Ερώτηση: Πόσο χρήσιμη είναι η αποκάλυψη των πραγματικών ιστορικών γεγονότων εκείνης της εποχής;

Απάντηση: Πολύ. Σε μια σύγχρονη δημοκρατική πολιτεία οι πολίτες θέλουν, δικαιούνται και πρέπει να ξέρουν την αλήθεια. Η πραγματική ιστορία διδάσκει. Τα παθήματα του παρελθόντος γίνονται μαθήματα, αρκεί να τα γνωρίζουν άρχοντες και λαός. Ο ενημερωμένος σωστά πολίτης είναι δύσκολο να παρασυρθεί από την παραπληροφόρηση και την προπαγάνδα και μπορεί να κρίνει και νʼ αποφασίζει ορθά για ό,τι τον αφορά και να μην αφήνει άλλους νʼ αποφασίζουν για λογαριασμό του. Η ιστορία, λένε, επαναλαμβάνεται είτε ως φάρσα είτε ως τραγωδία. Μόνο που ενίοτε η φάρσα εξελίσσεται σε τραγωδία, γιατί του ενός η μωρία, γίνεται των πολλών η τιμωρία. Μια κοινωνία που θέλει να προκόψει, οφείλει να διδάσκεται από την ιστορία και να μην επαναλαμβάνει τα λάθη του παρελθόντος. Δεν πρέπει να ανέχεται να την κυβερνούν άσχετα και ανίκανα πρόσωπα. Δε μπορεί να διορίζονται εκάστοτε «τα δικά μας παιδιά» σε θέσεις-κλειδιά. Δε μπορεί να γίνεται χωρίς άλλο ο αφισοκολλητής βουλευτής, ο προπονητής ευρωβουλευτής, ο φαρμακοποιός υπουργός Δικαιοσύνης και ο μηχανικός υπουργός Υγείας και πάει λέγοντας, επειδή το μοναδικό τους προσόν είναι η αφοσίωσή τους στο κόμμα. Κάθε λειτουργία, κάθε εξουσία απαιτεί συγκεκριμένες ειδικές γνώσεις. Δεν κάνουν όλοι για όλα. Και δεν φτάνει ούτε η αφοσίωση, ούτε η εντιμότητα για την κατάκτηση μιας δημόσιας θέσης. Δυστυχώς όμως, η σημερινή ελληνική πραγματικότητα δεν απέχει από εκείνη του 1821. ακόμα και σήμερα εξακολουθούν να διορίζονται ράφτες υπουργοί και ναύτες στρατηγοί! Μια κοινωνία όμως με τέτοια νοοτροπία και δομή δεν έχει μέλλον. Θα χρειαστεί ίσως οι Έλληνες να δημιουργήσουμε ένα νέο ʼ21, μια νέα εθνική παλιγγενεσία, για να ξεφύγουμε από την μιζέρια και τη διαφθορά και να θεμελιώσουμε ένα πραγματικό κράτος δικαίου, στο επίκεντρο του οποίου θα είναι κάθε ικανός πολίτης, ανεξαρτήτως ταυτότητας. Αυτό όμως, προϋποθέτει γνώση της πραγματικής ιστορίας, δίκη και καταδίκη της άδικης πραγματικότητας.