- Κύριε Στειακάκη πού νομίζετε ότι “φρενάρει” ο Εργοτέλης για να βάλει τον πήχη πιο ψηλά;

“Κατά την άποψη μου, η διοίκηση καθορίζει τους στόχους και η τεχνική ηγεσία τους υλοποιεί, αν μπορεί. Στον Εργοτέλη συμβαίνει το αντίθετο. Η παραμονή στην κατηγορία, που είναι μάλλον ο μόνος κατορθωτός στόχος για την τεχνική ηγεσία, έχει εγκλωβίσει τον πρόεδρο σε μια φοβική για το μέλλον της ομάδας νοοτροπία που δεν του ταιριάζει. Ο κ. Παπουτσάκης είναι αυτή τη στιγμή ίσως ο πιο αγαπητός άνθρωπος στο Ηράκλειο, επικοινωνιακά χαρισματικός, έντιμος και οραματιστής διοικητικός παράγοντας, αλλά διακατέχεται στο ποδόσφαιρο ακόμη από την ανασφάλεια της επόμενης μέρας, που κάποτε ήταν δικαιολογημένη, αλλά όχι πια. Η ηττοπάθεια και ο αγωνιστικός συντηρητισμός δεν ταιριάζει σε μια ομάδα που θέλει να κερδίσει την καταξίωση στην μεγάλη κατηγορία και στην καρδιά των φιλάθλων της Κρήτης, ιδίως φέτος που θα είναι η μοναδική ομάδα της Κρήτης στη Σουπερ Λιγκ. Ο Εργοτέλης καλείται να εκμεταλλευτεί αυτή την συγκυρία και να δώσει στους Κρητικούς φιλάθλους αυτό που έχουν στερηθεί τα τελευταία χρόνια: καλό – γοητευτικό ποδόσφαιρο, υψηλότερους στόχους από μια απλή παραμονή, κίνητρο για να έρθει ο φίλαθλος στο γήπεδο και ψυχολογία νικητή”.

-Θεωρείτε δηλαδή ότι έχει όλα τα φόντα για το κάτι παραπάνω;

“Μπορεί να το κάνει γιατί έχει τις βάσεις και τα εχέγγυα. Είναι υγιής ομάδα σε διοικητικό και οικονομικό επίπεδο, με πρωτοπόρο φίλαθλο πνεύμα, με εξαιρετικά τμήματα υποδομής, με δεξαμενή φιλάθλων όλη την Κρήτη, με συμπαθές κοινωνικό πρόσωπο και μια συγκυρία μοναδική. Και όμως από κάποιους αυτά υποτιμούνται. Όταν ο προπονητής της ομάδας δηλώνει από τηλεοράσεως ότι ο Εργοτέλης είναι μια ομάδα που, επειδή δεν έχει φιλάθλους, στηρίζεται μόνο στο οικογενειακό κλίμα της, μας υποτιμά όλους και όλα τα παραπάνω. Αυτή η εντύπωση δυστυχώς τείνει να επικρατήσει και στον κόσμο. Λένε να είμαστε ολιγαρκείς γιατί δεν είμαστε και “Μπαρτσελόνα”. Αυτή η υπεραπλούστευση είναι παραπλανητική. Να είμαστε λοιπόν ευχαριστημένοι αν κάθε χρόνο σωζόμαστε, πότε την τελευταία αγωνιστική πότε τρεις πριν το τέλος και να το βαφτίζουμε “επίτευγμα” της ομάδας και “δικαίωση του προπονητή”. Ακόμη περιμένω να μού απαντήσει κάποιος στο ερώτημα, πώς είναι δυνατόν να δικαιώνεται ο προπονητής του Εργοτέλη επειδή ο Πανιώνιος κέρδισε τον Ατρόμητο και σωθήκαμε πέρυσι”.