
Είναι σχεδόν βέβαιο πως όταν τη δεις, θα «Πεθάνεις γιʼ αυτήν». Διότι η νέα ταινία «Πεθαίνω για σένα», αποτυπώνει έναν μοναδικά υπέροχο χαρακτήρα της Ελένης Ράντου. Έναν χαρακτήρα που ακολουθεί τους θεατές για μέρες. Κι αυτό γιατί η Ελένη Ράντου, στην νέα και πρώτη της κινηματογραφική ταινία, έχει…μπολιάσει μέσα στοιχεία από τον εαυτό της. Από τα στοιχεία εκείνα που έχουν κάνει τους θεατές να την αγαπήσουν.
Έτσι το…δέσιμο με την νέα ταινία, που ξεκίνησε ως θεατρικό με τίτλο «Μαμά μην τρέχεις», είναι περισσότερο ένα δέσιμο του θεατή με την συγγραφέα. Είναι μια χημεία, που εξελίσσεται και ακολουθεί τις εξελίξεις.
Γιʼ αυτή την ταινία, αλλά και γενικότερα για τα σχέδια και την καριέρα της, μιλά στην «Π» η Ελένη Ράντου, με τον χαρακτηριστικά αυθόρμητο τρόπο που τη διακατέχει.
Η Ελένη Ράντου ταυτόχρονα, μιλά γενικότερα για τον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο, για την πρώτη της συγγραφική απόπειρα, αλλά και για τα μελλοντικά σχέδια της.
Ερ. : Το «Πεθαίνω για σένα» πέρασε από…σαράντα κύματα μέχρι να βγει στον κινηματογράφο. Υπό την έννοια ότι άρχισε ως ιδέα πριν χρόνια, υλοποιήθηκε αρχικά ως θεατρικό και τώρα «κατόρθωσε» να βγει στη μεγάλη οθόνη. Αισθάνεστε πως μέσα από αυτή την ταινία εκπληρώσατε ένα όνειρο χρόνων, τρόπον τινά;
Απ.: “Αισθάνομαι πώς έκλεισε ένας κύκλος. Κι έχω μεγάλη χαρά που αυτή η θεατρική εμπειρία αποτυπώθηκε κάπου όπου θα μπορώ σαν θεατής να τη δω επιτέλους κι εγώ. Και μεγάλη χαρά που επιτέλους έκανα κινηματογράφο!!!!
Το θέατρο αποτυπώνεται μόνο μέσα στη ψυχή μας -αυτή είναι η ομορφιά του- κι εμείς που παίζουμε δεν έχουμε ποτέ την ευκαιρία να μας δούμε....”
Ερ.: Το «Μαμά μην τρέχεις» και το «Πεθαίνω για σένα» έχουν αρκετά κοινά, αλλά και αρκετές επίσης διαφοροποιήσεις. Αν είχατε να επιλέξετε ανάμεσα στα δύο, ποια θα ήταν η επιλογή σας;
Απ.: “Καθένα υπηρετούσε το μέσον που στόχευε. Κάποιοι συνεργάτες του θεατρικού πραγματικά μου λείψανε στη κινηματογραφική εκδοχή. Αλλά και κάποιοι κινηματογραφικοί συνεργάτες ήταν τόσο σπουδαίοι που θα τους ήθελα εκ των υστέρων στο θεατρικό. Επίσης στο κινηματογραφικό είχα τη δυνατότητα να δοκιμάσω πράγματα που δεν ήταν εφικτά στο θέατρο -το είδωλο του διπλού εαυτού- -το τρακάρισμα- οι απανωτές κηδείες...το κυκλοφοριακό της Αθήνας, τις πορείες,... το θεατρικό τα υποκαθιστούσε αυτά με τη φαντασία. Ομως το κινηματογραφικό απευθύνεται και σε κοινό που δεν είδε την παράσταση. Και δεν οφείλει να κάνει συγκρίσεις. Κρίνει μόνο αυτό που βλέπει.
Δε ξέρω στʼ αλήθεια ποιά εκδοχή είναι πιο άρτια, όμως για να πώ την πιο βαθιά μου αλήθεια, η λειτουργία του θεάτρου μου είναι πιο αγαπημένη. Μ αρέσει η live επικοινωνία ακόμα κι αν δεν έχει τα κινηματογραφικά μέσα”.
Ερ.: Πρέπει να σας ενημερώσω ότι οι θεατές στο Ηράκλειο, απογοητεύτηκαν επειδή δεν κατορθώσατε να έρθετε τελικά στην επίσημη πρεμιέρα. Η ταινία ωστόσο τους αποζημίωσε. Υπάρχει πιθανότητα να…αναπληρώσετε την επίσκεψη σας στην πόλη;
Απ.: “Θέλω πολύ να έρθω το επόμενο σαββατοκύριακο. Αν τα καταφέρω.....θα είμαι πανευτυχής γιατί πολύ περισσότερο απογοητεύτηκα εγώ... την ώρα που επέστρεφε το αεροπλάνο στο αεροδρόμιο”.
Ερ. : Αρκετοί από τους θεατές που είχαν δει το «Μαμά, μην τρέχεις» αισθάνθηκαν έντονη την απουσία του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Η…απουσία αυτή προέκυψε λόγω υποχρεώσεων ή ήταν μια ηθελημένη κίνηση μεγάλης διαφοροποίησης του θεατρικού από την ταινία;
Απ.: “Δυστυχώς τα γυρίσματα μας συνέπιπταν με την προετοιμασία του Βασίλη για τη δική του ταινία που προηγήθηκε. Δεν ήθελε να συμμετέχει σε δύο ταινίες την ίδια σαιζόν κι εμείς δεν μπορούσαμε να αναβάλλουμε την ταινία ένα χρόνο.... αλλά δέχτηκε με χαρά να συμμετέχει σαν Καλό παιδί, ρόλο που έγραψα εκ των υστέρων πάνω του, κάνοντας ενα εσωτερικό αστείο, καθώς αυτός ο ρόλος προσπαθεί να δολοφονήσει τον ρόλο που έπαιξε στην παράσταση!!! Νομίζω ότι εκτελεί το ρόλο του εκτελεστή.... μοναδικά”.

