Ερ.: «Ίσιωσε την πλάτη σου !» «Πεθαίνω για σένα…!» «Την ξέρεις, αλλά δεν τη μαρτυράς. Είσαι και εχέμυθος.» «Χαιρετισμός…». Η ταινία είναι διάσπαρτη από ατάκες. Πιστεύετε ότι μέσα στην «παντοκρατορία» της εικόνας, η ατάκα είναι αυτή που κάνει μια δυνατή κωμωδία να ξεχωρίζει; Θέλω να πω, υπάρχει μια συγκεκριμένη συνταγή επιτυχίας ;
Απ.: “Όποιος την ξέρει αυτή τη συνταγή.... ας μας την πεί!!! Δεν ξέρω αν η ατάκα βοηθάει...ξέρω μόνο πώς εγώ επικοινωνώ με το Λόγο. Με τις έννοιες. Με τα συναισθήματα. Μʼ αυτά που νοιώθω. Αν αυτά δημιουργούν πετυχημένες ατάκες ακόμα καλύτερα. Ομως ατάκες μόνες τους χωρίς να χουν να πούνε κάτι.... δεν έχουν νόημα. Το ίσιωσε τη πλάτη.... δεν είναι ατάκα. Είναι στάση ζωής”.
Ερ.: Οι δεύτεροι ρόλοι, ακόμα και τα guests, προσωπικά με ενθουσίασαν και κάποιοι με κέρδισαν περισσότερο ακόμα και από πρωταγωνιστικούς (Νεύτων, Τζο, Καλό παιδί). Ήταν κάτι που επιδιώξατε ; Θέλατε αυτοί οι ρόλοι να έχουν τόσο δυνατά χαρακτηριστικά;
Απ. : “Δεν τους είδα καμιά στιγμή σαν δεύτερους ρόλους. Και στο γύρισμα και στο γράψιμο του σεναρίου κάθε ρόλος είναι ένας ολόκληρος κόσμος. Ενα μικρό σύμπαν που άν δεν είναι ολοκληρωμένο κι είναι χάρτινο, διαλύει και μουτζουρώνει και τους άλλους ρόλους. Αρα για μένα όλοι οι ρόλοι είναι ισότιμοι κι αξίζουν της ίδιας προσοχής άσχετα με το μέγεθός τους. Άλλωστε πιστεύω ότι η ποιότητα μιας δουλειάς κρίνεται πάντα απ τη λεπτομέρεια των στοιχείων που την πλαισιώνουν”.

