Το αντικείμενο του διαγωνισμού σε σχέση με το συγκεκριμένο κομμάτι του λιμανιού του Χάνδακα, είναι ένα από τα λίγα μέρη, αν όχι το μοναδικό όπου αναγνωρίζεται η Παλιά Πόλη και η σχέση της με τα τείχη που τη σχημάτιζαν. Το εναπομείναν τμήμα των νεότερων Νεωρίων, η ενετική δεξαμενή Ζάνε, και η αποθήκη άλατος, στη μεριά της προκυμαίας ακόμα και στην κατάσταση που βρίσκονται, ερείπια κενά λειτουργίας, έχουν ακόμα τη δυνατότητα να παραπέμπουν στην πρωταρχική τοπογραφία του λιμανιού. Γιʼ αυτό και ο διαγωνισμός για την αποκατάσταση και επαναχρήση τους έχει ιδιαίτερη αξία όχι μόνο για το Ηράκλειο, αλλά και για τον ευρύτερο Ελλαδικό χώρο, καθώς διαπραγματεύεται την διαχείριση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και την ανάδειξη της.

Οι μελετητές υπογραμμίζουν με νόημα ότι όταν αναφέρονται στα κτήρια ως πολιτιστική κληφονομιά, δεν τα εννοούν ως αντικείμενα, ως κτισμένες εικόνες μιας παρελθούσας εποχής, - που αντίκεινται έξω από εμάς- αλλά ως χώρο που βιώνεται και ως εκ τούτου μετουσιώνεται σε χρόνο που μας περιβάλλει εμάς και τις πράξεις μας. Η σχέση μας με αυτή την κληρονομιά όσον αφορά στα κτήρια δεν απόκειται στη νοσταλγική αναπαραγωγή αρχιτεκτονικών λεπτομερειών που κάποτε κάπου απάντησαν σωστά σε κάποιο ερώτημα κατασκευής, προστασίας, ή εννοιολογικής προβολής. Ούτε ασφαλώς η σχέση μας συνίσταται στη διατήρηση και συντήρηση οποιουδήποτε ιστορικού κατάλοιπου, αποτέλεσμα μιας αλόγιστης θεοποίησης οτιδήποτε παρελθόντος. Αντίθετα θεωρούμε ότι το παλιό, ακόμα και χωρίς λειτουργία, ή και ως ερείπιο δεν έχει παύσει να υπάρχει ούτε έχει βγει από το χρόνο στον οποίο εμφανίζεται ως ερείπιο, Απλά υφίσταται σε μια άλλη φάση της ύπαρξης του….

Μέσα στα πλαίσια αυτά, και ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε την έννοια της επανάχρησης, αποκλίνει από τα καθιερωμένα. Η επαναχρήση δεν συνιστά «δεύτερο χέρι» αλλά είναι αποτέλεσμα μιας επέμβασης που προσφέρει μια νέα οπτική μιας παλιάς τοπογραφίας . Το παλιό κτίσμα συνεχίζει να υπάρχει όχι όμως ως κτήριο αλλά ως τοπογραφία ως οικόπεδο αυτή τη φορά για το πρόγραμμα που έρχεται να εγκατασταθεί . Το παλιό ως μνημείο συνεχίζει τη ζωή του ως πηγή γνώσης ως ανάμνηση μιας προηγούμενης πρωταρχικής σχέσης με τον κόσμο στην περίπτωση μας με τη θάλασσα και το λιμάνι.