«Το ντοκιμαντέρ ξεκίνησε να γίνει- γιατί και τα χρήματα, οι πόροι δεν ήταν αρκετοί, κάθε άλλο θα έλεγα- ένα μικρό, εικοσάλεπτο ντοκιμαντέρ, όπου θα μιλούσαν κάποιοι συνάδελφοι και φίλοι του για αυτόν σε μια εκδήλωση που θα γινόταν στο Πανεπιστήμιο για τη μνήμη του. Τελικά, επειδή εγώ τον ήξερα αρκετά το Φρίξο, θέλησα να κάνω κάτι παραπάνω από τη στιγμή που ασχολήθηκα με αυτό. Έτσι, με την προσφορά πολλών συντελεστών κάναμε περίπου μία ώρα και τρία λεπτά, ένα αρκετά μεγάλο ντοκιμαντέρ, όπου ουσιαστικά παρακολουθούμε το έργο και το βίο του από την Ανατολή Λασιθίου ως παιδί. Ήταν ένα παιδί θαύμα, 8 χρονών και είχε ζωγραφίσει με εξαιρετικό τρόπο όλους τους κατοίκους, γέρους και γριές του χωριού, είχε φτιάξει μια πινακοθήκη αυτών των ανθρώπων και αυτής της εποχής. Παρακολουθούμε τη ζωή του, πώς μεγάλωσε και πώς πήγε στη σχολή καλών τεχνών, όπου τον δέχτηκαν ως εξαιρετικό ταλέντο, αργότερα στη Γερμανία, όπου ήταν καθηγητής στο λύκειο και από κει ήδη οι μαθητές του τον είχαν εκλέξει δάσκαλο εμπιστοσύνης γιατί ήταν πολύ κοντά σε αυτούς, του εμπιστεύονταν τα πάντα, μετά στο Πανεπιστήμιο που ακολούθησε αυτή η πορεία του αλλά συγχρόνως και το καλλιτεχνικό του έργο, είτε ως ζωγράφος είτε ως γλύπτης. Μιλούν άνθρωποι που τον γνώρισαν από την παιδική του ηλικία μέχρι σήμερα, συνάδελφοί του στο Πανεπιστήμιο που δείχνουν πόσο διαφορετικός ήταν και πως ποτέ δεν υπέταξε τον καλλιτέχνη και το ελεύθερο πνεύμα που ήταν κάτω από το ένδυμα του δημοσίου υπαλλήλου ή τις υποχρεώσεις του, μιλούν φοιτητές του που ουσιαστικά και πραγματικά τον λάτρεψαν και βλέπουμε και κάποιες στιγμές μαζί τους από ταξίδια στην Κωνσταντινούπολη και άλλα εκπαιδευτικά που είχαν μαζί. Μιλούν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, συνάδελφοι, φοιτητές του, συγχωριανοί του παλιοί, φίλοι, η οικογένειά του, η γυναίκα του, η αδελφή του και βλέπουμε και τη μητέρα του για λίγο στο χωριό Ανατολή. Όλοι αυτοί, ουσιαστικά, προσπάθησαν να συστήσουν μια παρουσία, που τόσο μας λείπει του Φρίξου αλλά τελικά αυτό που κυριαρχεί μέσα από αυτό το ντοκιμαντέρ είναι το κενό του και η απουσία του. Προσπαθήσαμε να δώσουμε μια παρουσία αλλά αυτό που ανασυστήσαμε τελικά είναι η απουσία του.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον πρόεδρο του Παιδαγωγικού τμήματος, κ. Τζανάκη, τον Τηλέμαχο Μουδατσάκι και κ. Πυργιωτάκη καθώς και συγχωριανούς του από το χωριό. Ο Φρίξος έφυγε ξαφνικά, όπως φεύγουν πάντα αυτοί που έχεις ανάγκη. Φέρω στο ντοκιμαντέρ με κάποιο τρόπο και έναν αποχαιρετισμό όλων αυτών των ανθρώπων και του χωριού, έναν αποχαιρετισμό που δεν πρόλαβαν να του κάνουν όπως θα ήθελαν.»