ʽʼΗ ζωή με απορρόφησε-είχε πει σε παλαιότερη συνέντευξη Τύπου-όπως όλους τους ανθρώπους. Ο δρόμος, για να το πω διαφορετικά. Μωρό ακόμα, έβλεπα ότι υπήρχε μια πόρτα, κι από κει μπαινόβγαιναν πολλοί. Έτσι μια μέρα την πέρασα κι εγώ αυτή την πόρτα, και ξέρεις πού έφτασα; Στα τείχη της πόλεως, εκεί όπου τελειώνει το Ηράκλειο… Οι γονείς μου είχαν βέβαια πεθάνει από την αγωνία τους, μʼ έψαχναν σαν τρελοί, μέχρι που βάλανε έναν ντελάλη να φωνάζει με την ντουντούκα: «Χάσαμε ένα παιδί! Χάσαμε ένα παιδί!». Όταν με βρήκαν, κρατούσα το ένα μου παπούτσι στο χέρι. Φαίνεται πως με είχε πονέσει και γιʼ αυτό το είχα βγάλει. Πού πήγαινα, ποιος ξέρει… Απλώς περπατούσα. Από τότε, λοιπόν, φαινόταν πως θα περπατήσω πολύ στη ζωή μουʼʼ.

Ήταν αγωνίστρια της Αριστεράς και είχε συλληφθεί για την αντιστασιακή δράση της από τους Γερμανούς. Πέρασε από τη Μακρόνησο και το Τρίκερι, συνελήφθη πάμπολλες φορές, αυτοεξορίστηκε στην περίοδο της χούντας και επί τριάντα και πλέον χρόνια εργάστηκε υπό το φόβο μιας νέας σύλληψης.