Ο Θ. Καλλίνος εξηγεί στην «Π» πού οφείλεται η επιτυχής έκβαση της Μάχης Κοψά, «στο ότι εγώ αποφάσισα να σκοτωθώ πιστός, στον όρκο, και ότι τους έλεγα πριν τη Μάχη ότι θα υπηρετήσουμε την Κρήτη με τη θυσία της ζωής μας. Τι έπρεπε να κάνω; Να σηκώσω τα χέρια και να παραδοθώ ή να υποχωρήσω κι εγώ;

Αποφάσισα, πραγματικά, να σκοτωθώ, αυτό ενεθάρρυνε τους στρατιώτες κι έγινε αυτό που έγινε.» Παράλληλα, η ιδιαιτερότητα ήταν «η απόφαση του Κρητικού λαού να μείνει ελεύθερη η Κρήτη!».

Τα λάθη

Υπήρξαν, όμως, και λάθη που αν αποφεύγονταν, η Κρήτη δε θα καταλαμβανόταν ποτέ από τους Γερμανούς. «Δεν υπήρχε οργάνωση επιτελική στην άμυνα της Κρήτης», τονίζει ο ίδιος.

Αναφέρει, ακόμα, πως «η αποφασιστικότητα του κρητικού λαού ήταν τέτοια που μπορούσε να κρατηθεί, από την πείρα που έχω από τη μάχη αυτή χρειάζονταν τμήματα οργανωμένα έστω και με παλούκια, διότι ο αλεξιπτωτιστής, ο οποίος πέφτει είναι ζαλισμένος, σε ξένο έδαφος, αν υπάρχει οργανωμένο τμήμα και με παλούκια τον αφοπλίζεις.» Ο Θ. Καλλίνος κάνει ακόμα λόγο για λάθη από πλευράς γενικού στρατηγείου και γενικότερης οργάνωσης σε πανεθνικό επίπεδο.

Επίσης, το γεγονός ότι η βασιλική οικογένεια είχε φύγει όπως και η κυβέρνηση Τσουδερού έδινε την εντύπωση στο Χίτλερ ότι δεν υπήρχε περίπτωση να κρατηθεί το νησί.