Όπως υπογραμμίζει ο κ. Δασκαλάκης το βασικό είναι να συνειδητοποιήσει ο έγκλειστος ότι θέλει να ζήσει. «Στη διάρκεια αυτών των ετών έχουμε δει να γίνονται «μικρά θαύματα», δηλαδή κρατούμενους να πηγαίνουν πολύ καλά. Αυτό μας δίνει κουράγιο να συνεχίσουμε το έργο μας».

Ο κ. Δασκαλάκης και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας πολλές φορές γίνονται για τους κρατούμενους «ο πατέρας, ο αδερφός, η φίλη». «Έχει συμβεί να προσκολλούνται πάνω μας γιατί μπορεί σε μας να βρουν τον πατέρα ή τον αδερφό που δεν έχουν. Νιώθουν οικεία κοντά μας. Πάντα όμως φροντίζουμε να υπάρχει μία απόσταση, ένα όριο γιατί έτσι είναι οι κανόνες του προγράμματος. Πολλές φορές αντιμετωπίζονται επίσης ως ο προσωπικός εξομολογητής και ψυχαναλυτής των κρατουμένων που συμμετέχουν στην ομάδα. «Ξέρετε όμως ότι διατηρούμε με θρησκευτική ευλάβεια το απόρρητο». Όπως ανέφερε οι μοναδικές περιπτώσεις που μπορεί να «σπάσει» αυτό είναι όταν κινδυνεύει η ζωή κάποιου.