Η οικογένεια του Νίκου Κλάδη, έχει δυο γιους, μόνο που ο ένας είναι... τετράποδος. Πριν 8 χρόνια, τον βρήκαν μισοπεθαμένο δίπλα στα σκουπίδια. Τον φρόντισαν και τον ονόμασαν Αρη. Σήμερα ο Αρης, κυκλοφορεί ελεύθερος και ωραίος, είναι δεινός περιπατητής και η ειδικότητά του είναι να ανακαλύπτει συνεχώς μέσα στην πόλη νέες διαδρομές, για την καθημερινή βόλτα του. Αυτή είναι η ιστορία του, όπως μας την γράφει ο Νίκος Κλάδης.

“Από οκταετίας συγκατοικούμε με τον Άρη, έναν υγιέστατο, ζωηρό και δραστήριο σκύλο. Είναι ο δεύτερος γυιός μας. Τον βρήκαμε ημιθανή δίπλα σε σκουπιδοτενεκέ. Η ιατρική γνωμάτευση ήταν "επίβίωση το πολύ 20 μέρες. Κυκλοφορεί ελεύθερος και ωραίος, συνεργαζόμενος και συμμετέχων στη λειτουργία του σπιτιού, με εκπληκτικό τρόπο. Του αρέσουν η καθαριότητα, η φροντίδα και η περιποίηση. "Ψοφάει" για χάδια και παινέματα.

Αρέσκεται στα παιχνίδια και τους περιπάτους (2,5 ως 4 ώρες καθημερινά και με όλους τους καιρούς. Ανακαλύπτει και ανιχνεύει, συνεχώς, πολλές νέες διαδρομές.

Απολαμβάνει το φαγητό του, μαγειρευτό, και τις λιχουδιές του (μήλα, καρότα, φασολάκια, αχλάδια, φρέσκους ξηρούς καρπούς, παξιμάδια κ,α,).

Αλί και τρισαλί δε όποιον επιχειρήσει να μας βλάψει, έστω και αστειευόμενος. Δείχνει αμέσως τα δόντια του και απειλεί. Μην επιχειρήσεις να του πάρεις το φαγητό του ή κάποιο από τα παιχνίδια του. Γίνεται έξαλλος και απειλητικός.

Οταν τον καλούμε για μπάνιο "εξαφανίζεται" κάτω από καρέκλα ή τραπέζι. Στη θάλασσα, όμως μπαίνει μόνος του, κυνηγώντας πουλιά.Τα κυνηγά και όπου αλλού τα ακούσει ή τα δεί.

Είναι ιδιαίτερα ευγενικός και αβρός με τις θηλυκές, αλλά γίνεται φορτικός όταν "μυρίζουν". Με τους άρρενες δεν θέλει πολλά-πολλά κρατώντας τους σε απόσταση. Δεν επιτίθεται, εκτός αν προκληθεί.

Είναι απολαυστικός στον ύπνο του, όταν "παραμιλάει" και "τρέχει" η "αμύνεται". Οπως και όταν του κρύβουμε το παιχνίδι του και δεν το βρίσκει, οπότε εκνευρίζεται και μας "βρίζει".

Προσέχει ιδιαίτερα και δεν μας έχει κάνει ζημιές.

Φοβηθήκαμε κάποια στιγμή που είχε πυρετό και αιμοράγησε. Δεν ήταν, όμως, κάτι σημαντικό.

Τον Αρη μας δεν τον αλλάζουμε με τίποτα, γιατί τον "μεγαλώσαμε" και μας το ανταποδίδει. Αλλά και γιατί μας δίδαξε την ανιδιοτελή αγάπη, την κατανόηση, την συγχώρηση, την υπομονή, την ανοχή, την φροντίδα. Μας συνειδητοποίησε τη συνέργεια μας με την υπόλοιπη φύση (όλα τα πλάσματα της πανίδας και της χλωρίδας).

Μάλλον δεν υπάρξει αντικαταστάτης του όταν μας αποχαιρετήσει.

Αυτό είναι το παιδί μας, ο Αρης”.