Πώς διακινούνταν τα νέα της Αντίστασης;
«Τα δελτία, τα έγραφαν με πολύ μεγάλες προφυλάξεις. Είναι γνωστό, το γράφω και στο βιβλίο, ότι είχαν ραδιόφωνα και κάποια λιγόλογα σημειώματα των Άγγλων, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν τον ασύρματο. Αυτά κυκλοφορούσαν στον πάνω Μυλοπόταμο κι επειδή συνεργάζονται με τον κάτω, έφταναν μέχρι εκεί. Γράφονταν ακόμα και σε τσιγαρόχαρτο, για να βγάλουν πολλά αντίγραφα, τα οποία διέδιδαν σε κάποιους ανθρώπους, χωριά και κάποιος αναλάμβανε να τα αντιγράψει και να τα προχωρήσει παραπέρα. Έτσι κυκλοφορούσαν οι ειδήσεις, όχι μόνο στα Ανώγεια. Στο Ρέθυμνο, υπήρχε, μάλιστα, μια κοπέλα, η οποία πολυγραφούσε μέσα στη νομαρχία τέτοια κείμενα, τα οποία της έδινε ο Τσιφάκης, ο οποίος στο αρχείο του αναφέρει ποιες εφημερίδες έβγαιναν στο Ρέθυμνο. Μεταξύ αυτών, λέει και την Ελευθερία, την οποία «εξέδιδε» ο Νικόλαος Σταυρακάκης, χειρόγραφα, ήταν, βέβαια, όχι εφημερίδα. Οι αντάρτες, οι οποίοι διακινούσαν την εφημερίδα και τα δελτία ειδήσεων ήταν ο Ιωάννης Σταύρου Μανουράς, ο Ελευθέριος Αναστασίου Σταυρακάκης και ο Εμμανουήλ Γεωργίου Χαιρέτης ή Δαμιανός, αυτοί ήταν τακτικοί, αναπληρωματικοί ήταν ο Αναστάσιος Νικολάου Ξυλούρης, Ελευθέριος ή Εμμανουήλ Σκουλάς ή Κανανολευτέρης, Εμμανουήλ Βιτώρος, Ιωάννης Γεωργίου Βιτώρος, Κωνσταντίνος Ιωάννου Πασπαράκης ή Πετρόκωστας και Κωνσταντίνος Γεωργίου Δραμουντάνης. Ήταν οργανωμένοι στην αντίσταση και για να διακινούσαν αυτό το υλικό από τα Ανώγεια ως το Ρέθυμνο συζητάμε για δυο ή τρεις ημέρες οδοιπορικά. Δεν μπορούσες εύκολα να πας και να γυρίσεις, έμεναν σε κάποιους σταθμούς, σπίτια οργανωμένων και συνέχιζαν το δρόμο κανονικά».

