Πολλοί ασθενείς, υποβάλλουν ευθέως την ερώτηση στον γιατρό τους: “Γιατρέ, έχω καρκίνο;”.
Ο Θ. Δόσιος, λέει: “Κατά την ενημέρωση τού ασθενούς ο γιατρός πρέπει να είναι ήρεμος. Να έχει όλη την προσοχή του στραμμένη στον άρρωστο. Να τον κοιτά στα μάτια. Να αντιλαμβάνεται αμέσως κάθε δυσφορία του ή θλίψη. Πρέπει να αποφεύγει εκφράσεις που δημιουργούν το αίσθημα τού αδιεξόδου. Πάντοτε, ακόμα και όταν οι εξετάσεις είναι δυσάρεστες, ο καλός γιατρός πρέπει να βρίσκει τον τρόπο να ανοίγει για τόν άρρωστό του ένα παράθυρο ελπίδας”.
Τονίζει ακόμη, ότι οι καλύτερες λύσεις δεν είναι ούτε το ψέμα, ούτε η ωμή αλήθεια και εξηγεί: “Η απάντηση θα εξαρτηθεί από τον ψυχισμό, το μορφωτικό επίπεδο και την όλη προσωπικότητα του αρρώστου. Σε γενικές γραμμές μπορεί να ειναι η ακόλουθη: «Δεν είναι απαραίτητο να είναι όλες οι βλάβες κακοήθεις. Άλλες βλάβες είναι καλοήθεις και άλλες κακοήθεις. Μέχρι στιγμής δεν έχουμε στα χέρια μας απόδειξη κακοηθείας. Οι εξετάσεις που θα κάνουμε, αναμένεται να μας δείξουν. Και φυσικά, όταν γίνουν όλες οι εξετάσεις, θα σας ενημερώσω οπωσδήποτε». Όταν ολοκληρωθούν οι εξετάσεις και έχει γινει ιστολογική εξέταση και έχει τεθεί αναντιρρήτως η διάγνωση τού κακοήθους όγκου,η ενημέρωση μπορεί να είναι η ακόλουθη: «Η ιστολογική εξέταση έδειξε ότι υπάρχει μία βλάβη, π.χ. στον άνω λοβό τού δεξιού πνεύμονα, η οποία μπορεί να αφαιρεθεί τελείως». Μετά την εγχείρηση ο άρρωστος μπορεί να ρωτήσει: «Γιατρέ, ήταν καρκίνος;». Και η απάντηση: «Πράγματι, διαπιστώθηκε μία κακοήθης βλάβη, η οποία έχει αφαιρεθεί τελείως. Όμως για να πετύχουμε καλύτερο αποτέλεσμα, πρέπει να υποβληθείτε σε πρόσθετη θεραπεία κ.λ.π.”.
Ετσι, ο γιατρός δεν λέει ψέματα στον άρρωστο, λέει την αλήθεια, αλλά μʼ ένα ήρεμο τρόπο που τον καθησυχάζει και του δίνει ελπίδα. Ακόμη κι όταν η νόσος βρίσκεται στο τελικό στάδιο.
Συμπαράσταση
Ο γιατρός υπογραμμίζει: “Οταν ο άρρωστος εισέλθει στο τελικό στάδιο, έχει περισσότερο από κάθε άλλη φορά την ανάγκη συμπαράστασης τού γιατρού του. Σʼ αυτό το στάδιο, αλλά και στα προηγούμενα, ο γιατρός ποτέ δεν πρέπει να καθορίζει τον χρόνο επιβίωσης τού αρρώστου με φράσεις, π.χ. «έχετε επιβίωση ενός μηνός». Μία τέτοια απάντηση είναι σοβαρότατο λάθος, γιατί ο γιατρός δεν μπορεί να γνωρίζει με βεβαιότητα πότε θα πεθάνει ο άρρωστός του.
Αντίθετα είναι βέβαιο ότι αυτή η ανακοίνωση θα φορτώσει άνευ λόγου τον άμοιρο ασθενή με αβάσταχτο άγχος, φόβο και απελπισία.
Επίσης ποτέ δεν πρέπει να βγουν από το στόμα του γιατρού προς τον άρρωστο φράσεις, όπως «δεν υπάρχει πλέον καμία ελπίδα» ή «δεν μπορώ να σας βοηθήσω άλλο» και τα συναφή. Δεν υπάρχει περίπτωση που να μην μπορεί ο γιατρός να βοηθήσει τον καρκινοπαθή. Ακόμα και όταν η νόσος δεν επιδέχεται ριζική θεραπεία και ο άρρωστος βρίσκεται στα τελικά στάδια, ακόμα και τότε, ίσως τότε περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ο γιατρός έχει «κάτι» να προσφέρει. Μπορεί να χορηγήσει ένα αναλγητικό που για λίγες ώρες θα ανακουφίσει τον άρρωστο από τους αφόρητους πόνους, μπορεί να αλλάξει τη θέση τού αρρώστου, ώστε αυτός να κάθεται αναπαυτικότερα, να του χαρίσει ένα απαλό χάδι ή τουλάχιστον να του πει έναν καλό λόγο. Όλα αυτά δεν είναι απλώς «κάτι». Είναι πολύ σπουδαία για τον πάσχοντα άρρωστο”.

