Στη διάρκεια του ταξιδιού συνέλεξαν πολλές εμπειρίες και στην ερώτηση πια ήταν η πιο συγκλονιστική απαντούν ταυτόχρονα: «Η επαφή με τους ανθρώπους». Ο Fabian λέει ότι εντυπωσιάστηκε από την πνευματικότητα των ανθρώπων στην Ινδία, αλλά και από τους ανθρώπους στο Ιράν και το Αραράτ. Η άφιξη στο Αραράτ ήταν από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές για την Ειρήνη, η οποία λέει «Μια μέρα πριν φύγω είχαμε πάει σε μια παραλία και σκέφτηκα τι θέλω να δω πρώτα. Μου ήρθε στο μυαλό το Αραράτ. Σκέφτηκα ότι όταν φθάσω εκεί μπορώ να συνεχίσω το ταξίδι».
Στην Αυστραλία όπου έμειναν για έξι μήνες ασχολήθηκαν τα τοπικά μέσα ενημέρωσης μαζί τους και μάλιστα πραγματοποίησαν μια έκθεση υπό την αιγίδα της αυστραλιανής κυβέρνησης. Έτσι, η προσπάθειά τους έγινε ευρύτερα γνωστή.
Όμως σε χώρες όπως το Ιράν και το Πακιστάν οι άνθρωποι που τους συναντούσαν ξαφνιάζονταν από τους δύο νέους ανθρώπους που ξεκίνησαν από τόπο μακρινό γιʼ αυτούς και έφθασαν στην περιοχή τους με τα ποδήλατα.
Όπου κι αν βρέθηκαν είδαν ανθρώπους να τους υποδέχονται με χαρά και, όπως αναφέρει η Ειρήνη Κοκκινάκη, τις περισσότερες φορές ήταν προστατευτικοί απέναντί τους, γιατί σέβονταν την προσπάθειά τους. Σχετικά μʼ αυτό ο Fabian Quiblier λέει ότι άνθρωποι που μοχθούν για να ζήσουν, που δουλεύουν με τα χέρια τους τη γη, τους έλεγαν πόσο μακρινό και ξένο φάνταζε στα μάτια τους το εγχείρημά τους.

