθει η κορυφαία ώρα να σμίξουν τα μακαρόνια με τη σάλτσα. Με τον τρόπο αυτό τα βρασμένα ζυμαρικά μένουν ζωντανά και υγρά, η σάλτσα αποκτά άμυλο που τη βοηθά να δέσει και να ενωθεί με τα μακαρόνια.