«Π»: Ως φιλόλογος θεωρείτε ότι η διδασκαλία της τοπικής ιστορίας θα έπρεπε να γίνεται πιο συστηματικά στο σχολείο;
Νίκος Γιγουρτάκης: Η εμπειρία μου από διάφορες δοκιμές στο επίπεδο της σχολικής διδασκαλίας είναι πως η μελέτη της τοπικής ιστορίας συγκινεί ακόμα κι αυτούς τους μαθητές που κλασικά ονομάζουμε αδιάφορους. Θα έλεγα, με μια παράξενη αποστροφή, περισσότερο αυτούς. Ακριβώς γιατί η βιωματική επαφή με τη «δική του», την τοπική ιστορία, τους δίνει με μοναδικό τρόπο την πεποίθηση πως διαθέτει μια ξεχωριστότητα, μια δυναμική μοναδικότητα. Στη δύσκολη εφηβική ηλικία όπου η αναζήτηση ρόλων και ταυτότητας αποτελεί βασικό στοιχείο αναζήτησης, η διδασκαλία της τοπικής ιστορίας μπορεί να γίνει ένα εξαιρετικό εργαλείο κατανόησης του παρελθόντος αλλά και της μελλοντικής προοπτικής της κοινωνίας μας. Βέβαια, αποτελεί προϋπόθεση η πλούσια κατάρτιση και ενημέρωση των διδασκόντων. Το γνωστό παιδαγωγικό αξίωμα «να γνωρίζεις δέκα για να διδάξεις ένα» εδώ έχει την πλήρη εφαρμογή του.
Αναλογιστείτε, τι θα συνέβαινε αν σε κάθε σχολική μονάδα οι εκπαιδευτικοί παρότρυναν τους μαθητές τους να καταγράψουν και να μελετήσουν μνημεία λόγου, αρχιτεκτονικά κατάλοιπα, παραδοσιακές συμπεριφορές, γλωσσικά στοιχεία, χαρακτηριστικές διατροφικές συνήθειες, αντικείμενα τέχνης, να επισκεφθούν αρχαιολογικούς χώρους, μουσεία, να μελετήσουν εκδόσεις σχετικές με τον τόπο τους να μιλήσουν με ανθρώπους που διατηρούν στη μνήμη τους αξιόλογα γεγονότα! Καθένας από ʽμας μπορεί να φανταστεί τί τεράστιος πλούτος θα προέκυπτε στο νου και στη συνείδηση των μαθητών μας. Θα τους εφοδίαζε με μια αναντικατάστατη δεξαμενή πολιτισμού, που είναι γύρω μας, ορατή και «αναγνώσιμη» αν εμείς ξέρουμε πώς να την προσφέρουμε στα παιδιά μας.
«Π»: Υπάρχει προγραμματισμός για τις επόμενες δραστηριότητες του Εργαστηρίου;
Νίκος Γιγουρτάκης: Κλείνοντας αυτόν τον κύκλο θα εστιαστούμε για την επόμενη περίοδο στη μελέτη συγκεκριμένων ζητημάτων της Τοπικής Ιστορίας με μια παράλληλη προσπάθεια να συνοψιστούν οι εμπειρίες από τη λειτουργία του Εργαστηρίου σε έκδοση.

