Ενδιαφέρον παρουσιάζει η προσέγγιση του γιατρού Adolf Ratzka επίσης ανάπηρος, αναφορικά με το πώς κατόρθωσε η Σουηδία να γίνει το ιδανικό κοινωνικό κράτος. Μεταξύ άλλων αναφέρει:

“Παρά τα οικονομικά της προβλήματα, η Σουηδία έχει επενδύσει σε λύσεις βασισμένες στην ενσωμάτωση των πολιτών στην κοινότητα, παρά στην απομόνωση σε ιδρύματα. Ας δούμε κάποια ενδεικτικά νούμερα:

12.000 άτομα με σοβαρές ανάγκες υποστήριξης για τις καθημερινές τους δραστηριότητες -σε πληθυσμό 9 εκατομμυρίων ανθρώπων- λαμβάνουν τη χρηματοδότηση για προσωπική βοήθεια από το Σουηδικό Ταμείο Κοινωνικής Ασφάλισης. Κατά μέσο όρο, το Ταμείο πληρώνει 94 ώρες/εβδομάδα για κάθε άτομο. Με βάση το παρόν κόστος ανά ώρα (δηλ. τα 27 δολάρια), το συνολικό κόστος φτάνει στο 1.6 δις δολάρια τον χρόνο.

Μάλιστα, από τη στιγμή που η χρηματοδότηση αυτή πληρώνει μισθούς προσωπικών βοηθών (και υπάρχει παράλληλα έλεγχος για την ορθή χρήση των χρημάτων), μπορεί κανείς εύκολα να καταλήξει στο συμπέρασμα πως πάνω από το 50% του συνόλου των χρημάτων πηγαίνει κατευθείαν πίσω στο κράτος, με τη μορφή της συμμετοχής των εργοδοτών στην Κοινωνική Ασφάλιση, τον Φόρο Εισοδήματος και τον Φόρο Παροχής Υπηρεσιών. Παραμένει λοιπόν ένα κόστος μικρότερο των 800 εκ. δολαρίων. Επιπρόσθετα, καθώς πολλά από τα χρήματα του Ταμείου Κοινωνικής Ασφάλισης αντικαθιστούν το κόστος που θα έπρεπε να πληρώσουν οι τοπικές αυτοδιοικήσεις με βάση την παλαιότερη νομοθεσία, το καθαρό κόστος της Νομοθεσίας για την Προσωπική Βοήθεια (του 1994) για τους Σουηδούς φορολογούμενους είναι σαφέστατα πολύ χαμηλότερο των 800 εκ. δολαρίων.

Για να μειώσουμε την ανάγκη για ιδρύματα, χρειαζόμαστε επίσης περισσότερα προσπελάσιμα σπίτια μέσα στην κοινότητα. Πόσο κοστίζουν; Στη Σουηδία, το πρόσθετο κόστος κατασκευής προσπελάσιμων σπιτιών εκτιμάται σε λιγότερο από 1% του συνολικού κόστους μιας καινούριας οικοδομής. Το πρόσθετο κόστος αφορά στην εγκατάσταση ανελκυστήρων, καθώς και σε πιο ευρύχωρες κουζίνες και μπάνια - τα οποία έτσι & αλλιώς ωφελούν όλους.

Η Σουηδική εμπειρία δείχνει ότι μια χώρα δεν χρειάζεται να είναι πλούσια ώστε να διευκολύνει τους ανθρώπους με σοβαρές αναπηρίες να αυτοκαθορίσουν τη ζωή τους και να ζήσουν ως κοινοί πολίτες στην κοινότητα. Κατά αυτό το σκεπτικό, εφόσον η Ιαπωνία είναι πλουσιότερη από την Σουηδία, με βάση τον υπολογισμό του ΑΕΠ ως αγοραστική δύναμη κατά κεφαλήν, για ποιό λόγο τόσο πολλοί Ιάπωνες με σοβαρές αναπηρίες πρέπει να ζουν περιορισμένοι μέσα σε ιδρύματα”;