Όταν ερευνήσατε βαθύτερα και είχατε συνολική εικόνα για το τι συνέβη τότε, απογοητευτήκατε;

«Όχι, όποιος αρχίσει να μελετά πραγματικά και να διαβάζει την εθνική αντίσταση στην Κρήτη, θα βρει πράγματα, τα οποία δείχνουν ένα μεγαλείο. Ανθρώπους, αμόρφωτους, απαίδευτους, οι οποίοι έβλεπες ότι έδιναν προσφορά ζωής. Έχω καταγράψει πολλά τέτοια περιστατικά. Το Φεβρουάριο του 1944 είχε γίνει μεγάλο μπλόκο στα Ανώγεια και εκτελέστηκε ο Στεφανογιάννης, ο αρχηγός της ομάδας. Τότε, ο Νικόλαος Σταυρακάκης δεν μπορούσε να διαφύγει και θυμήθηκε ότι κάπου υπήρχε ένα πηγάδι και σκεπτόταν στην απελπισία του μέσα ότι μπορούσε να πάει να κρυφτεί εκεί. Όταν άνοιξε το πηγάδι να μπει μέσα, ένας νεαρός, Ξυλούρης (Μπαμπακιός), είχε περάσει στα τοιχώματα του πηγαδιού και καθόταν πάνω. Μόλις τον ξεσκέπαστε τον γνώρισε και του είπε «Νικολή, περίμενε να βγω να μπεις εσύ». Μπορούσαν να τον πιάσουν, να τον σκοτώσουν, αλλά τον έβαλε μέσα. Ήταν πιο νέος, ο Σταυρακάκης είχε την αναγνώριση και οι άνθρωποι προσφέρονταν. Όλοι οι άνθρωποι πήγαν μόνοι τους, ανιδιοτελώς, δεν σκέφτηκαν ποτέ τίποτα. Μαζεύτηκαν αμέσως μετά τη Μάχη της Κρήτης, όπου είχε πολύ μεγάλη συμμετοχή η Ανωγειανή ομάδα, με τρεις ομάδες που είχαν κάνει, το Στεφανογιάννη, Σταυρακάκη και Σμπώκο και κατέβηκαν με τον Τζιφάκι και Κατσιράκη και πολέμησαν. Οι δύο τελευταίοι ήταν από τους λίγους ικανούς αξιωματικούς που είχαμε και τους αναφέρω συνέχεια. Μετά τη Μάχη της Κρήτης όλοι σκέφτηκαν ένα πράγμα, πώς θα κάνουν αντίσταση. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκαν ήταν να διώξουν τα όπλα και όσους ξένους υπήρχαν στα βουνά. Έτσι ξεκίνησε η αντίσταση, οργανωθήκανε σιγά- σιγά και οι πρώτοι, οι οποίοι έκαναν οργάνωση με πρακτικά, με έγγραφα ήταν οι Ανωγειανοί. Το πρώτο πρακτικό που υπογράφτηκε ήταν στις 15 Αυγούστου 1941 και ιδρύθηκε η Επιτροπή Εθνικής Απελευθερωτικής Δράσης. Ήταν επιτροπή με πρώτο το Στεφανογιάννη. Είχε ένα πολύ μεγάλο πλεονέκτημα, ναι μεν ήταν πρόεδρος αλλά αναγνωρίστηκε από την κοινή συνείδηση, τον κόσμο το πολύ, ως αρχηγός. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό για τον ίδιο γιατί αργότερα ο Χριστομιχάλης έγινε αρχηγός, μετά το θάνατό του από τους Άγγλους. Πολύ αργότερα τον αναγνώρισε η επιτροπή»..