«Π»: Ποτέ δε σκεφτήκατε να κάνετε τέχνη για την τέχνη;

Χρήστος Λεοντής: Όχι. Δεν με ενδιέφερε. Εγώ σπούδασα για να φτιάχνω τραγούδια. Αυτό ήταν μια συνειδητή επιλογή. Δε μʼ ενδιέφερε να κάνω μουσική δωματίου ή μια όπερα. Επέλεξα να κάνω τραγούδια στην ευρύτερη παρουσίαση, να συμπράξω με ουσιαστικό λόγο, ίσως έχοντας υπόψη μου ότι στην αρχαιότητα -που τη θαυμάζω πάρα πολύ- ο λόγος και η μουσική ήταν ένα πράγμα. Θέλω λοιπόν να δημιουργήσω σήμερα μια ατμόσφαιρα παρόμοια εκείνης. Δε μʼ ενδιαφέρει μόνο η τέρψη, αλλά και ο στοχασμός και η φιλοσοφική τοποθέτηση της μουσικής μου στη σημερινή κοινωνία. Η απόλυτη μουσική καμιά φορά σε κάνει να ονειροβατείς και δεν έχει συγκεκριμένους στόχους. Εμένα μʼ ενδιαφέρει να έχει συγκεκριμένους στόχους αυτό που κάνεις. Να ξέρεις καταρχάς εσύ γιατί το κάνεις, σε ποιους απευθύνεσαι, τι θέλεις να βγάλεις απʼ αυτούς. Το ίδιο φαντάζομαι έκαναν και ο Ευριπίδης και ο Αριστοφάνης. Ήταν πολιτικό θέατρο στην ουσία. Γιατί τους ενδιέφερε ο συμπολίτης τους και ο τρόπος επικοινωνίας, η συμπεριφορά τους σʼ ένα κοινωνικό σύνολο. Αυτός είναι κι εμένα ο στόχος μου, είναι η τοποθέτησή μου.