«Στο Νεώριο»- αναφέρει η μελέτη- «κατασκευάζονταν ή επισκευάζονταν τα πλοία από τον καιρό των Βενετών, του 16ου αιώνα . Βρίσκεται στην άκρη της γης άκρη – άκρη και λοξό, σαν να ήθελε να γλιστρήσει στη θάλασσα και αυτό σαν τα καράβια που φιλοξενούσε. Ψηλοτάβανο, θυμάται ακόμα τα μέτρα των καταρτιών, τα ύψη έως τα ψηλότερα ξάρτια που κάλυψε η καμπύλη του, σαν πανί που φουσκώνει η μπουκαδούρα.
Η αποθήκη άλατος, για το αλάτι που έρχεται και αυτό από τη θάλασσα και είναι τόσο σημαντικό για τη ζωή των ναυτικών, όχι μόνο για τη νοστιμιά αλλά και για την συντήρηση των τροφών και τη διατήρηση της υγείας στην ξηρά και τα ταξίδια . Και αυτός ο χώρος ψηλός και με παράθυρα μακρόστενα για να πάρει ό,τι μπορεί από τον ήλιο που το αποφεύγει όλη την ημέρα που όμως τον χρειάζεται για να κρατάει στεγνό το αλάτι.
Η δεξαμενή νερού, σκοτεινή εκτός από τις δέσμες φωτός που ακολουθούν τη βροχή, από τις τρύπες στο ταβάνι, και στιβαρή μιας και προστατεύει το θησαυρό του γλυκού νερού.

