Ερώτηση: Θα μας δώσετε μερικά παραδείγματα ψεμάτων, υποκρισιών ή διαστρεβλώσεων απʼ αυτά που αποκαλύπτετε στο βιβλίο σας;

Απάντηση: Απρίλιος του 1822. Ο Δράμαλης ετοιμάζεται να εισβάλει στην Πελοπόννησο. Η κυβέρνηση Κουντουριώτη παίρνει έναν καλόγερο από την Ύδρα, τον ονομάζει Ταξίαρχο και τον διορίζει φρούραρχο στην Ακροκόρινθο, για να σταματήσει την παρέλαση του Δράμαλη. Δεν διορίζεται ούτε ο Κολοκοτρώνης, ούτε ο Νικηταράς, ούτε ο Μαυρομιχάλης ή κάποιος άλλος από τους έμπειρους οπλαρχηγούς του Μοριά, αλλά ο άκαπνος, άσχετος καλόγερος, ο κολλητός του Κουντουριώτη. Μόλις τα φουσάτα του Δράμαλη έφθασαν στον Ισθμό, ο γενναίος Ταξίαρχος το ʽβαλε στα πόδια και το φρούριο παραδόθηκε αμαχητί.

Μάιος του 1822. Κόρινθος. Ένας πρωτοετής φοιτητής ιατρικής της Πίζας, ο θλιβερός Φαναριώτης Μαυροκορδάτος, που τότε είναι δυστυχώς πρωθυπουργός της επαναστατημένης Ελλάδας, αυτοδιορίζεται αρχιστράτηγος, με απεριόριστες δικτατορικές εξουσίες. Ντύνεται με ευρωπαϊκή στολή στρατηγού, ζώνεται χρυσό σπαθί και καβάλα σε αραβικό άλογο, ο γελοίος, άσχετος και άκαπνος «στρατάρχης» οδηγεί στο θάνατο Έλληνες και Φιλέλληνες, στην πανωλεθρία του Πέτα, έξω από την Άρτα.

Αύγουστος 1822. Ερμιόνη Αργολίδας. Μόλις καταστράφηκε η κραταιά στρατιά του Δράμαλη στα Δερβενάκια από τον Κολοκοτρώνη και τον Νικηταρά, η κυβέρνηση των δειλών, που κρυβόταν μέσα στα υδραίικα πλοία όσο κρατούσαν οι μάχες, βγήκε στην Ερμιόνη και με επίσημο ψήφισμα ανακήρυξε «άξιους της ευγνωμοσύνης του Έθνους» τους Μαυροκορδάτο, Κωλέτη, Νέγρη και τους άλλους μοιραίους δειλούς λιποτάκτες. Λέξη βέβαια δε γίνεται στο ψήφισμα για τον Κολοκοτρώνη, τον Νικηταρά, τον Υψηλάντη και τους άλλους πρωταγωνιστές της καταστροφής του Δράμαλη. Καταλαβαίνετε, φαντάζομαι τώρα πώς γράφεται η ιστορία. Τρία χρόνια αργότερα, το 1825, ο Κολοκοτρώνης και οι σημαντικότεροι οπλαρχηγοί του Μοριά είναι φυλακισμένοι στην Ύδρα. Ο Ιμπραήμ αλωνίζει και καίει την Πελοπόννησο. Ο κυρ-Γιώργης Κουντουριώτης διορίζει αρχιστράτηγο όλων των κατά ξηρά δυνάμεων, για νʼ αντιμετωπίσει τον Ιμπραήμ, τον πλοίαρχο και κουμπάρο του Κυριάκο Σκούρτη και αντιστράτηγο κάποιον ονόματι Μποταΐτη, μέχρι τότε ράφτη του Βεκίρ πασά της Κωνσταντινούπολης. Αποτέλεσμα ήταν πενήντα χιλιάδες θύματα της εισβολής του Ιμπραήμ και μερικές ακόμα χιλιάδες αιχμάλωτοι, γυναίκες και παιδιά, που πουλήθηκαν σκλάβοι στην Αίγυπτο. Δοξάστε τους κουμπάρους και τους ημετέρους.

Και ένα τελευταίο παράδειγμα συναλλαγής, σκοπιμότητας, δουλικότητας από τα δεκάδες που θα βρείτε μέσα στο βιβλίο: Ο μεγαλύτερος δρόμος της πρωτεύουσας του κράτους φέρει το όνομα της πάλαι ποτέ βασίλισσας Σοφίας, αδελφής του Γερμανού αυτοκράτορα Κάιζερ, η οποία δεν είχε να κάνει τίποτα με την ιστορία αυτού του τόπου. Και όμως, για τους δουλικούς ονοματοθέτες, δεν υπήρχε ούτε Σωκράτης, ούτε Πλάτωνας, ούτε Αριστοτέλης, ούτε Κολοκοτρώνης, το όνομα του οποίου να δοθεί σʼ αυτόν ή σε κάποιον άλλο μεγάλο δρόμο της Αθήνας. Το άκρον άωτον του αυτοεξευτελισμού, της απόλυτης δουλικότητας στους ισχυρούς της ημέρας. Και σʼ αυτό μας έχουν ξεπεράσει οι Τούρκοι, που ό,τι μεγάλο και σημαντικό υπάρχει στη χώρα τους, έχει το όνομα του Κεμάλ Μουσταφά.