Λίγο πριν ξεκινήσουν για το ταξίδι τους σκεπτόμενοι τους κινδύνους που μπορεί να συναντήσουν στη διαδρομή, και οι δύο ανέφεραν την ανησυχία τους για τις καιρικές συνθήκες ή για αρρώστιες. Όμως για δυόμισι χρόνια κανείς από τους δύο δεν αρρώστησε και σε καμία περίπτωση δεν κινδύνευσαν από ανθρώπους που συνάντησαν στο δρόμο τους. Μοναδικό πρόβλημα ήταν η προσαρμογή σε διαφορετικές συνθήκες και διαφορετικούς τύπους κυκλοφορίας σε κάθε χώρα, σύμφωνα με την Ειρήνη.
Όταν έφθαναν σε διάφορα μέρη τις περισσότερες φορές φιλοξενούνταν σε σπίτια και ναούς, άλλοτε έμεναν στη σκηνή τους, ενώ στις πόλεις έμεναν σε ξενοδοχείο. Και οι δύο εντυπωσιάστηκαν από τη φιλοξενία των ανθρώπων στις μουσουλμανικές χώρες.
Εύλογο είναι νʼ αναρωτηθεί κανείς πόσα χρήματα ξόδεψαν για να κάνουν πραγματικότητα το όνειρό τους. Η απάντηση έρχεται από την Ειρήνη, η οποία λέει ότι το ταξίδι κόστισε το μισό απʼ όσα χρήματα θα δαπανούσαν μένοντας δυόμισι χρόνια στην Ελλάδα! Πάντως, στην Αυστραλία χρειάστηκε να εργαστούν. Εκεί η Ειρήνη Κοκκινάκη δίδαξε κόσμημα σε δύο τμήματα ενηλίκων, καθώς η ίδια σχεδιάζει και κατασκευάζει κοσμήματα. Επίσης, της δόθηκε η ευκαιρία να εξελίξει τη δουλειά της και να πάρει πολλά υλικά.
Τα δυόμισι χρόνια της περιπλάνησής τους οι δύο ποδηλάτες ούτε μια στιγμή δε σκέφτηκαν να γυρίσουν πίσω, αφήνοντας στη μέση το ταξίδι τους. Ωστόσο, ο Fabian Quiblier τονίζει «Στην Ασία αρχίσαμε να αισθανόμαστε ότι πρέπει να σταματήσουμε. Ήμαστε συνεχώς στο ποδήλατο και βλέπαμε ωραία πράγματα, όμως θέλαμε να ξεκουραστούμε. Όχι να διακόψουμε το ταξίδι αλλά να ξεκουραστούμε για λίγο. Το ίδιο έγινε και στην Αυστραλία. Γιʼ αυτό μείναμε έξι μήνες στην Αυστραλία και μετά γυρίσαμε στην Ασία πιο δυνατοί». Μετά την Αυστραλία ταξίδεψαν στη Σιγκαπούρη, τη Μαλαισία και την Ταϊλάνδη. Στη συνέχεια άφησαν τα ποδήλατά τους και έφυγαν για ένα μήνα στην Κίνα, για να επιστρέψουν στην Ταϊλάνδη και από εκεί με αεροπλάνο πήγαν στο Κατάρ και από εκεί στη Γαλλία, απʼ όπου ουσιαστικά άρχισε ο δρόμος της επιστροφής στην Ελλάδα και πάλι με τα ποδήλατα.
Το ταξίδι από τη Γαλλία στην Ελβετία ήταν ίσως το πιο δύσκολο. «Ήμαστε πάρα πολύ κουρασμένοι και έκανε πολύ κρύο. Για δύο χρόνια ήμαστε μακριά από τα σπίτια μας και όταν βρεθήκαμε λίγα χιλιόμετρα από το σπίτι μου στην Ελβετία νιώσαμε τεράστια κούραση, ίσως όλη την κούραση του ταξιδιού» λέει ο Fabian.
Μετά από την περιπέτεια των δυόμισι χρόνων η Ειρήνη Κοκκινάκη λέει ότι σʼ όλο αυτό το διάστημα κάποιες φορές και κυρίως όταν ήταν πολύ κουρασμένη, ένιωθε έντονη την έλλειψη της οικογένειάς της. «Η μεγαλύτερη ανησυχία που είχα ήταν μην πάθει κάτι κάποιος δικός μου και ειδικά η γιαγιά ή ο παππούς μου. Αυτό ήταν. Ήθελα να είναι όλοι καλά» αναφέρει η ίδια. «Μου έλειψαν και αστεία πράγματα. Κάποιες φορές σκεφτόμουν πώς μυρίζει ο γύρος στα Λιοντάρια… Δεν είναι ότι σου λείπει ακριβώς. Σκέφτεσαι πράγματα της καθημερινότητάς σου, πράγματα που θεωρούσες απλά και έρχονται όταν είσαι στη σκηνή σου και ζεσταίνεσαι».

